ผู้ใหญ่จูง เพื่อนฝูงประคอง ลูกน้องดัน

นายไม่เข้าท่าหรือว่าลูกน้องไม่เอาไหน

โดย  พรชัย  ภาพันธ์

ผู้อำนวยการโรงเรียนไทยรัฐวิทยา ๖๓(ชุมชนบ้านคำแดง)

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษายโสธร เขต ๑   

        ความสำเร็จขององค์กร เกิดจากการมีผู้บริหารที่มองกว้าง คิดไกล ใช้แรงจูงใจให้เพื่อนร่วมงาน ทำงานร่วมมือกันให้บรรลุเป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพ สร้างวิสัยทัศน์ให้เป็นจริง

        ผู้เขียนได้อ่านหนังสือทำไมลูกน้องไม่ทำงาน
ของอาจารย์ปริญญา  ตันสกุล  ทำให้ต้องวิเคราะห์ตนเอง
ว่าเราเป็นสาเหตุที่ทำให้คนในองค์กร ขาดแรงจูงใจในการทำงานหรือไม่

       ท่านเคยได้ยินคำพูดที่ว่า นายถูกเสมอ  ถ้าสงสัย ก็บอกว่านายถูกเสมออีก
ถ้ายังสงสัยอีก ก็ให้บอกว่านายถูกเสมอ  ลูกน้องมักจะถูกนาย กล่าวหาว่า ถ้าทำงานช้า  ก็หาว่าบกพร่อง ถ้าบกพร่อง ก็หาว่าไร้ความสามารถ  จากมุมมองดังกล่าวจะชี้ให้เห็นว่าวิสัยทัศน์ของผู้บริหารมีความคิดคับแคบ เนื่องจากตัดตนเองออกไปจากระบบ ทั้งที่เป็นไปไม่ได้เลยในทางปฏิบัติ แท้จริงแล้วนอกจากสาเหตุเกิดจากลูกน้องแล้ว  เขาว่าผู้บริหารก็มีส่วนต่อการเป็นมูลเหตุให้ลูกน้องไม่ทำงาน 2 ประการ คือ

                      1. ผู้บริหารผิดพลาดและบกพร่อง ในหน้าที่ของตนเอง

                      2. ผู้บริหารล้มเหลวด้านการจัดการ

ลูกน้องเขาบอกว่าที่พวกเขาไม่ทำงานเพราะว่า

                      พวกเขาไม่เข้าใจว่า   ทำไมต้องทำงานนั้น

                      พวกเขาไม่รู้ว่า   จะทำงานนั้นอย่างไร

                      พวกเขาไม่รู้ว่า  อะไรคือสิ่งที่เขาต้องทำ

                      พวกเขาคิดว่า  วิธีของนายไม่ได้ผล

                      พวกเขาคิดว่า  วิธีของตนดีกว่า

                      พวกเขาคิดว่า  งานอื่นสำคัญกว่า

                      พวกเขาไม่มี   สิ่งจูงใจให้ทำงานนั้น

                      พวกเขาถูกบีบคั้น  ให้ทำงานที่เขาต้องทำนั้น

                      พวกเขาเห็นว่า  กติกาไม่ศักดิ์สิทธิ

                      พวกเขา  มีปัญหาส่วนตัว

                      พวกเขา  ทำงานนั้นไม่ได้

                      พวกเขาอยู่ภายใต้การจัดการที่บกพร่อง

ผู้บริหารต้องปรับพฤติกรรมการบริหารอย่างไร

        1. การมอบหมายงาน

           1.1 เมื่อมอบหมายงานหรือสั่งการใด ต้องบอกเหตุผลว่าทำไมต้องทำ

           1.2 เมื่อต้องการปรับปรุงงาน ต้องอธิบายปัญหาต่างๆ อย่างละเอียด บอกวัตถุประสงค์  ร่วมกับเขาอภิปรายรายละเอียดการแก้ปัญหา บอกความสำเร็จที่เราคาดหวัง พร้อมแนะนำ ถึงอุปสรรคล่วงหน้า

           1.3 เมื่อไม่มีใครอยากทำ กรณีเป็นงานที่ยากหรือเร่งด่วน ควรชี้ให้เขาเห็นผลระยะยาว ที่พวกเขาจะได้รับ จากการลงมือทำงานนั้น

         2.  การสอนงงาน  หัวใจสำคัญอันเป็นเป้าหมายของการสอนงานที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่เพียงสอนให้รู้และเข้าใจเท่านั้น แต่ต้องเน้นทักษะด้านการปฏิบัติจริง การสอนงานควรจะมีผู้ที่ชำนาญงาน สอนงานคนที่เข้าทำงานใหม่ จัดทำคู่มือการทำงาน เปิดโอกาสให้ได้ฝึกปฏิบัติจริง ทั้งยังต้องสร้างแบบทดสอบสำหรับคนทำงาน

         3. จัดลำดับความสำคัญของงาน งานใดต้องทำก่อน ต้องเริ่มลงมือทำเมื่อไหร่ ต้องเสร็จเมื่อใด ผลสำเร็จที่ต้องทำให้ได้ คือ อย่างไร ผู้บริหารต้องอธิบายงานแล้เปิดโอกาสให้เขาได้แสดงออกถึงการมีส่วนร่วม แทนการแสดงความคิดเห็นว่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย

        4.  ถ้าเป็นงานใหม่ที่เขาไม่เห็นด้วย จงให้พวกเขาแสดงความคิดเห็น ถ้าเขาบอกว่าไม่ได้ผล ให้ยอมรับพวกเขาก่อน แล้วจึงทำความเข้าใจ ในความคิดของเราภายหลัง เพื่อให้เกิดการยอมรับในสิ่งนั้น ก่อนที่จะให้เขาลงมือทำ หากพวกเขายังยืนยันเหมือนเดิม  จงให้พวกเขายอมปฏิบัติตามวิธีการของเราดู  จงยืนยันกับพวกเขาว่า เราเองพร้อมที่จะรับผิดชอบอย่างเต็มที่  แต่เราต้องควบคุม ดูแลอย่างใกล้ชิด ไม่ให้พวกเขาเบี่ยงเบนหรือผิดเพี้ยนจากวิธีการของเรา

        5. การสร้างแรงจูงใจ จงให้รางวัลทันที่ ที่เขาแสดงพฤติกรรมการทำงานในแบบที่เราพอใจ เพื่อเป็นตัวอย่างให้คนอื่น โดยเขาไม่คาดหวังหรือรู้มาก่อนล่วงหน้า การตำหนิต้องชมเชยเขาก่อน แล้วเสนอแนะการททำงานให้แก้ไข เมื่อเขาพัฒนางานได้ตามที่เราแนะนำก็จงอย่ารีรอที่จะชมเชยเขาเช่นกัน

        6. แสดงออกถึงความเป็นมิตร ดังนี้

            (1) รู้จักขอร้องแทนการออกคำสั่ง

            (2) รู้จักขอบคุณเมื่อพวกเขาทำงานสำเร็จ

            (3) รู้จักมองหน้าพวกเขา เมื่อเขากำลังพูดกับเรา ด้วยสีหน้ายินดีและสนใจเสมอ

            (4) ทักทายพวกเขาก่อนเสมอทุกครั้งที่พบหน้า ก่อนการสั่งงานหรือการมอบหมายงานให้เขาทำ

             (5) รู้จักรักษาเวลาที่นัดหมายพวกเขา ไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องคอยนาน

             (6) รู้จักปฏิบัติต่อลูกน้องที่เข้าพบในห้องทำงาน ให้เหมือนการต้อนรับผู้มาเยี่ยมเยียน จงอย่าปล่อยให้เขารอคอยนานๆ หรือพูดคุยความยุ่งเหยิงในหัวสมองของเรา แทนที่จะได้สนทนากับเราจริงๆ โดยให้ขอให้เขาคอยให้เรา ทำงานที่ค้างอยู่ต่อไปอยู่ต่อไปจนเสร็จเสียก่อน

              (7) จงรู้จักกล่าวคำขอโทษพวกเขาเมื่อเราสาย หรือขัดจังหวะการทำงานของพวกเขา

              (8) รู้จักให้เกียรติและรักษาเวลาของพวกเขาในระหว่างการประชุม โดยไม่รับโทรศัพท์ที่ไม่จำเป็นที่ทำให้เสียเวลา

              (9) รู้จักเปิดโอกาสให้พวกเขาได้แสดงความคิดเห็นในการประชุมบ้าง และไม่ขัดคอเขาในขณะที่กำลังพูด

              (10) รู้จักควบคุมอารมณ์ขยะของตน ไม่พูดจาเกรี้ยว กราด เสียงดัง และใช้วาจาหยาบคายต่อลูกน้อง

              (11) รู้จักวิจารณ์ลูกน้องด้วยคำพูดที่เหมาะสม ไม่ใช้คำพูดเย้ยหยันหรือถากถางใด ๆ

              (12) รู้จักสร้างบุคลิกภาพที่ดีให้ตนเอง ในการประชุมกับพวกเขา โดยไม่ดื่มกินไปประชุมไป นอกจากยินยอม

                                               

                ทุกคนล้วนมีความสำคัญ มาช่วยกันสร้างสรรค์งาน

                ผู้ใหญ่จูง  เพื่อนฝูงประคอง  ลูกน้องดัน

                ใครที่บ่นให้ผู้บริหาร ถ้าได้อ่านคงมีความสุข

                คุณคือคนสำคัญ  ที่ฉันหวังพึงพา

 

เอกสารอ้างอิง

                     ปริญญา  ตันสกุล  ทำไมลูกน้องไม่ทำงาน. กรุงเทพฯ : โกลเด้นไทม์พริ้นติ้ง, 2542