ผญา บทที่สองที่มีการทดสอบลองบันทึกเสียง และให้ท่านได้อ่านตามอารมณ์ศิลปะอิสานครับ
ฝนสิลาฟ้าสิแล้ง ดินแตกแหงกะตามซ่าง
บ่เคยวางหัวใจเจ้า อ้ายยังเฝ้า เบิ่งถนอม
ดอกกะยอมคันหอมกุ้ม ซุมผมนาง สิหอมกว่าบ่น้อ
หวานในคอ-น้ำตาลออ้ย สิหวานจ้อย ซ่ำเผิ่นจา-บ่ละนาง
แนวบ่จางปานจืดน้ำ นั้นคือความคิดฮอดอุ่น
คิดฮอดคุณทุกค่ำเซ้า คือความเว้านั่นอี่หลี
วันเดือนปีนี้ทางอ้าย หมุนข้างกายเจ้าบ่ห่าง
อ้ายฮักนางอยู่สู่มื้อ บ่สนซ้ำ ส่ำเวลา นั่นแหลว
น้ำตาจะไหลค่ะ ได้บรรยากาศมาก ตอนนี้ที่หน้าตลาดหน้าบ้าน กำลังจะมีการแสดงวงดนตรีนกน้อยคืนนี้
โชคดีนะคะ
ทำวันนี้ให้ดีที่สุด
เพราะมากครับ
ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบ
ผญารักของอีสาน
ม่วนได้ใจดี
ด้วยความขอบคุณอย่างมากครับ คุณครูทั้งสองที่ชื่นชอบ
กำลังคิดว่า จะโพสเฉพาะกลอนดีไม๊ เหมือนกัน เพราะไม่ค่อยเห็นใครอยากอ่านเท่าไหร่เลย ฮ่า ๆ ๆ
ขอบคุณ คุณบ่าวบ้านอกที่แต่งกลอนได้กินใจมากๆ ฟังแล้วคิดถึงบ้าน คิดถึงเพลงหมอลำประจำถิ่น (สาวอิสานพลัดบ้านคือกันเด้อค่ะ)