คุณเป็นเกษตรจริงหรือแอบอ้าง...ผมขอดูบัตรราชการหน่อยสิ..

       การแก้ปัญหายางหน้าตาย....เป็นบทบาทหน้าที่โดยตรงของนักวิชาการส่งเสริมการเกษตร ผู้รับผิดชอบงาน..พืชสวน...

ซึ่งไม่ใช่ผม...เพราะผมรับงานข้าว....

....แต่เพราะผม..สามารถ...ในการแก้ปัญหายางหน้าแห้ง หรือยางตายนึ่งได้..ในขณะที่นักวิชาการยางทั้งหลายยังบอกว่า..ใช้ขวานตัดทิ้งเป็นวิธีการที่ดีที่สุด......

(ยางต้นที่เคยหน้าแห้ง..กรีด 2 ครั้งได้เต็มถ้วยใหญ่)

หน้าที่นี้ผมจึงรับภาระมา...และจะต้องทำหลังเลิกงาน เพราะในเวลางานก็ทำเรื่องข้าว..ยิ่งช่วงนี้ขึ้นทะเบียนเกษตรกรผู้ปลูกข้าวเพื่อประกันรายได้ยิ่งยุ่ง จนต้องทำงานเสาร์อาทิตย์ด้วย.....

(ไม่เชื่อว่าน้ำยางออกจากต้นนี้จริงหรือเปล่าก็ลองกรีดดู..ปรากฏว่าออกจริงครับ)

..........ณ อำเภอแห่งหนึ่ง...ท่านนายอำเภอจัดประชุมผู้นำหมู่บ้านทุกหมู่บ้านแล้วเชิญผมไปชี้แจงวิธีแก้ยางหน้าตาย....กำนัน..และรองนายกองค์การบริหารส่วนตำบลเห็นด้วยที่จะแก้ยางหน้าตายของเกษตรกรในพื้นที่อย่างเป็นระบบ...ถึงแม้คนอื่นยังไม่เห็นด้วย..แต่การไปดูงานที่แปลงยางคุณสุจิตร..ทำให้เกิดความเชื่อมั่นว่าเป็นไปได้...

(บรรยายให้คณะดูงาน ทั้งเกษตรกร และวิศวกร ป.4 และ ป.โท กลางสวนยาง)

..........เมื่อผู้นำชุมชนเห็นด้วย..ขั้นตอนต่อไปก็คือชี้แจงให้เกษตรกรในพื้นที่เข้าใจ..เพื่อวางแผนการดำเนินงานอย่างเป็นระบบ...แต่ช่วงกลางวันชาวบ้านติดเกี่ยวข้าว..ผมก็ติดทำงาน...ตกลงต้องไปชี้แจงตอนกลางคืน...นัดหมายประมาณ 1 ทุ่ม...

.........หลังเลิกงาน ผมขับรถส่วนตัวไปเกือบร้อยกิโลเมตร กำนันกับ อบต.ประกาศหอกระจายข่าวเรียกประชุมชาวบ้าน แล้วขอตัวไปทำธุระด่วน......ไม่เป็นไร..ผมว่าต่อเองได้...เก่งซะอย่าง 555

....ผมเริ่มแนะนำตัวว่าเป็นนักวิชาการเกษตร..บอกที่ทำงานและเบอร์โทรศัพย์...แล้วฉายภาพแปลงยางที่สามารถแก้ยางหน้าตายได้ให้ดู...ในภาพมีเกษตรกรไปดูงานหลายคน....

........กำลังบรรยายเพลิน ๆ โทรศัพย์ผมสั่น..(ผมตั้งสั่นก่อนเสียง)..ผมรีบรับเพราะกลัวเสียงจะไปรบกวนที่ประชุม...

.....คนที่โทรมานั่งฟังผมอยู่ในศาลากลางบ้านนั้นด้วย....เหตุที่โทรมาคือ..อยากตรวจสอบว่า.เบอร์โทรที่บอกไปเป็นเบอร์จริงของผมหรือเปล่า...

..ยังไม่พอ..พ่อใหญ่คนนั้นขอดูบัตรประจำตัวราชการของผม....อ้าว...งานเข้าครับทีนี้...ปกติผมจะมีบัตรติดหน้าอก..วันนั้นลืมไว้ไหนไม่ทราบไม่ได้ติดไป..

...ผมค่อนข้างง..แต่ก็ควักบัตรให้ดูทันที..พร้อมดึงใบขับขี่ออกมาให้ดูว่าชื่อตรงกัน....

เหตุการณ์เริ่มเข้าสู่ปกติ....ผมบรรยายต่อ....ถึงช่วงถามตอบ...พ่อใหญ่คนเดิมโทรศัพย์อีกครั้ง....คราวนี้โทรไปหาคนที่ดูงานในภาพที่ผมฉายให้ดู....ว่าไปดูงานจริงหรือไม่..และยางที่ดูงานนั้นหายจากการเป็นโรคหน้าแห้งจริงหรือไม่...ผมได้แต่ยิ้ม....รอดูท่าทีจากพ่อใหญ่..เพราะไม่ได้ยินว่าปลายสายพูดตอบโต้ว่าอย่างไรบ้าง..

....สักครู่..พ่อใหญ่เปิดลำโพงให้คนรอบ ๆ ได้ยินว่าปลายสายตอบกลับมาว่า...จริง....ส่งผลให้ผมยิ้มกว้างกว่าเดิม....

...........ก่อนกลับ..พ่อใหญ่เดินตามมาส่งผมที่รถ...แล้วบอกว่ามีของฝากให้เกษตรหนึ่งอย่าง...ผมกลั้นใจนึกถึงสิ่งที่พ่อใหญ่จะให้...ท่านกลับพูดไปว่า...

(ชมแปลงข้าวไร่ละ 1 ตัน..เทียบกับแปลงข้างเคียง)

..."พ่อชื่อดา..แต่คนส่วนใหญ่มักเรียกพ่อว่า..พ่อคา..(คา= ภาษาอีสาน แปลว่าติดขัด ไม่ผ่าน)....เพราะพ่อมักจะสงสัย..มักจะติดขัดไปซะทุกเรื่อง...แต่พ่อก็ทำเพื่อชาวบ้าน..เพราะหลาย ๆ คนถูกหรอกมาเยอะ..ปุ๋ยปลอมระบาดหนักก็อ้างนักวิชาการ..อ้างนักวิจัยไทยที่รักชาติ..นาซ่าจ้างก็ไม่ไปไหน..นอกจากกลับมา..ต้มคนไทยด้วยกัน...พ่อเลยตั้งแง่ไว้ก่อน...แต่ตอนนี้พ่อมีของฝากให้เกษตรนะ...เอาไปอ่านดู..แล้วก็ถ่ายแจกคนดี ๆ ที่เกษตรรู้จักด้วย.."

.......ผมกลับบ้านด้วยความทึ่ง....พ่อใหญ่คนหนึ่ง..อายุน่าจะซัก 70 การศึกษาไม่น่าจะเกิน ป.6 น่าจะ ป.4 ด้วยซ้ำ..สอนผมได้ตั้งหลายอย่าง..ถ้าวันนั้นผมผิดศีลข้อมุสาแม้แต่ข้อเดียว..ผมคงถูกฉีกหน้าต่อสาธารณะชนไปแล้ว..และคงไม่ได้ใจ..พ่อใหญ่ดา...(พ่อคา) จนได้ของฝากจากท่าน...

อยากเห็นของฝากจากพ่อใหญ่คา..ไหมครับ...

..กระดาษ เอ 4 ที่ถูกถ่ายเอกสารจนกรอบรอบที่เป็นลายใบไม้ไม่ชัดเจนเขียนเป็นลักษณะดังนี้ครับ

                                           สิ่งที่เป็นที่สุดของชีวิต

สิ่งที่ร่ำรวยที่สุดของชีวิต                             คือ              การมีสุขภาพที่แข็งแรง

บาบกรรมที่ใหญ่หลวงที่สุดของชีวิต               คือ              การไม่กตัญญู

ความพ่ายแพ้ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต            คือ              การทะนงตน

ความชั่วช้าต่ำต้อยที่สุดของชีวิต                    คือ              การข่มเหงผู้อื่น

ความสุขมากที่สุดของชีวิต                           คือ              การช่วยเหลือผู้อื่น

ความโง่เขลามากที่สุดของชีวิต                     คือ              การติดยาเสพติด

ความผิดพลาดร้ายแรงที่สุดของชีวิต               คือ              การเล่นการพนัน

ความล้มละลายครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต         คือ              ความสิ้นหวัง

การยอมรับและนับถือได้มากที่สุดของชีวิต        คือ              ความก้าวหน้า

ของกำนัลที่มีค่ามากที่สุดของชีวิต                 คือ               การให้อภัย

....................................................................................................

       คนเราสร้างแต่ความดี                     ถึงแม้ว่าลาภผลยังไม่ได้รับ

แต่ภัยวิบัตินั้น                                     ได้หลีกห่างไกลไป

       คนเราทำแต่กรรมชั่ว                      ถึงแม้ว่ากรรมชั่วยังไม่ได้รับ

แต่ผลบุญนั้น                                      ได้หลีกห่างไกลไป

 

                                   ของฝากจาก  พ่อดา  ไกรทุกข์

 

ขอบคุณพ่อคา..เอ้ย..พ่อดาครับ..จะนำของฝากจากพ่อไปใช้ให้เกิดประโยชน์ให้มากที่สุดครับ

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ

ขอบคุณ G2K ที่แบ่งปันพื้นที่ไว้สำหรับเฉพาะเรื่องราวดี ๆ ครับ