...ช่วยกัน...
...สังคมไทยในปัจจุบัน ครอบครัวเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากพ่อแม่ต้องทำมาหากินเพื่อเลี้ยงดูบุคคลในครอบครัวให้มีอยู่มีกิน สังคมในชนบท ครอบครัวประมาณครึ่งต่อครึ่ง จะเห็นปู่ย่า ตายาย เลี้ยงหลานอยู่ที่บ้าน ส่วนลูกต้องเข้าไปหางานทำในต่างท้องถิ่น โดยเฉพาะกรุงเทพฯ คือที่หมาย ซึ่งเป็นการเพิ่มรายได้ให้ทันกับรายจ่ายในครอบครัว
...จึงทำให้พ่อแม่ห่างลูก ลูกห่างพ่อแม่เกิดการไม่เกรงกลัว ไม่เคารพ เด็กซึ่งเติบโตขึ้นทุกวันได้ประสบพบเห็นสิ่งไม่ดีงามหลาย ๆ อย่างในสังคมรอบข้าง เกิดเป็นลัทธิเอาอย่าง แต่เป็นตัวอย่างในทางที่ไม่ดี...และที่สำคัญ เด็กขาดการอบรมบ่มเพาะคุณธรรม ได้รับการตามใจในสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร
...ยังมีอีกหลายประการ...ดังนั้นสิ่งที่สำคัญเราควรจะดูแลซึ่งกันและกันคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน...จึงน่าจะเป็นสิ่งดี
...ขออภัย เพียงแต่สะท้อนความจริงที่พบเห็นอยู่ในปัจจุบันเท่านั้น...
นักเรียนเกือบ 80% มีพ่อแม่ทำงานกรุงเทพฯ ส่วนเด็กๆอยู่กับปู่ย่า
แล้วปู่ย่าตายายก็ตามใจลูกหลาน เหลือเกิน
สวัสดีค่ะผอ. ดิฉันเคยสะท้อนมารดาของเด็กที่อยู่กับดิฉันว่า ทุกวันนี้เราทำงานเพื่อลูกๆ แต่เรากำลังจะเสียลูกไปอาจต้องกับมาทบทวนดูว่าเราต้องการอะไรกันแน่
สวัสดีค่ะ
มาเยี่ยมเป็นกำลังใจให้ท่าน ผอ.ครับ
อย่างนี้ ปัญหานี้ถือเป็น วาระแห่งชาติ ได้เลยใช่ไหมคะ เรียนท่านผอ. ด้วยเคารพค่ะ
ปัญหาหลักด้านเศรษฐกิจ พื้นที่ทำกินไม่อำนวย? ... ทางโน้นลูกเรียนตจว. คชจ. คงไม่มาก ? แต่พ่อแม่ไปทำงานกทม. เพราะ ? ใช่เรื่องปากท้องจริงฤา
ฝั่งนี้ส่งลูกเรียนกทม. พ่อ แม่ยังอยู่ตจว. ก็อีกปัญหา ... สังคม วัฒนธรรม คงต้องกลับมามอง เห็นด้วยกับ คุณวันเพ็ญค่ะ ... สุดท้ายแล้วสิ่งที่เราต้องการ เป้าหมายคืออะไรแน่
สวัสดีค่ะ ผอ.รองหนาน
แม่ให้มาถามว่ากลับมาบ้านแล้วยัง
เอาถ้วยรางวัลมาโชว์ด้วย..แม่รอกินเลี้ยงฉลองถ้วยอยู่
น้าแต๋ม สบายดีไหม ถ่ายรูปคู่กันเล้ยยยยยยยยยยย
มีคนอิจฉานะจะบอกให้...........
หลานม่อนมาแล้วครับ