โครงการช่วยหนี้นอกระบบ: เป็นการแก้ไขที่ปลายเหตุ มิใช่ต้นเหตุ....

เท่าที่ผ่านมาผู้เขียนเข้าใจเจตนารมณ์ของรัฐบาลชุดปัจจุบันเป็นอย่างยิ่ง ที่ต้องการช่วยเหลือผู้ที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาเศรษฐกิจ จนได้ทราบโปรเจคยักษ์ ที่กำลังเป็นที่ฮือฮาของ "ลูกหนี้" นอกระบบทั่วประเทศ คือ  "โครงการช่วยหนี้นอกระบบ" นั่นเอง

     ปัญหาไม่ใช่เพราะผู้เขียนคิดลบมากเกินไป...แต่อยากให้มองถึงปัญหาระยะยาว...

รัฐบาลจะนำเงินส่วนไหนมาช่วย? และมีขั้นตอนในการพิจารณาอย่างชัดเจนและโปร่งใสอย่างไร? อันนี้สำคัญ .....

เพื่อมิให้เกิดคำครหาตามมา ผู้เขียนเองก็อยากจะชี้ถึงปัญหาดังกล่าว เพราะโดยส่วนตัว เรื่องปัญหาหมวกกันน็อกตามเก็บหนี้ เพราะลูกหนี้ส่วนหนึ่งถือว่าเป็น ลูกหนี้มืออาชีพ

ทำไมผู้เขียนถึงบอกว่าเป็นลูกหนี้มืออาชีพ เพราะลูกหนี้ส่วนนี้ จะไม่กลัวการตามทวงหนี้และมักก่อหนี้เป็นนิสัย เพราะถือว่า ฉันไม่มีสมบัติให้ยึด และฉันก็อยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง...

แต่ที่เกิดเรื่องทวงหนี้โหด ก็อาจจะเป็นเพราะปัญหาที่ส่วนใหญ่ไปกู้มา โดยมิได้คำนึงถึงรายได้ที่จะนำมาจ่าย จึงเกิดการพอกพูนหนี้สินจนเกินกว่าจะรับไหว...

เจ้าหนี้ ก็ต้องการเงินคืน แถมตอนที่กู้ก็รับปากอย่างดิบดีว่าจะผ่อนใช้ให้รายวัน/สัปดาห์

แต่การเงินมันไม่แน่นอน ยิ่งอาชีพอิสระแล้วยิ่งแย่ เพราะค้าขายจะมากำหนดไม่ได้หรอกว่า วันนี้จะขายได้เท่าไหร่?

แต่รายจ่ายน่ะ มีแน่ๆ อย่างน้อยก็ "ค่าอาหาร" "ค่าปัจจัยจำเป็น" ต่อการยังชีพ..

แต่ปัญหาของประเด็นนี้คือ เงินที่นำมาช่วยเหลือ จะเกิดประโยชน์กับใคร? ลูกหนี้ หรือ เจ้าหนี้...ลองมองดูอย่างถี่ถ้วนนะคะ...แล้วคุณจะเห็น ว่ามันเหมือนดาบสองคม....

ที่ตั้งประเด็นนี้ขี้นมา เพราะอยากทราบความเห็นของพี่ๆเพื่อนๆ ใน GTK ว่า จริงๆแล้ว การแก้ไขปัญหานี้ มาถูกทาง หรือว่า ควรทำอย่างไร?

เพราะโดยส่วนตัว ผู้เขียนยังมองเห็นปัญหาการว่างงาน (โดยไม่แยกแยะระดับการศึกษา/อายุ) ยังมีอยู่ทั่วไป และส่วนที่ยังมีรายได้จากการเป็นพนักงานบริษัท ก็ยังมีรายได้ขาดแคลน ไม่พอเพียงในการยังชีพ   

เนื่องด้วยสารพันปัญหา แต่ละคน แต่ละครอบครัว ย่อมมีความจำเป็นที่แตกต่างกัน แต่ที่แน่ๆ ปัญหาเรื่องการกินการอยู่ คือปัญหาที่ทุกคนต้องเจอ...

ไม่มีงาน ไม่มีเงิน จะเอาอะไรไปเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง..

จึงมีความเห็นว่า ควรมีการฝึกอาชีพและ พัฒนาอาชีพอย่างต่อเนื่อง "อย่างทั่วถึง"

และที่ปัญหาที่แฝงอยู่ในปัญหาบางส่วน ก็ควรได้รับการแก้ไข เช่น ผู้ด้อยโอกาสต่างๆ รวมทั้งผู้ป่วยติดเชื้อ ควรได้รับการสนับสนุน และยอมรับอย่างจริงจัง เพื่อให้สามารถทำงานร่วมกับคนอื่นได้อย่างปกติ และเกิดรายได้อย่างทั่วถึงและแท้จริง

ผู้เขียนอยู่ต่างจังหวัด ได้เห็นปัญหาระดับคนรากหญ้าที่แม้แต่จะซื้ออาหารที่มีคุณภาพก็ยังลำบาก บางทีเห็นแล้วยังหดหู่จับใจบางคนมีความรู้แต่ อายุเกิน ไปสมัครงานก็ยาก จบมาไม่มีงานตามที่เรียนมามั่ง คุณสมบัติไม่ตรงตามที่บริษัทต้องการบ้าง...ยิ่งเรื่องสภาพความเป็นอยุ่ผู้ที่ติดเชื้อบางรายก็ย่ำแย่ มีเงินช่วยเหลือก็จริงแต่น้อยนิด เหล่านี้เป็นต้น.....

เขียนไปมันก็บานปลายอย่างนี้แลฯ.... เรื่องปัญหาความเป็นอยู่ ปัจจัยจำเป็นพื้นฐานของประชาชนนี่เป็นเรื่องใหญ่และละเอียดอ่อน

"อยู่ที่ว่า คุณจะให้ปลาเขาไปกิน หรือจะสอนให้เขาหาปลาต่างหาก"

สุดท้ายนี้ ผู้เขียนก็เอาใจช่วยรัฐบาลชุดปัจจุบันอย่างเต็มที่นะคะ..อยากให้ช่วยแก้ไขปัญหาทุกอย่างให้ลุล่วงไปด้วยดีค่ะ