มิตรภาพระหว่างชีวิต

ต้องขอโทษหลายๆท่านที่ให้รอ  กับการติดตามชีวิตของหญิงตัวเล็กๆคนนึง  วันนี้เราจะมาติดตามนิยายชีวิตของเธอนะคะจริงๆ 

ความเดิมตอนที่แล้ว  หลังจากที่เธอปวดท้อง  ท้องโตขึ้น เอ็นไซด์ตับมากขึ้นเป็น1,000

ด้วยขีดความสามารถของ โรงพยาบาลและความเป็นห่วง  ประกอบการตัดสินใจอิงขอร้องของพี่เลี้ยง เธอตัดสินใจให้หมอส่งเธอไป โรงพยาบาลประจำจังหวัด และขอพี่เลี้ยงจะไปเป็นครั้งสุดท้าย เพราะเธอบอกเหนื่อยเหลือเกิน  ....

       หลังจากไปอยู่โรงพยาบาลประจำจังหวัด ได้ไม่กี่ชั่วโมง เธอก็โทรมาบอกด้วยน้ำเสียงที่สดใสว่า "หมอเค้าพาเข้าห้องนั้น ออกห้องนี้  จนป่านนี้แล้วยังไม่เสร็จเลย เค้าพาไปฉายเอกซเรย์  ไม่เหนื่อยหรอก สบายดีนอนอย่างเดียว  แต่หิวข้าวมากๆ...เดี๋ยวยังไงค่อยโทรหาหมออีกทีนะ"  เวลาผ่านไปชั่วข้ามคืน น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไป  เธอโทรมาร้องไห้ฟูมฟาย  พี่เลี้ยงเองฟังแล้วอยากจะร้องตามแต่ก็ต้องตั้งสติ...และบอกกะเธอว่า  ใจเย็นๆตั้งสติให้ดีพูดใหม่  ช้าๆชัดๆ เพราะฟังไม่รู้เรื่อง....เธอบอกว่า...."ผลตรวจออกมาแล้วหมอใหญ่บอกว่ามะเร็งที่ปากมดลูกลามไปที่ตับแล้ว...ทำอะไรไม่ได้แล้ว  เธอใกล้จะตายแล้วใช่มั๊ย..." ภาวะอารมย์ ณ ขณะนั้น  พี่เลี้ยงก็มึนเหมือนกัน  ไม่เป็นไรตั้งสติอีกครั้ง  ด้วยความที่สนิทสนมกันมานานก็เลยบอกไปว่า.."ไม่เป็นไร ทุกอย่างอยู่ที่ตัวเราแล้วล่ะว่า อยากไปเร็วหรือไปช้า จะอยู่ในเมืองหรือกลับบ้านเรา  มาเมื่อไหร่พี่เลี้ยงก้ยังรออยู่นะ  เข้มแข็งไว้คนเก่ง  วันที่  2 พ.ย.นี้จะเป็นวันพบกลุ่ม อีกไม่กี่วันเองจะได้มาทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆ " แรงจูงใจที่เราให้ไปเธอก็ตอบกลับมาทันใดว่า "เธอขอกลับบ้านแล้วกันค่ะ" เวลาไม่กี่ชั่วโมงเธอก็มาถึง รพ. ปะทิว

 

...เวลามีน้อย ต้องขอโทษท่านที่ติดตามเรื่องราวด้วยนะคะ...วันนี้คงจบไม่ลงเพราะมีเรื่องราวที่เกิดขึ้น  โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ.....