บางครั้งบางคราว...นอกจากต้องต่อสู้กับงานที่หนักแล้ว...เรายังต้องอดทน...ต่อบททดสอบอื่น ๆ ที่ผู้สร้าง...ส่งมาให้เราเรียนรู้ด้วย
เมื่อวาน...คิดว่า...วันนี้...ต้องสอนเด็ก ๆ คงหมดแรงพอสมควร
แต่ที่ไหนได้...
ฝนกลับเทกระหน่ำลงมา
อย่างไม่ขาดสาย...
จนทำให้...มองอะไรแทบไม่เห็นเลย...
สุดท้าย...
ก็ต้องปิดโรงเรียนตาดีกาในวันนี้..
เพราะนอกจากครูบางคน
ที่การเดินทางมาสอนมาไม่ได้
เพราะน้ำท่วมแล้ว
เราไม่รู้จะสอนเด็กที่ไหน...
เนื่องจากที่ ๆ ใช้สอน
สามารถกันแดดได้...
แต่ไม่สามารถกันฝนได้นั่นเอง...
คิดแล้วก็เหนื่อยใจ...
บางทีก็อยากหนี...ไม่สอน...
ทำเป็นไม่รับรู้เรื่องราวความเป็นไป...
ทำเพียงแค่งานประจำ
โดยที่ไม่สนใจไปซะเลย...
แต่เมื่อเห็นความตั้งใจของเด็ก ๆ
และความสนุกสนาน
ขณะที่จัดการเรียนการสอน
ในแต่ละวันแล้ว...
กลับทำไม่ลง....
ตอนนี้เลยคิดวางแผน...
เกี่ยวกับการเตรียมงาน...
ที่จะโชว์ความสามารถของเด็ก ๆ
ที่จะทำ
ในวันฮารีรายอที่จะมาถึงนี้ดีกว่า...
งบประมานยังไม่มีเลย...
คงต้องขอพ่ออีกตามเคย...ฮ่า...
แต่ดูท่าทางแล้ว...
พ่อแม่ของเด็ก ๆ เต็มใจช่วยเต็มที่
คิดถึงสภาพ..การเรียนรู้
ในหมู่บ้านของตัวเองแล้ว...
บางทีก็ท้อใจเหมือนกัน...
ทั้งหมู่บ้าน...คนมุสลิม...
จบปริญญาตรี..ไม่ถึงสิบคน...
และในจำนวนนั้น
มีผู้ชายที่พอจะสอนเด็ก ๆ ได้
เพียงแค่หนึ่งคน..
และผู้ชายเพียงแค่หนึ่งคนนั้น...
กลับต้องไปทำงานที่อื่น...
สรุปแล้ว...ณ ตอนนี้
ไม่มีผู้ชายที่เป็นคนในหมู่บ้าน
พอจะเป็นผู้นำอย่างจริงจังได้เลย
ก็เลยกังวลกันว่า...
หากอิหม่ามที่มีอายุมากพอสมควร
เสียชีวิต...
แล้วจะหาผู้นำมาจากไหน...
เป็นโจทย์ที่ตั้งคำถามกับตัวเอง...
แล้วกังวลอยู่ลึก ๆ
แต่...ที่น่ายินดีก็คือ...
ผู้ปกครองของเด็ก ที่นี่น่ารักมาก ๆ
พวกเขาช่วยเต็มที่
ในส่วนของเรี่ยวแรง...กำลังกาย
แค่บอก...
ว่าครูอยากให้ช่วยตรงส่วนไหน...
ก็ไม่รอช้า...ที่จะทำ...
แต่การจัดกิจกรรมทุกอย่างนั้น...
เราก็ต้องวางแผน...
และเริ่มต้นเองทั้งหมด...
ถึงคราวที่สมองหรือร่างกายล้า...
มันก็จะไม่มีกิจกรรมเกิดขึ้น...
เพราะฉะนั้น...ก็บอกตัวเองอยู่เสมอ...
จะล้า...หรือคิดไม่ออกไม่ได้...
