การศึกษาปัจจุบันนี้เรามักจะได้ยินกันเสมอว่า ให้เด็กมีความเก่ง ดี และมีความสุขเพราะเป็นเป้าหมายหลักของภาครัฐที่ต้องการให้เด็กและเยาวชนเติบโตอย่างสมบูรณ์พร้อมทั้งด้านไอคิวและอีคิว ที่จริงแล้วการจัดการศึกษาจะต้องให้เด็กมีพัฒนาการความเก่งดีมีสุขไปพร้อม ๆ กัน ไม่สุดโต่งไปด้านใดด้านหนึ่ง
แต่ถ้าเรามองดูปัจจุบันส่วนใหญ่ก็มักจะมุ่งสอนให้เด็กเก่งกันทุกที่ แต่เก่งอย่างไร้เหตุผลและคุณธรรม เด็กที่ถูกปลูกฝังอย่างนี้ก็จะไร้ความเอื้อเฝื้อเผื่อแผ่ เห็นแก่ตัว เพราะคิดว่าตัวเองเก่ง ไม่สนใจเพื่อนรอบข้าง อาตมาว่าการจัดการสอนในปัจจุบันผิดพลาดอย่างน่าใจหาย เด็กต้องเรียนหนักตั้งแต่ตัวเล็กไม่กี่ขวบซึ่งมันก็ผิดกับหลักพัฒนาการของคน
ข่าวเด็กนักเรียนตบตี ชกต่อยกัน ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กผู้หญิง อาตมาเห็นแล้วก็รู้สึกสลดใจ นี่หรือคืออนาคตของชาติ อาตมาว่าทำไมท่านผู้รู้ผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคมไม่ย้อนมามองดูต้นเหตุของปัญหา ทั้งหมดมันเกิดจากที่เราไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องของคุณธรรมจริยธรรมซึ่งเป็นพื้นฐานในการสร้างคนที่สมบูรณ์ เราโล๊ะทิ้งหลักสูตรที่เดิมส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมมากมายที่เคยสร้างปูชนียบุคคลไว้ในสังคมเรามากมาย หนังสือภาษาไทยที่มีตัวละคร ปิติ มานะ มานี ชูใจ ที่เป็นแบบอย่างทั้งด้านการมานะศึกษาเล่าเรียน ความกตัญญู ความประหยัด ความเอื้อเฝื้อเผื่อแผ่ และอีกมากมาย เวลาที่เราอ่านมันก็จะซึมซับเข้าไปในมโนสำนึกอยู่ตลอดเวลา เดี๋ยวนี้หายไปหมดแล้ว
ไม่ใช่ว่าอาตมาหัวสมัยเก่านะ ของใหม่นี่ก็ดีไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่เราเอาทั้งเก่าและใหม่มาบูรณาการเข้าด้วยกันได้ไหม ถ้าได้ละก็จะดีมากทีเดียว
ท่านทั้งหลายเรามาเปลี่ยนวิธีคิดกันใหม่ดีไหม เราสร้างเด็กให้ดีก่อนไหม แล้วก็ให้เขาเก่ง และมีความสุข เด็กไม่สามารถเก่งได้ทุกคนหรอก แต่ถึงเขาไม่เก่ง หากว่าเขามีภูมิคุ้มกันด้านความเป็นคนดีในสังคมเขาก็จะไม่เป็นตัวปัญหาของสังคมนี้ แต่กลับจะเป็นคนที่ช่วยให้สังคมนี้มีความสุข และก็รับรองได้ว่าบ้านเมืองจะไม่เดือดร้อนมากมายขนาดนี้หรอก และมองดูอนาคตบ้านเมืองก็คงจะเป็นสุขร่มเย็น เพราะอนาคตของชาติเป็นคนดี ไม่เห็นแก่ตัว ไม่เห็นแก่ได้ แต่รู้จักการเสียสละ เห็นอกเห็นใจผู้อื่น ไม่เย่อหยิ่งจองหองเพราะคิดว่าตนเองเก่ง
นี่คือที่มาของหัวเรื่องว่า"เด็กดีที่สังคมต้องการ"
นมัสการค่ะ พระมหาประเสริฐ ธมฺมเสฎโฐ