ความประทับใจกับการเขียนบล็อก

หมูจ๋าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการที่เราเขียนบล็อกนั้นจะมีประโยชน์ทั้งต่อตนเองและต่อผู้อื่นอย่างมากมาย
ที่เขียนเป็นก็ต่อเนื่องจากปี51ที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปเรียนป.บัณฑิตที่มจร.ลำพูนต้องเรียนเกี่ยวกับเทคโนโลยีทางการศึกษา
จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการเขียนบล็อกโดยทำส่งอาจารย์ก่อน เรื่อง การดูแลเด็กต้องใช้จิตวิทยาสูง มีหลายคนที่เข้ามาเม้นท์
จากนั้นมาจึงค่อยๆศึกษาและทำบ้างอาจจะไม่บ่อยนักเพราะเป็นคนที่ไม่ค่อยสันทัดเรื่องคอมฯและยังพิมพ์ช้าอยู่
ส่วนใหญ่จะคลิ๊กเข้าไปอ่านบล็อกของคนที่เขาเขียนไว้แล้วจึงเข้าไปเม้นท์(โดยที่ไม่ได้เข้าระบบอีกต่างหาก)ทำให้เป็นปริศนาอยู่นานสำหรับผู้ที่ต้องการตอบกลับ
จากนั้นต่อมาก็ดีขึ้นเรื่อยๆและพยายามเขียนบล็อกเพิ่มเนื่องจากพี่สาวครูอิงจันทร์คนสวยทักท้วงมา
สรุปผลเลยก็คือทำให้เราได้มิตรเพิ่มขึ้น ได้รู้แนวคิดใหม่ๆ ได้กำลังใจที่ดีแก่กันและกันทั้งยังได้ข้อคิดเห็นเสนอแนะต่างๆมากมาย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเม้นท์ให้ ที่เขียนนี่ไม่ใช่ว่าจะจากหายไปไหนนะคะยังจะเขียนมาอีกแน่นอนค่ะ เพราะคนพูดน้อย ต่อยหนักคนนี้ยังมีแนวคิดดีๆ และกำลังใจดีๆให้กับชาวเขียนบล็อกทุกๆท่านค่ะ โปรดติดตามกันต่อไปนะคะ รักทุกคนค่ะ