ตอนร่ำลาแม่ ญาติ ๆ และเพื่อนร่วมงานที่ไปส่งที่สนามบินนั้นดิฉันไม่ได้รู้สึกอาลัยอะไรมาก เพราะมีแต่ความตื่นเต้นที่จะได้ไปอินเดียตามความุม่งหวัง จนเมื่อเดินผ่านจุดตรวจหนังสือเดินทางไปแล้ว ไม่รู้ว่าน้ำตามาจากไหน ได้แต่บอกกับตัวเองว่า ตอนนี้เราตัวคนเดียวในโลกแล้วนะ

ก่อนออกเดินทาง ดิฉันไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนนักเกี่ยวกับเมือง Baroda ในร้ฐกุจราตที่ดิฉันจะไปเรียน นอกจากรู้ตำแหน่งที่ตั้งว่าอยู่ทางตะวันตกของประเทศและอยู่เหนือบอมเบย์ขึ้นไปพอสมควร  ด้วยความกลัวว่าจะไม่สะดวกสบาย ดิฉันจึงจัดเตรียมสัมภาระที่คิดว่าจำเป็นไปค่อนข้างมาก จนต้องจ่ายค่าน้ำหนักเพิ่มจากที่สายการบินอนุญาตไปเกือบครึ่งของราคาตั๋วเครื่องบิน   เมื่อตอนร่ำลาแม่ ญาติ ๆ และเพื่อนร่วมงานที่ไปส่งที่สนามบินนั้นดิฉันไม่ได้รู้สึกอาลัยอะไรมาก เพราะมีแต่ความตื่นเต้นที่จะได้ไปอินเดียตามความุม่งหวัง  จนเมื่อเดินผ่านจุดตรวจหนังสือเดินทางไปแล้ว ไม่รู้ว่าน้ำตามาจากไหน ได้แต่บอกกับตัวเองว่า  ตอนนี้เราตัวคนเดียวในโลกแล้วนะ  เมื่อยกมือขึ้นปาดน้ำตาก็พอดีกับถึงจุดตรวจก่อนขึ้นเครื่องบิน เจ้าหน้าที่ผู้หญิงยิ้มให้ด้วยสายตาที่อบอุ่น ก็ทำให้ใจชื้นขึ้น และคิดได้ว่ารอยยิ้มแบบไทย ๆนี้แหละที่จะช่วยให้เราเป็นเพื่อนกับคนแปลกหน้าได้ไม่ยาก   บนเครื่องบินดิฉันก็ได้รับกำลังใจจากผู้โดยสารข้าง ๆ เมื่อเขารู้ว่าการไปอินเดียเป็นการไปอยู่ไกลบ้านครั้งแรกของดิฉัน    คงต้องบอกตามตรงว่าในเวลานั้นดิฉันไม่มีข้อมูลอื่นใดมากนักเกี่ยวกับอินเดียอยู่ในสมอง นอกไปจากภาพโบราณสถาน เทวาลัย  งานศิลปะและหัตถกรรมสวย ๆที่เคยร่ำเรียนมา  คนอินเดียและบ้านเรือนอินเดียปัจจุบันเป็นอย่างไรไม่เคยทราบ  จนเมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินในเมืองบอมเบย์ที่ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นมุมไบไปแล้ว ภาพความอินเดียในขณะนั้นก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า