วันนี้ออกจากบ้านประมาณ 11.30 น. แต่มีสอน 13.00 น. จึงแวะทานข้าวระหว่างทางที่ร้านข้างทาง ชื่อ "ระเบียง" เป็นร้านที่คนพื้นถิ่นปรับหน้าบ้านเป็นระเบียงลงมาที่ถนน เป็นร้านเล็ก ๆ ที่ผมมักแวะประจำ เพราะนอกจากอาหารตามสั่งไม่กี่อย่าง มีกาแฟสดขายด้วย อีกทั้งบรรยากาศก็ดูสบาย ๆ ดี

ทานข้าวเสร็จ ถือกาแฟสดไปทานที่ทำงานด้วย ทันใดนั้นมีหมาตัวหนึ่งมาจากไหนไม่มีใครเห็น เดินเข้ามาทักทายเหมือนรู้จักกันมานาน หางสั่นไม่หยุด ด้วยความเป็นกัลยาณมิตรแต่ชาติปางก่อน แถมปากมันคาบกล้วยน้ำหว้าอยู่ 1 ลูกแบบไม่ยอมปล่อย

ผมเห็นมันแปลกดีเลยคุยกับมันดู พร้อมรีบหยิบกล้องออกมารีบถ่ายไว้ทันที แต่ไม่ยอมอยู่นิ่ง ถ่ายยังไงก็ไม่นิ่งสักที

 

 

กล้วยไม่พอล่ะสิ ตะกายชูมือขอกาแฟสดอีก ดูมัน ๆ

 

 

ขนาดตะกาย ยังไม่ยอมปล่อยกล้วยน้ำหว้าเลยครับ กวนโอ๊ยจริง ๆ

 

สักพักก็กระดิกหางไปทางบ้านของมันครับ เจ้าหมาคาบกล้วยอยู่ร้านซ่อมรถแถว ๆ นั้น ผมแอบมองอยู่ เพราะยังไง ๆ มันก็ไม่ยอมปล่อยกล้วยอยู่ดี

แหม นี่ถ้าไม่มีเจ้าของน่ะ มีหวังไปอยู่บ้านผมแน่ ๆ อิ อิ

 

สิ่งมีชีวิตใด ๆ ก็น่ารักเสมอครับ หากเราในฐานะเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจที่ดีและพยายามเข้าใจความรู้สึกซึ่งกันและกัน

บุญรักษา คนรักสัตว์ทุกท่านครับ ;)

 

ป.ล.บันทึกไว้หลายภาพนะครับ แต่ไม่ชัดซะมากกว่าชัด เพราะมันอยู่ไม่นิ่งเลย ... ไม่แน่ใจนี่ เป็น "หมา" หรือ "ลิง" อิ อิ