ยอมให้มัน ช้า มัน ยาก บ้างเถอะครับ เขาจะได้เรียนรู้อะไรอีกมากมาย
ผมชอบพูดชอบบอกใครต่อใครว่า
คำพูดอันตรายที่พ่อแม่ใช้ทำร้ายลูกโดยไม่รู้ตัวได้แก่ ..
" อย่าทำอย่างนั้นเลยลูก ..
มันยาก "
" ทำอย่างนี้สิ .. ง่ายกว่า
"
" มัวทำแบบนั้นอยู่ทำไมล่ะ ..
มันช้า "
ยอมให้มัน ช้า มัน
ยาก บ้างเถอะครับ
เขาจะได้เรียนรู้อะไรอีกมากมายดังตัวอย่างที่เยี่ยมยอดจาก
บันทึกนี้ ของ พี่เม่ย ไงครับ
.
* * * เป็นความเห็นที่ผมไปแสดงไว้ท้าย
หนึ่ง ในบันทึกที่มีคุณค่า น่าสนใจ จาก
พี่เม่ย อยากให้ตามไปอ่านเรื่องราวในบันทึกครับ
บางทีเวลาที่เราสอนนักศึกษาเขียนโปรแกรม เราก็จะไม่เข้าใจว่า ทำไมนักศึกษาถึงเขียนโปรแกรมด้วยวิธีนี้ หรือวิธีนั้น ทำไมต้องสร้างตัวแปรมากมายในโปรแกรม แต่พอมาอ่านบทความนี้ทำให้คิดว่า บางที...การที่ให้เค้าได้ฝึกหัด " คิด " เองซะบ้าง !! มันจะทำให้เค้ารู้ถึงกระบวนการบางอย่าง และเมื่อหันมามอง "เฉลย" ที่อาจารย์เฉลย มันน่าจะทำให้เค้าเข้าใจมากยิ่งขึ้น ...ว่า...ถ้าเขียนโปรแกรมด้วยวิธีแบบนี้กับวิธีแบบของอาจารย์ ... อย่างไหนจะประหยัดเวลามากกว่ากัน แต่บางครั้งหนูก็ไม่อยากให้นักศึกษาเสียเวลากับกระบวนการที่เค้าคิด ซึ่งเรามองว่าไม่ถูกต้องตั้งแต่แรก แต่ก็ต้องยอมให้เค้าทำ เพื่อฝึกให้เค้าคิดคะ
http://gotoknow.org/panarat
ขอบคุณครับ ทั้งสองท่าน ...
พี่เม่ย
ดีใจครับหากที่ขีดเขียนไปจะก่อประโยชน์ได้ เดี๋ยวนี้พ่อ-แม่เผลอได้บ่อยกว่ายุคก่อนนะครับ เพราะเทคโนโลยีสารพัดอย่างมาทำหน้าที่ให้เกิดความ ง่าย และ เร็ว จนบดบังโอกาสที่จะได้เรียนรู้สิ่งมีค่าใน ความช้า และ ความยาก
น้องนิว
เร็ว - ง่าย คือเครื่องแสดงประสิทธิภาพในการแก้ปัญหา แต่สามารถเป็นตัวลด หรือขัดขวางการเรียนรู้ที่ดีได้ ถ้านำมาใช้มากไป ในกระบวนการพัฒนาคน
ผมเคยคิดคำพูดที่สะท้อนความจริงที่หลายคนไม่ปฏิเสธ เป็น วาทะส่วนตัว ที่ไม่สงวนลิขสิทธิ์ครับ ..
" อันว่า ความง่าย กับ ความมักง่าย นั้นอยู่ใกล้กัน จนน่ากลัว "
หนูชอบที่อาจารย์สอนจังเลยคะ !! ขออนุญาตเป็นลูกศิษย์ด้วยคนนะคะ ...อีกทั้งชอบคำกล่าวของอาจารย์ที่ว่า "ความง่าย กับ ความมักง่าย มันอยู่ใกล้กันจนน่ากลัว"
มาขอบคุณอีกรอบครับ ...
คุณน้องนิว
เป็นเครือข่ายการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ก็พอครับ ผมนั้น ผศ.ไม่เคยขอ ดร.ก็ไม่มีนำหน้าชื่อ มีอะไรก็มาแลกเปลี่ยนแบ่งปันกันดีกว่าครับ
คุณน้องขจิต
คนนี้รับเป็น "น้องศิษย์" ไปแล้ว แต่ "พี่ครู" ก็มีหลายอย่างที่รอเรียนรู้จาก "น้องศิษย์" อยู่นะ
* * * สรุป ตอกย้ำอีกทีว่า ...
" เด็กจะ รักการเรียนรู้ และ ชอบสู้สิ่งยาก ได้อย่างไร ถ้าในกระบวนการเรียนรู้ของเขามีแต่ความ สะดวก และ ง่าย "
แป่วววว..!!! อาจารย์ไม่ยอมรับหนูเป็นศิษย์ ถ้างั้นหนูจะคุกเข่าไปจนกว่าอาจารย์จะรับหนูเป็นลูกศิษย์….(เลียนแบบหนังจีน…) อิอิ…
แง ๆๆๆๆๆ เศร้า... อาจารย์ไม่ยอมรับหนูเป็นศิษย์ ฮือ ๆๆๆๆๆ
ใจอ่อนแล้วครับ เป็นอันว่า ยอม รับทุกคนที่สมัครครับ ถ้าทำหน้าที่ให้ดีไม่ได้ อาจเปลี่ยนไปเป็นอาจารย์ใบ้หวยก็อย่าว่ากันนะครับ
ขอบคุณค๊า
ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นครับ
ผมได้อ่านบทความอาจารย์แล้ว ผมเห็นด้วยกับอาจารย์อย่างยิ่งครับ การที่เราให้ลูกทำอะไรด้วยตนเอง ถูกบ้าง ผิดบ้าง ถือเป็นการเรียนรู้ที่ดีกับลูกเรา เค้าอาจจะทำถูกบ้าง ผิดบ้าง ก็ตาม ล้วนแต่เป็นประสบการณ์ชีวิตให้กับตัวเค้าเองทั้งสิ้น
จริงๆ เห็นด้วยอย่างที่สุดค่ะอาจารย์ Handy เพราะเพิ่งเจอกับตัวเองเมื่อวาน น้องคนไทยเพิ่งมาเรียนออสเตรเลียได้อาทิตย์นึง ไม่ยอมทำอะไรเลย ทุกวันนี้ยังไม่ซักผ้าเลย อยู่บ้านคุณแม่จัดการทำให้ทุกอย่าง เดินทางมานี่คุณแม่ยังจัดกระเป๋าให้เลย ยังหาของไม่เจอจนทุกวันนี้ มาอยู่นี่ติดนิสัย ให้คนอื่นทำให้ (อาศัยอ้อนเก่ง ทำตัวน่าสงสาร) บอกทำอาหารไม่เป็น ให้เราทอดเนื้อให้กลัวทำเองไม่อร่อย แฮะๆ ก็เลยดุไปว่า ไม่ทอดกินเองก็ไม่ต้องกิน น้องเค้าจ๋อยไปเลย แต่ก็ใจอ่อน อยู่ช่วยดูเค้าทอดจนได้กินล่ะค่ะ ไม่รู้หนึ่งปีที่เค้าต้องช่วยตัวเองจะทำให้เค้าโตขึ้นได้รึเปล่า เพราะทุกวันนี้ยังบอกว่าทำไมต้องหัดทำ เพราะกลับไปบ้านก็มีคนทำให้อยู่แล้ว (ลูกคนรวยอ่ะค่ะ) เอาเถอะ คงต้องโตขึ้นบ้างล่ะค่ะ (แต่ดูเป็นคุณชายสุดๆ ไม่รู้จะรอดรึเปล่าน้า) เราก็ได้แต่ช่วย "ไม่ทำอะไรให้ ให้ทำเอง" ก็เท่านั้น