ที่โรงเรียนของฉันเคยอยู่  ผู้บริหารเป็นผู้ป่วยทางจิต  พูดไม่อยู่กับร่องกับรอย  เอาแต่ใจ อายุก็ ๕๐ กว่า ๆ ชอบแต่งตัวโก้ ๆ พูดคำคมอ้อมค้อม ไม่ตรงไปตรงมา  ชอบไปแย่งงานของครูทำ ชอบต้อนครูหรือเด็ก ๆให้จนมุม  ทั้ง ๆที่รู้จริงบ้างไม่จริงบ้าง  อคติกับครูและเด็กนักเรียน

อีกอย่างหนึ่งก็บ้ากระดาษ  ไม่มีกลวิธีที่จะแก้ไขให้มันดีขึ้น  แต่มักจะใช้วิธีเพื่อหาทางเล่นงาน  งมงายในเรื่องเจ้าพ่อหรือเจ้าแม่หรือไสยศาสตร์  ติต่างว่าข้ารู้ข้าเห็น  เป็นผู้หยั่งรู้

แต่ในความเป็นจริงมีเมียน้อยในโรงเรียน ทุกโรงที่ไปอยู่ ทุกวันนี้เมียน้อยไม่ต้องสอนนั่งอยู่แต่หน้าห้องอย่างเดียว ท่านคะ ท่านขา ก็จบไปวัน ๆ ชอบลงโทษนักเรียนรุนแรงจนนักเรียนออกกลางคันไปก็หลายคน ทุกวันนี้ก็เหมือนเดิม