ทัศนคติของนักศึกษากิจกรรมบำบัด ม.มหิดล รุ่นแรก

Knowledge Management

26 พฤศจิกายน 2552

นักศึกษากิจกรรมบำบัด รุ่นที่ 1 มหาวิทยาลัยมหิดล

1. ทำอย่างไรจึงจะเกิดการทำงานร่วมกันของทีมสหวิชาชีพอย่างแท้จริง

สื่อสารและปรับทัศนคติให้มีเป้าหมายร่วมกัน
ผู้รับบริการเป็นศูนย์กลาง
เลือกจุดเด่นของแต่ละวิชาชีพ เพื่อรักษาให้ได้ผลสำเร็จ
แลกเปลี่ยนความรู้ แบ่งปันวิธีการรักษาของแต่ละสายอาชีพ
เปิดใจรับความรู้และรับฟังประสบการณ์จากนักสหวิชาชีพรุ่นใหม่ๆ ไม่ยึดติดกับระบบอาวุโส
ทำกิจกรรมร่วมกันในโรงพยาบาลหรือสถานบำบัด
ให้เกียรติวิชาชีพอื่น
จัดประชุมอย่างสม่ำเสมอเพื่อสรุปผลและวางแผนการรักษา
เปิดเผยข้อมูลแก่สมาชิกในทีมรักษา เพื่อเป็นผลดีกับผู้รับบริการ และสมาชิกในทีมคนอื่นจะได้ต่อยอดความคิด และนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ทางวิชาชีพของตน
สำคัญ!! มีเป้าหมายร่วมกัน

2. ทักษะชีวิตคืออะไรในมุมมองของคุณ

ความสามารถ ความถนัดในการทำกิจกรรมและการดำเนินชีวิต

มีความแตกต่างกันในแต่ละบุคคล

รวมถึงการแก้ปัญหาต่างๆ ในชีวิต
เกิดจากการฝึกฝน และเรียนรู้, เกิดจากประสบการณ์ และจะทำให้ดำรงชีวิตอย่างมีความสุข ß ต้องเกิดประโยชน์กับตนเองและผู้อื่น
ทักษะชีวิตเกิดจากการเลี้ยงดู (รับมา) และสร้างเอง
สิ่งแวดล้อม (สังคม, อายุ) ก็มีผลต่อการสร้างทักษะชีวิต
ทัศนคติ, ค่านิยมและความเชื่อส่งผลต่อการพัฒนาทักษะชีวิต (อ้างอิงจาก 3เหลี่ยม spiritual)
purposeful meaning การมีเป้าหมายจะทำให้เรามีแรงจูงใจจะสร้างทักษะชีวิต
ทักษะชีวิตของคนๆ หนึ่งสามารถช่วยเหลืออีกคนที่มีความบกพร่องด้านทักษะชีวิต เช่น การอ่านหนังสือให้คนตาบอดฟัง

3. ทักษะชีวิตของเด็กพิเศษและเด็กปกติ มีความเหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไร

เด็กพิเศษจำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือจากบุคคลรอบข้าง
ต่างกันตรงที่การได้รับการเลี้ยงดูไม่เหมือนกัน เพราะเด็กพิเศษจะขาดทักษะในเรื่องที่เขามีความบกพร่อง ไม่ว่าจะทางด้านร่างกายหรือสติปัญญา
เด็กปกติ หลังจากมีพัฒนาการทางร่างกายที่ปกติ ก็จะเริ่มมีพัฒนาการในการทำเป้าหมายให้สำเร็จ และเกิดความภาคภูมิใจ
ทั้งสองสามารถเหมือนกันได้ ขึ้นกับความคาดหมายและการสนับสนุนของผู้ปกครองหรือผู้เลี้ยงดู
เด็กพิเศษ เพียงแค่มีความต้องการที่พิเศษกว่าและเยอะกว่าเด็กปกติ
ความผิดปกติอาจเป็นเพราะเด็กขาดโอกาสในการพัฒนาทักษะ จริงๆ แล้วเขาอาจจะสามารถพัฒนาให้เท่าเด็กปกติได้
ครูและเพื่อนมีมุมมองว่าเด็กพิเศษนั้นไม่ปกติ ต้องปรับ
แม้แต่เด็กปกติด้วยกันเอง ยังมีทักษะชีวิตที่ไม่เท่ากันเลย ขึ้นกับประสบการณ์การเรียนรู้

ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม ในกรณีของด็กพิเศษและเด็กปกติค่ะ บางครั้ง การจะมองว่า

มีความเหมือนหรือต่างกันอย่างไร ควรมองให้ลึกถึงระดับความบกพร่องทางร่างกาย ความพร้อม

สภาพจิตใจของเด็กพิเศษ เพื่อการวิเคราะห์จะได้ง่ายขึ้น อย่างเช่น เด็กดาวน์ซินโดรม กับเด็กปกติ

ก็ควรดูว่า เค้ามีความบกพร่องระดับไหน และจะเทียกับเด็กปกติได้อย่างไร ......ขอบคุณค่ะ

ทัศนคติของนักศึกษากิจกรรมบำบัด ม.มหิดล รุ่นแรก

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน