ยิ่งอายุมาก เรื่องสุขภาพเป็นเรื่องที่สำคัญ ทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจ สุขภาพกายยังพอหาหยูกยาบรรเทา หรือหายได้แต่สุขภาพใจนี่สิ....หายากจริง หยูกยา นอกจากจะรักษาใจ.....ด้วยใจ
ครูอ้อยเจ็บนิ้วมือมาหลายวัน เพราะ อุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิด
ครูอ้อยไม่ชอบการพูดซ้ำ หรือตอกย้ำ ว่า มันเป็นความผิดของใคร
โทษบุญกรรมอะไรหนอที่ทำให้เรามาพบแบบนี้ เรื่องแบบนี้
และแล้ว ครูอ้อยก็ต้องรักษามือขวาของตนเองด้วยยา และรักษาใจ.....ด้วยใจ ใจของครูอ้อยเอง
หมอบอกว่า มือ มีเส้นเอ็นมากมาย ที่เกี่ยวเนื่องกัน กว่าจะหายได้ ก็ต้องใช้เวลา และพยายามไม่ใช้มือ
คุณหมอขา จะไม่ให้ใช้ได้อย่างไร โดยเฉพาะ เป็นมือขวาเสียด้วย
อ้อนก็ไม่เป็น
ขับรถไปทำงาน เลี้ยวทีไร ก็ต้องเจ็บมือ หยิบจับอะไรก็เจ็บ สอนหนังสือก็หลีกเลี่ยงการเขียนกระดาน .....ทรมานจริงๆๆ ความเจ็บ นี่น่ะ
แต่ที่เจ็บไปยิ่งกว่านั้น ก็คือ เจ็บ เจ็บ ที่ใจ
หากมีบุญวาสนา.....ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็จะลงตัวด้วยตัวของมันเอง ไม่ต้องไปเร่งรีบด้วยการพูด หรือคิดอะไรที่จะทำให้ใจเราเจ็บเพิ่มขึ้นอีก
มาร้องเพลง.....ใจเอ๋ยใจ ทำไม ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เอิ๊กเอิ๊ก ร้องเพลงค่ะ