โรงเรียนแห่งแรกในชีวิต

.............จากบันทึกของครูดอยทำให้ครู....คิดถึง สมัยบรรจุเป็นครูอัตราจ้าง  โรงเรียนบ้านห้วยผึ้งใหม่  อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นหมู่บ้านม้ง มีทางขึ้นลงสะดวก แต่ระยะทางค่อนข้างไกล วิวสองข้างทางงดงาม หากแต่จะไม่มีดอยที่มีขั้นบันได หนทางคดเคี้ยว สองข้างทางเปลี่ยวและมีโค้งอันตรายบางจุด

...ว๊าว ...เมื่อขึ้นถึงโรงเรียนเป้าหมาย  สายลมโชยพัดผ่านหนาวเหน็บ และผู้คนที่ไม่เคยพบหน้า ญาติก็ไม่ใช่ และต่อจากนี้ไปเราจะเป็นเสมือนพี่น้องกัน มีการต้อนรับที่อบอุ่น ผู้คนมากหน้าหลายตามาคอยดูครูใหม่ ครูเอมาบรรจุอัตราจ้าง พร้อมกับเพื่อนสาว ต่างแดนที่ไม่เคยพบหน้า เธอชื่อหน่อย เป็นคนสุโขทัย ผิวออกคล้ำๆ จบจากวิทยาลัยครูสวนสุนันทา เอกภาษาไทย  แต่มองนานๆเธอน่ารักเหมือนกันค่ะ   ..... เราสองคนสนิทอย่างอย่างรวดเร็ว เพราะเรามาต่างแดนเหมือนกัน  

     เป็นครั้งแรกในชีวิตครูเอ ที่ออกมาพบกับโลกใบใหม่ ชีวิตเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่า การกิน การนอน ความเป็นอยู่ การเดินทาง และผู้คนที่ไม่เคยรู้จัก .......

   เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ2-3 คน หน้าขาวๆ ผมแดงๆlสั้นๆ แก้มสีชมพูหน้าตาละม้ายคล้ายๆกัน มาแอบมองข้างประตู  สายตาเธอมีแววประกายแสดงความตื่นเต้น สดใส น่ารัก...กับเสื้อผ้าสีดำแขนยาว ขอบ ชายเสื้อปักเย็บด้วยเศษผ้าสีสันสวยงามมีเสียงดังกรุงกริ่งๆ เวลาวิ่ง กางเกงวอร์มขายาว ออกจะดูมอมแมม

   แต่ดูแววตาพวกเขา....เป็นมิตร.....^ - ^

จากเมืองใหญ่ที่พร้อมด้วยความเจริญ ก้าวผ่านป่าดงพงไพร เีสียงสรรพสิ่งรอบกายไม่ได้คุ้นเคย  แต่...สงบเงียบ  และบางครั้งเงียบเหมือนอยู่กับตัวเอง 

ต้องอดทน ต้องปรับตัว พร้อมเรียนรู้ เและก้าวเดินต่อไป  มีถ้อยคำหนึ่งที่ได้รับการต่อว่าจะทางบ้าน ว่า  ...ยายเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ รักษาดูแลเหมือนไข่ในหิน  ไม่เคยคิดเลยว่า เราจะกล้าออกจากอก ไปใช้ชีวิตแบบนี้   เป็นคำพูดของคุณยายที่เลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ  ครูเอมองหน้าและตอบเบาๆว่า ยายเลี้ยงมานานแล้ว ยายเลี้ยงเอไม่ได้ตลอดชีวิตหรอก ....แต่ เอรักยายมาก  ยายต้องกินข้าวเยอะๆ อยู่รอเอกลับมา  ..วันแล้ววันเล่า ...เวลาผ่านไป  พร้อมกับบทชีวิตที่เก็บเกี่ยวไม่รู้จักจบสิ้น..

และวันนี้...มีแต่คิดถึง