เมื่อใดที่ทุกคนทำกรรมดี กรรมดีนั้นจะถูกส่งผ่านไปยังผู้อื่นและจะย้อนกลับมาหาเจ้าของในที่สุด นี่แหละที่ว่า "ดีต่อดี"

          

 

           วันก่อนผู้เขียนไปซื้ออุปกรณ์ช่วยฟังที่ร้านขายโทรศัพท์ใกล้โรงเรียน    ซึ่งมักใช้บริการร้านนี้เป็นประจำจนคุ้นเคยกับหญิงสาวเจ้าของร้านผู้มีอัธยาศัยดีและบริการประทับใจ...

 

            หลังจากเสร็จธุระกลับมาบ้านพักครูสักพักใหญ่จึงทราบว่า  "ลืมกระเป๋าสตางค์ทิ้งไว้ที่ร้าน"  กว่าจะรู้ก็เป็นเวลาดึกร้านปิดแล้ว    ในกระเป๋าไม่มีเอกสารสำคัญมีเงินจำนวนสองพันกว่าบาท... 

 

           จิตหนึ่งรู้สึกเสียดายแต่ก็บอกตนเองว่า  "วัตถุเสียแต่ใจอย่าเสีย"  เพราะเงินทองหาใหม่ได้อีกทั้งยังเป็นบทเรียนที่เตือนตนให้รอบคอบและมีสติมากขึ้น  ตัดใจ   เข้านอนโดยไม่เก็บเรื่องนี้ให้ค้างคาใจ   สัมผัสถึงความสุขที่รู้จัก  "ปล่อยวาง"  มันสบายเช่นนี้เองหนอ....   อีกทั้งยังบอกตนเองเสมอว่า  "ชั่วชีวิตทำความดีตลอด  ความดีต้องตอบสนอง  บุญต้องรักษาอย่างแน่นอน"

               นอกจากนั้นก็ยังมั่นใจว่า   เด็กสาวผู้นี้มีความซื่อสัตย์ไว้ใจได้   เพราะตนเองมองคนออก   ดูคนซื่อคนคดโกงดูไม่ยากแค่เห็นแววตาก็บอกได้...

 

                วันรุ่งขึ้นช่วงพักกลางวันจึงไปที่ร้านโทรศัพท์    เด็กสาวรีบเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ยื่นให้     บอกว่า "...โทรไปบอกอาจารย์ที่โรงเรียนแล้วให้บอกอาจารย์แล้วมีใครบอกอาจารย์หรือไม่.."   ตอบว่าไม่มีใครบอกเพราะหญิงสาวก็ไม่ทราบว่าผู้เขียนชื่ออะไร    คนฟังจึงสับสนไม่ทราบว่าเป็นครูคนไหน...


                 เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้รู้สึกชื่นชมในตัวหญิงสาวที่นอกจากจะบริการดีแล้ว  ยังมีความซื่อสัตย์ทำให้ลูกค้าประทับใจ    อีกทั้งยังทำให้เชื่อมั่นในเรื่องของกฎแห่งกรรมเป็นอย่างดี    เมื่อใดที่เราทำกรรมดี    กรรมดีนั้นจะถูกส่งผ่านไปยังผู้อื่นและจะย้อนกลับมาหาเจ้าของในที่สุด    นี่แหละที่ว่า   "ดีต่อดี"

                                  ..........................................