บางทีข้าพเจ้าก็ไม่ค่อยจะเข้าใจคนไข้สักเท่าไหร่...จิตใจคนยากแท้หยั่งถึงจริงๆ
ช่วงนี้ข้าพเจ้าไม่ค่อยจะได้ไปเที่ยวที่ไหน...วันๆ อยู่แต่ในโรงพยาบาลผจญกองทัพคนไข้ในแต่ละวัน มีแต่ความเครียด เครียด และเครียด!!!...คิดไปคิดมานินทาคนไข้แก้เครียดดีกว่า อิอิ (นินทาในที่นี้หมายถึงพูดถึงลับหลัง ไม่ได้เอ่ยนาม...คงไม่ผิดจรรยาบรรณหรอกเนอะ)
 
 
รายแรกเป็นคุณป้าวัย 60 ปี
 
" หมอ...ป้านอนไม่ค่อยได้นอน ต้องไปเฝ้าลูกชายที่โรงบาลใหญ่ ขอวิตามินบำรุงให้ป้าด้วยนะ"
 "อ้าว ลูกชายป้าเป็นอะไรล่ะ ใกล้จะหายหรือยัง?"
"มันขี่มอเตอร์ไซค์ล้ม  ยังไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่จะได้ออก  หมอกระดูกบอกขามันหัก มันเลยได้ใส่เสาทีวีไว้ที่ขา"
"อะไรนะป้า ใส่เสาทีวี??? ใส่ยังไง?"
"ไม่รู้เค้าใส่ยังไง แต่มันแทงๆ ออกมาจากขา"
"อ๋อ...คงเหล็กดามกระดูกล่ะมั้งป้า(External fixator) มันไม่ใช่เสาทีวีนะนั่นน่ะ เค้าใส่เพื่อดามกระดูก"
“ป้าก็ไม่รู้ ป้านึกว่าเสาทีวี” คุณป้าพูดเสียงอ่อยๆ
คุณป้านะคุณป้าช่างมีจินตนาการยอดเยี่ยมจริงๆ (คิดๆ ดูแล้วมันก็เหมือนเสาทีวีจริงๆ ด้วยแฮะ)
 
 
                                 ภาพ external fixator ดูไปดูมาก็ชักคล้ายเสาทีวีของคุณป้า
 
 
 
รายที่สองเป็นคุณลุงวัย 60 กว่าๆ มาด้วยอาการปวดเมื่อยตามตัว
 
 "หมอ ลุงขอยาปลานิลด้วยนะ"
"ยาปลานิล? ยาอะไรน่ะลุง ยารักษาโรคอะไร? โรคปลาเหรอ?" ข้าพเจ้าถามด้วยสีหน้างุนงง เพราะทำไมมาขอยารักษาปลาที่โรงพยาบาลหว่า
"ไม่ใช่ๆ ที่เอาไว้ทาแก้ปวดน่ะ หลอดส้มๆ"
“อ๋อ...”
หลังจากข้าพเจ้านึกอยู่นานก็ถึงบางอ้อ....ว่ามันคือ"ฟลานิล" เป็นยานวดแก้ปวดเมื่อยของคุณลุงเค้านั่นเอง
 
 
 
 
รายที่สาม  คุณยายวัย 70 ปี นอนโรงพยาบาลด้วยโรคหอบหืด
 
ขณะที่เดินดูคนไข้ในตึกตอนเช้าก็พบว่า คุณยายนอนเอาผ้าห่มปิดจมูกตัวเอง...
"ยาย...เอาผ้าห่มปิดจมูกอย่างนั้นหายใจสะดวกเหรอ?" ข้าพเจ้าถามด้วยความห่วงใยปนกับความสงสัย เพราะยายหายใจไม่สะดวอยู่แล้ว เดี๋ยวเอาผ้าปิดจมูกก็จะยิ่งแย่เข้าไปอีก
"ยายเหม็น..." ยายตอบเสียงอู้อี้ โดยที่ยังไม่ยอมเอาผ้าห่มออก
"เหม็นอะไร...ยาย?"
"ยายเหม็นตดเจ้าของ(เหม็นตดตัวเอง)...ไม่ได้ขี้มาหลายวันแล้ว"
"อ้าว...แล้วยายทำไมไม่บอก ปล่อยให้ป้าๆ เตียงข้างๆ นอนดมตดยายเนี่ยนะ"
“ตดยายแกเหม็นจริงๆ นะหมอ...” เสียงป้าเตียงข้างๆ รีบบอก (นับเป็นความโชคดีที่ตอนนั้นข้าพเจ้าเป็นภูมิแพ้ คัดจมูก ทำให้ไม่ได้กลิ่นตดคุณยายว่าเหม็นขนาดไหน 555)
 
บางทีข้าพเจ้าก็ไม่ค่อยจะเข้าใจคนไข้สักเท่าไหร่...จิตใจคนยากแท้หยั่งถึงจริงๆ
 
 
อ่านแล้วก็อย่าคิดมากนะคะ เก็บตกเรื่องน่ารักๆ ของคนไข้มาเล่าสู่กันฟังเท่านั้นตามประสาผู้ที่ทำงานในโรงพยาบาลชุมชนเล็กๆ แห่งหนึ่งค่ะ ^v^