ตอนเด็ก ๆ เราสนิทสนมกับพ่อมาก เหมือนกับลูก ๆ ทุกคนนั่นแหละที่สนิทสนมกับพ่อและแม่..บ้านเราพ่อ แม่ ลูก มักพูดคุย หยอกล้อกันเล่นเสมอ ๆ แต่ก็ไม่ได้ลามปาม เพราะพ่อแม่คอยปรามไว้เหมือนกัน...ถ้าไม่ปราม เราคงลามปามท่านเหมือนกัน..ก็คงด้วยความไม่รู้น่ะแหละ...
วันหนึ่งเราโมโหน้องมาก จำไม่ได้แล้วว่าเรื่องอะไร..เราหัวฟัดหัวเหวี่ยง..โมโหโวยวาย...พ่อกับแม่มองดูเรายิ้ม ๆ แล้วเรียกเรามาใกล้ ๆ เราจำได้ว่าในความคิดของเราพ่อคงสอบสวนแล้วเอาผิดกับน้องแน่ ๆ ...แต่พ่อกลับยิ้ม ๆ เหมือนไปมีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็พูดว่า "เราน่ะโตแล้วนะ..รู้ไหม..เราต้องพกหิน..อย่าพกนุ่น พกหินดีกว่านะลูก หินมันหนัก...มันแข็งแรง...พกนุ่นน่ะ .. นุ่นมันเบา..มันปริวไปปริวมานะลูก"...ตอนนั้นเราไม่เข้าใจ...แต่ก็หายโมโห..เพราะอะไรก็ไม่รู้...จนต่อมาเราเป็นผู้ใหญ่จึงได้รู้ว่า คำพ่อสอนคือ..ให้เราหนักแน่น..ไม่หูเบา..ไม่ใจเบา..นั่นเอง..ละจ้ะ.....
บางทีก็นำมาใช้กับนักบริหารได้ครับ ไม่ใช่เฉพาะสอนลูกครับ ขอบคุณที่ให้คำสอนที่แยบยล
ขอบคุณในความคิดเห็นค่ะ..จริง ๆ ด้วยแหละ...ถ้าผู้หลักผู้ใหญ่พกหินกันมาก ๆ ลูกน้องคงปลอดภัยในการทำงานมากกว่านี้นะคะ...