บทเรียนชีวิต : การก้าวย่างที่ไม่ประมาท

              

         คุณมักพบเห็นผู้คนรอบกายมามาก ทั้งที่เรียนร่วมห้อง ร่วมสถาบัน ที่ทำงาน ป้ายรถเมล์ หรือย่านศูนย์การค้า และเคยพินิจไหมว่า หลายคนที่พานพบ ร้อนรน วุ่นวาย หงุดหงิด จนเราส่ายหน้า และอมยิ้มพร้อมกับพึมพำว่า "รับไม่ได้"กับพฤติกรรมเหล่านั้น

           หากคนๆนั้นเป็นเรา เป็นผู้ที่เดินอยู่บนละครโรงใหญ่ ที่มีสิ่งภายนอกมากระทบ เราอาจเป็นเช่นนั้นได้เช่นเดียวกันหรืออาจเป็นไปมากกว่านั้น ซึ่งตัวเราไม่อาจมองตัวเราได้ในขณะนั้น และตัวเราครองสติไม่ได้ แสดงกริยาเป็นไปตามจังหวะของสิ่งเร้า

         ในโลกของความเป็นจริง สิ่งที่มากระทบจิตมีมากมายทั้งที่เป็นเรื่องดี สนุก ชวนหัวเราะ หรืออาจเป็นเรื่องเศร้า หวาดกลัวและร้องไห้ ซึ่งเราจะปรับตัวไปตามสิ่งนั้นหากใจ"ไม่นิ่ง"พอ

         พยายามฝึกใจให้นิ่งและมีสมาธิ เก็บสิ่งเร้ามาใกล้ตัว หยุดคิด พิจารณา ไตร่ตรอง  ใช้ปัญญาที่ได้ร่ำเรียนมาจนถึงระดับปริญญาเข้ามาวิเคราะห์  ส่งผ่านความรู้สึกไปยังกาย สีหน้า รอยยิ้ม น้ำตา แสดงออกมาพร้อมกับปัญญาที่บังเกิด คุณจะเป็นคนที่เก่งที่สุดในวันนั้นหากคุณ"ใช้ปัญญา"สำหรับแก้ปัญหาในขณะนั้นและเมื่อเวลาผ่านไป ตัวคุณเองจะชื่นชมตัวเอง และคนรอบข้างจะยิ้มแสดงความยินดีกับสิ่งที่คุณได้กระทำ "ความร้อนรน วุ่นวาย  หงุดหงิด"ก็จะหายไป  

-