ของเล่นโบราณ

ของเล่นโบราณ ........

      ในวัยเด็กของพวกท่านทั้งหลายนั้น เคยได้มีโอกาสสนุกสนานกับสิ่งที่เรียกว่า “ของเล่น” บ้างหรือไม่ ข้าพเจ้าเชื่อแน่นอนว่า ทุกท่านคงได้มีโอกาสบ้างไม่มากก็น้อย เพราะสิ่งที่เรียกว่า “ของเล่น” นั้น คือสิ่งที่อยู่คู่กับเด็กๆ เสมอ เป็นสิ่งที่ช่วยสร้างความสุข ความสนุกสนาน ตลอดจนสร้างเสริมลักษณะนิสัยของเด็กแต่ละคน ซึ่งบุคลิกลักษณะของเด็กแต่ละคนนั้นก็จะชอบของเล่นที่แตกต่างกัน เด็กผู้ชายชอบเล่นของเล่นที่เป็นการก่อสร้างและกลไกหุ่น อย่างเช่น ตัวต่อหรือไม่ก็ของเล่นจำพวกไขลาน ในขณะที่เด็กผู้หญิงนั้น ชอบของเล่นที่ดูน่ารักและเสมือนจริงอย่างตุ๊กตาหรือไม่ก็ชุดหม้อข้าวหม้อแกง สิ่งเหล่านี้เองที่ข้าพเจ้ามองว่าเป็นเครื่องมือช่วยให้เด็กได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ รอบตัวเขาได้อย่างดีที่สุด ซึ่งก็อาจมากกว่าที่เขาได้รับจากการเรียนในห้องเรียนด้วยซ้ำ(นายนรรัชต์  ฝันเชียร )

ผมขออนุญาตหยิบข้อความของผู้สนใจเรื่องของเล่นโบราณจาก WWW.สถาบันการ์ตูนไทยมานำเสนอซึ่งผมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับข้อความที่ยกมา อีกประเด็นหนึ่งคือ ของเล่นโบราณเหล่านี้ปัจจุบันเป็นสิ่งที่ทรงคุณค่าอย่างยิ่ง...มิติที่แฝงอยู่ในของเล่นเหล่านั้นคือเรื่องราวเเห่งอดีตที่ถูกบันทึกไว้ด้วยร่องรอยประวัติศาสตร์...เรามาช่วยกันอนุรักษ์ของเล่นโบราณกันเถอะครับ.....

ภาพจาก: www.212cafe.com/.../view.php?user=okus08&id=673

 

 ภาพขวามือเป็นของเล่นจากพิพิธภัณฑ์ล้านของเล่นเกริกยุ้นพันธ์ 45 หมู่ 2 ถ.อู่ทอง ต.ท่าวาสุกรี อ.เมืองพระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา

 

 
ของเล่นกับความทรงจำ Toys and Memories

ตอน รถสังกะสีของคุณยาย
         รถยนต์สังกะสี เป็นของเล่นโบราณแบบหนึ่งที่ทั่วโลกนิยมยกย่องว่ามีคุณค่าและมีความงดงามน่าสะสม โดยผู้ผลิตมักจะนำแบบรถยนต์ที่มีใช้กันจริงในยุคนั้นๆ มาจำลองได้อย่างประณีตสมจริง รวมถึงการออกแบบระบบกลไกลูกเล่นต่างๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์
         ยกตัวอย่างรถสังกะสีชิ้นหนึ่งของร้าน “เจริญพานิช” ได้รับบริจาคมาจากคุณยายสังเวียน เกินสกุล เมื่อ 26 มกราคม 2536 เป็นของเล่นที่ผลิตขึ้นในประเทศญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นรถเปิดประทุนมีคนนั่งขับ 1 คน ยื่นมือออกนอกตัวรถ (เด็กๆ ไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง) คอยโบกมือขอทางเวลารถวิ่ง รถสามารถวิ่งเดินหน้าหรือปรับให้ถอยหลังก็ได้ ใช้ถ่านไฟฉาย 2 ก้อนเป็นแหล่งพลังงาน เมื่อเปิดสวิตซ์ให้รถวิ่งไปได้ประมาณทุกๆ 3 ฟุต รถก็จะเลี้ยวซ้ายได้เอง ระหว่างที่วิ่งไปตุ๊กตาก็จะขยับโบกแขนขึ้นลงเพื่อขทาง และมีไฟกระพริบแว้บๆ สีแดงอยู่บนฝากระโปรงรถ เป็นการออกแบบกลไกการทำงานที่น่าทึ่งมากสำหรับรถที่ผลิตในยุค พ.ศ. 2500 ต้นๆ
         ส่วนของผู้เขียนเองตอนอายุราวสองสามขวบ ก็เคยมีรถเก๋งสังกะสีสีแดงเป็นเพื่อนเล่นกับเขาเหมือนกัน จนกระทั่งวันหนึ่งก็คิดตามประสาเด็กว่า เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นรถก็ต้องขึ้นนั่งขับได้ผลการซิ่งปรากฏว่ารถแบนแต๊ดแต๋ ถ้าคนรักรถสังกะสีทั้งหลายเห็น คงแทบอยากจะจับตัวผู้เขียนไปขึ้นศาลเด็กและเยาวชน ในข้อหาฆาตกรรมของเล่นแสนรักเป็นแน่แท้.....
ที่มา : หนังสือ  “ของเล่นกับความทรงจำ” โดย ประยูร สงวนไทร

ภาพจาก: www.thaiscooter.com/.../showthread.php?t=187135