ผู้เขียนได้ทำการช่วยเหลือเต็มความสามารถ เต็มใจ โดยไม่ตัดสินไปก่อนว่า เขาไม่น่าจะรอด หรือว่าน่าจะรอด

   ในชีวิตการทำงานที่ผ่านมา ผู้เขียนมีเรื่องที่จดจำไว้ได้ และภาคภูมิใจเสมอ ที่อยากจะเล่าให้ฟังในวันนี้ แม้ผลลัพธ์ทั้งสองเรื่อง ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่สิ่งที่ได้ส่งมอบไปในขณะนั้น ไม่ได้รู้สึกเสียดาย หรือเสียใจใดๆเลย

   เมื่อรับราชการใหม่ๆ ต้องอยู่ในสถานีอนามัยที่ห่างไกลตัวเมืองมาก เป็นชนบทขนานแท้ มีหมออนามัยอยู่สองคนคือผู้เขียน และเพื่อนผู้หญิงอีกหนึ่งคน มักมีเรื่องราวมาสร้างความแข็งแกร่งให้เราเสมอ

วันหนึ่งเป็นวันหยุด แต่ผู้เขียนต้องอยู่ปฏิบัติงานบนสถานีอนามัย ที่จริงก็ไม่เคยมีวันหยุดอยู่แล้ว ด้วยต้องพักอยู่ที่บ้านพัก และก็การคมนาคมไม่สะดวก จึงเหมือนเข้าเวร 24 ชั่วโมง บ่ายมากแล้ว เสียงเรียกเอะอะหาหมอ พร้อมกับอุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของชายคนหนึ่งเข้ามา ผู้เขียนเข้าใจทันทีว่าต้องมีคนไข้ฉุกเฉิน จึงรีบวิ่งลงไปดู จริงดังว่า คนไข้ถูกรถไถทับ และช่วยกันออกมาได้ แต่สภาพคนไข้กำลังจะสิ้นใจ แม้เนื้อตัวไม่มีบาดแผล แต่จากการสัมผัส มีหลายแห่ง ที่ทำให้คนไข้นุ่มนิ่มไปทั้งตัว

  จากการตรวจสภาพเบื้องต้น ตามสัญชาตญาณ บอกตัวเองว่า คงไม่รอด ในใจผู้เขียนคิดแบบนั้น แต่การกระทำของผู้เขียน กลับกำลังทำการช่วยชีวิตอย่างรวดเร็ว เท่าที่จะทำได้ ทั้งปั๊มหัวใจ ใช้ยากระตุ้นหัวใจ ตามที่เคยร่ำเรียนมา เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบ รู้แต่ว่าทำไปตรวจเช็คไป จนที่สุด ผู้เขียนก็ยอมรับว่า ไม่อาจช่วยเหลือเขาได้เลย ทั้งผู้เขียนและญาติต่างก็ยอมรับสภาพไปพร้อมๆกัน ด้วยเห็นว่า ได้ช่วยเต็มกำลังแล้ว

  รายที่สอง เป็นคนไข้มาคลอดในยามดึก ช่วงนั้นผู้เขียนท้องแก่มากแล้ว ลุกลงมาเข้าห้องน้ำหลังเที่ยงคืน มองไปที่สถานีอนามัย เห็นเพื่อนของผู้เขียน กำลังวิ่งเข้าวิ่งออกห้องคลอดอยู่คนเดียว จึงเดินเข้าไปดู ก็พบว่าคนไข้กำลังตกเลือดหนัก และหมดสติ เพื่อนกำลังวุ่นวายกับการแทงน้ำเกลือ เลือดไหลเต็มอ่าง แต่เด็กคลอดออกมา อย่างปลอดภัย ได้คำตอบว่า คนไข้รกค้าง คือรกไม่ลอกตัวออกมาตามกำหนด มดลูกซึ่งมีรกค้างอยู่ ก็ไม่สามารถบีบรัดตัวตามธรรมชาติได้ เลือดจึงไหลออกมาจากแผลที่รกเกาะตลอดเวลา จนเต็มกระมัง

  ผู้เขียนตัดสินใจใส่ถุงมือ แล้วทำการล้วงรก คือใส่มือเข้าไปให้ถึงปากมดลูก แล้วทำการดึงรกออกมา ซึ่งการกระทำเช่นนี้ อาจารย์หมอไม่ให้ทำ เพราะคนไข้จะเจ็บมาก แต่ขณะนั้น คนไข้หมดสติแล้ว ปรากฏว่า ผู้เขียนสามารถล้วงรกออกมาได้  หลังจากนั้นฉีดยาให้มดลูกหดตัว เป็นการห้ามเลือดไปในตัว แล้วช่วยกันให้น้ำเกลือ สองขวด พอดีญาติหารถไปส่งโรงพยาบาลได้ทันที คนไข้รายนี้รอดปลอดภัย ได้กลับมามีโอกาสเห็นและชื่นชมลูกของตนราวกับมีปาฏิหาริย์

   จึงเกิดภูมิใจว่า ทั้งสองราย ผู้เขียนได้ทำการช่วยเหลือเต็มความสามารถ เต็มใจ โดยไม่ตัดสินไปก่อนว่า เขาไม่น่าจะรอด หรือว่าน่าจะรอด แต่เมื่อมาถึงมือเรา ขอให้ได้รับสิ่งที่ดีที่สุด ผลลัพธ์ที่ออกมา อาจดูแตกต่าง คือ ตาย และรอดชีวิต

 

แต่ผลลัพธ์ในใจของผู้เขียน เหมือนกันทุกประการ เมื่อให้เต็มจำนวน จึงไม่รู้สึกว่าขาดตกบกพร่องแต่อย่างใดเลย

  นับจากเวลานั้นเป็นต้นมา จึงมีแรงบันดาลใจ ในการให้ความช่วยเหลือผู้คน ที่ได้พบเจอ และจะถามตัวเองเสมอว่า ทำให้เต็มกำลังหรือยัง?