กฎหมายที่เป็นลายลักษณ์อักษรฉบับแรก ก็คือ พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.๒๔๗๐ ซึ่งก็เป็นเรื่องของการปิดประตูเมืองนั่นเอง โดยมีสาระสำคัญที่เราควรตั้งข้อสังเกตหลายประการ
ในประการแรก คนที่จะเข้าเมืองได้โดยกฎหมายนี้ไม่ได้ตั้งเงื่อนไขใดๆ ก็คือ คนสัญชาติไทยเท่านั้น (มาตรา ๖ วรรค ๑ แห่ง พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.๒๔๗๐)
ในประการที่สอง คนต่างด้าวก็ไม่ต้องขออนุญาต หากเป็นคนต่างด้าวที่มีรัฐเจ้าของสัญชาติ แต่ต้องมีเงื่อนไขตามกฎหมายนี้กำหนด (มาตรา ๖ วรรค ๑ แห่ง พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.๒๔๗๐)
ในประการที่สาม หากเป็นคนต่างด้าวไร้เอกสารรับรองสัญชาติ เจ้าหน้าที่ของรัฐ ก็อาจออก "ใบรับรองรูปพรรณ์" แล้วอนุญาตให้เข้ามาในประเทศไทยได้ด้วย (มาตรา ๖ วรรค ๒ แห่ง พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.๒๔๗๐) อยากเห็นใบอย่างว่า จริงๆ
แล้วมาเขียนต่อค่ะ
รออ่านต่อกั๊บ