ธรรมดาในวันหยุด ผมพอจะมีเวลานั่งเขียนบันทึก เพื่อเก็บไว้อ่าน เป็นความทรงจำ

ผมเลือกเขียนเรื่องง่ายๆเบาๆ เพื่อให้สอดคล้องกับวันสบายๆของผม


          

         เพื่อนวิศวกรหนุ่มไฟแรง ตรงมาจากเมืองบางกอก มาเยี่ยมและผมถือโอกาสเป็นผู้นำทาง พาสำรวจทั่วถิ่นฐานบ้านเกิด (เมืองปาย)

            ปายวันนี้ ชาวต่างชาติ ยังคงใช้ชีวิตเรียบง่ายปะปนกันคนท้องถิ่น

            ปายวันนี้คงสวยงามและเงียบสงบเช่นเคยผมรู้สึกดีอย่างหนึ่ง กับผู้คนมากมายที่มาเยือนเมืองปายผู้คนเหล่านั้น บอกผ่านความรู้สึกดีๆ บอกต่อกันไป ถึงความน่ารัก ของเมืองเล็กๆ แห่งนี้

             ในความคิดของผมสิ่งที่เป็นไปที่ปายแห่งนี้ หลายๆคนบอกว่า ปายเปลี่ยนไป - - -ผมก็ยอมรับว่ามันก็เปลี่ยนนะ เปลี่ยนตามระยะเวลาที่เปลี่ยนไป ตามกระแสฟ้าบ่กั้นกระแสทุนนิยมข้างนอก วัฒนธรรมตะวันตก แต่...มีกลุ่มคนที่รักเมืองปาย คนท้องถิ่นพยายามสร้างสรรค์ให้เมืองน่าอยู่ อนุรักษ์วัฒนธรรมที่หลากหลายของที่นี่ไว้อย่างเหนียวแน่นคนที่ย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างถาวร พวกเขาก็รักเมืองปายเช่นเดียวกัน ถึงผมทำงานต่างอำเภอ แต่ก็ติดตามอ่านเรื่องราวของปายผ่านสื่ออย่างสม่ำเสมอทำให้รู้ความเป็นไปของเมืองอยู่ตลอดเวลา

             ผมรักบ้านเกิดผมครับ อยากให้ที่นี่น่าอยู่ตลอดไป ผมนั่งนึกถึงตอนที่เรียนมัธยม เราเดินตามถนนที่มีสายหมอกเคล้าคลอ ช่วงฤดูหนาว คุณครูอนุญาตให้สวมเสื้อผ้ากันหนาวกันเต็มที่ ทุกคนก็เหมือนตัวหนอนอ้วนๆ พองๆ สวมหมวกซานต้าคลอส(ตอนนั้นกำลังฮิต) สวมถุงมือเขียนหนังสือไม่ได้ เพราะมันหนาว ...คุณครูบอกให้พวกเรานำเก้าอี้ไปเรียนกันที่สนามหญ้า เพื่อผิงแดดให้ความอบอุ่น เราสนุกสนานกันมาก เพราะได้ออกเรียนนอกห้องเรียน นักท่องเที่ยวฝรั่งหัวแดงๆแวะมา say hello ! กับพวกเราบ่อยๆ และ บ่อยครั้งเราชอบหนีเรียนปีนกำแพงเพื่อไปเก็บพุทราป่าริมๆแม่น้ำปาย  ไปแอบเล่นน้ำปายใกล้โรงเรียน ...

           เป็นความทรงจำในวัยเด็ก เป็นความผูกพันกับเมืองปาย

อยากให้เมืองนี้น่าอยู่อีกนานๆ...พร้อมๆกับ ความทรงจำในวัยเยาว์ของผม

เป็นความทรงจำวัยเด็ก และความรู้สึกที่ดีกับเมืองปาย


                อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน