โดดเดี่ยว แม้มีคนมากมาย

 

 

ข้าวสาร 1 กำ ตกลงสู่พื้น คุณจะทำอย่างไร

กวาดข้าวทิ้ง เพราะเป็นข้าว แค่ 1 กำ

กวาดข้าวมารวม เก็บทีละเม็ด เพราะเป้นข้าว ตั้ง 1 กำ


เมื่ออยู่ห่างไกลกับครอบครัวล่ะ

ไม่เป็นไร แค่ สัปดาห์เดียว เวลาไวจะตาย

ตั้ง หนึ่งสัปดาห์ นานยิ่งนัก กับใจคนรอ และเป็นห่วง

 

กระดาษเซเว่น ร่วงจากกระเป๋า

แค่ แผ่นเดียว ช่างมันเถอะ

ตั้ง แผ่นหนึ่งเชียวนะ

 

เรื่องของเรื่อง คือ เมื่อลงมาจาเเตียง สิ่งที่เจอคือ

เท้า ไปเหยียบเข้า กับ ข้าวสาร หรือข้าวสุกเมื่อหลายวันมาแล้ว

ไม่แน่ใจ

 

กำลังจะยกเท้าขึ้นมาดู ได้ยินเสียงของตก เลยหันไปหา ตัวต้นเหตุ

เมทหุงข้าว ถ้วยแรก ถ้วยสอง มันก็ลงหม้อดีอยู่อ่านะ

แต่ไอ้ครึ่งถ้วยหลังนี่ดิ มันกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

 

สิ่งที่ตามมา คือช่วยกันเก็บข้าวขึ้นมา

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เพราะระหว่างที่เก็บขึ้นมา

กลับรู้สึกว่า ข้าวนี่ดีจริงๆเลยนะ เราเก็บข้าว ยังกะเก็บทอง

 

อาจเป็นนิสัยเสียๆด้วยละมั่ง เรากินข้าว ตะกะตะกาม มูมมาม

ข้าวเลยมักตกไปที่เสื้อ หล่นไปที่ตัก และเราก็เก็บมันมากินต่อ

ซกมก นักนะเรา ทานข้าว ทานยังกะ หมาเลียจาน เกลี้ยงเลย

 

ทำให้คิดถึงไปว่า หากต่อไปไม่มีไรทำ ปลูกข้าวขายดีกว่า

ซื้อที่เยอะเข้าไว้ ทำไร่นาสวนผสม เอาตามพระราชดำริ ของในหลวงท่าน

จ้างชาวนาที่ไม่มีที่ อยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ ฝันใหญ่โต ที่ขัดแย้งกับอีกความฝันหนึ่ง

 

ฝันที่มันอิ่มตัว พอเพียง กับการต่อสู้่ดิ้นรนในชีวิต

เผื่อเราจะหาน้ำใจเจอ  ได้มากกว่า การหลงอยู่ในฝูงชน ที่สับสน วุ่นวาย เร่งรีบ

แค่จะมองตา และส่งยิ้มให้ ยังไม่มี แค่เวลาหนึ่งที่ได้มองอาทิตย์ตก

ที่ทุกคน หันไปมองทางเดียวกัน นั่น ทำให้รู้สึกว่า อย่างน้อย เขา ก็มีชีวิต

 

แม้เพียงแวบเดียว แต่ก็ไม่โดดเดี่ยวอย่างที่รู้สึกว่าตลอด

ความว้าเหว่ ของคนไกลบ้าน จะสามารถ สื่อใจไปถึงใคร หรือป่าวนะ

 


ค.ควายหัวแตก หายไปไหนกันนะ