ผมเพิ่งออกจากห้องประชุมมาครับ ประชุมร่วมกับหลายหน่วยงาน มีหน่วยงานหนึ่ง ต้องการนำกิจกรรมอย่างหนึ่งมาทำที่โรงเรียน ผมเลยบอกว่าเดี๋ยวคุยกันหลังจากเลิกประชุม ผมเองก็ต้องการช่วยเธอทำงานครับ จะช่วยประสานงานกับโรงเรียนให้ โดยผมจะนำเอายุทธศาสตร์ต่อยอดของคุณพี่สิงห์ ป่าสัก มาใช้ในการประสานงาน ผมเริ่มพูดคุยกับนักวิชาการท่านนี้ว่า ผมจะเริ่มงานอย่างนี้นะ คือ งานที่จะนำไปทำที่โรงเรียน บางส่วนเขาก็ทำอยู่แล้ว ผมไม่ขอเริ่มใหม่ได้ใหม แต่จะเริ่มจากฐานเดิมจากงานที่โรงเรียนทำอยู่แล้ว เราก็มีหน้าที่ต่อยอดให้มันเต็ม นักวิชาการคนดังกล่าวตอบมาสั้นๆ "ไม่ได้" " ต้องเริ่มใหม่หมด อย่างน้อยต้องมีห้องแยกเป็นห้องเอกเทศ 1 ห้อง มีคอมพิวเตอร์ มีเกม มีกิจกรรม มีตารางการใช้ห้อง มี ฯลฯ" ผมบอกว่าที่พูดมาทั้งหมด โรงเรียนเขาก็จัดกิจกรรมอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าอาจจะมองไม่เห็นชัด เราก็นำกิจกรรมที่โรงเรียนจัดอยู่แล้วมาเป็นส่วนหนึ่งในกิจกรรมของเรา แล้วก็เพิ่มเติมจุดเน้นตามที่ต้องการ นักวิชาการก็ยังยืนยันบอกว่า "ไม่ใช่" ต้องทำตามอย่างที่อบรมมา ไม่มีโรงเรียนไหนทำตามที่อบรมมา แล้วเธอก็อ้าง "บุคคลสำคัญ" คนหนึ่งเป็นข้ออ้างที่ต้องทำตาม ผมก็บอกว่าก็ทำ ไม่ใช่ไม่ทำ แต่เราค่อยๆเริ่ม ค่อยเป็นค่อยไปได้ใหม เริ่มจากที่งานที่โรงเรียนเขาทำ ผมกล้ายืนยันว่าสิ่งที่พูดมาทั้งหมด โรงเรียนเขาทำอยู่แล้ว เริ่มจากงานเดิม จะได้ไม่เป็นการเพิ่มภาระ เพราะตอนนี้ ครูก็งานล้นมืออยู่แล้ว ผมก็พูดต่อไปว่า การทำงานควรจะต้องเริ่มที่ "ใจ" ก่อนนะครับ ไม่ใช่เริ่มที่วัตถุ ไมใช่เริ่มที่ห้องเรียนเอกเทศ ไม่ใช่เริ่มที่เครื่องคอมพิวเตอร์ นักวิชาการคนดังกล่าวก็ยังยืนยันว่า เขากำหนดมาอย่างนี้ ก็ต้องทำอย่างนี้ ต้องทำตามที่เขาบอก ผมบอกว่าถ้าทำอย่างนั้น ก็จะได้แต่วัตถุ ได้แต่เอกสาร ได้แต่ภาพ ไม่ได้งานที่มาจาก "ใจ" เป็นงานที่ไม่ยั่งยืน ทำแบบฝืนๆ หรือ จะทำงานกันแบบสร้างภาพ ถ้าจะทำงานกันแบบสร้างภาพ ผมไม่เอาด้วยหรอกครับ พูดจบผมก็เดินออกมาครับ เพราะขืนอยู่พูดไปก็ไลฟ์บอย (เหนื่อยเปล่า) (ความตั้งใจจริงของผม ผมต้องการจะช่วยเธอทำงาน และ ประสานงานให้ได้งานครบตามที่เธอต้องการ แต่เธอไม่ฟังผมเลยครับ)
... เคยเจอเหมือนกันค่ะ แต่ไม่สามารถลุกออกมาได้ อึดอัดๆ คะ หุ หุ
เห็นด้วยค่ะ ต่อยอด เสริม เป็นการใช้ทรัพยากรทั้งปวงอย่างมีประสิทธิภาพ และผล
ประหยัด ได้ใจ ไม่รุกล้ำ ไม่ระราน ... ค่อยๆ ซึม น้ำหยดลงหิน ทุกวันหินยังกร่อน
... เอ ประโยคสุดท้ายเริ่มไถล เกี่ยวกันไหมคะ งงๆ ขอตัวดีกว่าค่ะ ...
สวัสดีครับ
เห็นด้วยกับท่านรองฯครับ
สวัสดีค่ะ
เห็นด้วยค่ะ การทำงานต้องเริ่มที่เขาทำอยู่แล้วและสิ่งที่มีอยู่แล้ว ทุนเดิมค่ะ และพัฒนาต่อยอด เพราะการทำงานเพื่อให้มีคุณภาพและเกิดประโยชน์ต่อผู้รับบริการหรือผู้เรียนต้องสามารถเชื่อมโยงกันได้กับวิถีชีวิต "งาน ชีวิต และการเรียนรู้ " เป็นเรื่องเดียวกันค่ะ
หากเราทำงานที่มาจากใจ งานก็จะยั่งยืนเป็นธรรมชาติค่ะ
ยิ่งมีห้องมาก วัตถุมาก แยกคน แยกส่วนมากเท่าไร
ใจคนก็ขาดเอกภาพค่ะ
* คุยกับคนไม่ฟังใครนี่ อึดอัด และ เหนื่อยครับ
* เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ไม่ดูบริบทคนอื่นบ้าง
ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณมากครับ
ทำงานที่มาจากใจ งานก็จะยั่งยืนเป็นธรรมชาติค่ะ
เป็นจริงที่สุดครับ ขอบคุณมากครับ
สวัสดีค่ะท่านรอง
*** หัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออกอีกแล้วนะคะ
*** ขอบคุณเรื่องเล่าที่มีมุมให้มองทุกบันทึกค่ะ
* มีแต่คนอยากเป็นเอกเทศ
* วัตถุมาก แยกคน แยกส่วนมากเท่าไรใจคนก็ขาดเอกภาพ
สรุปได้สุดยอดเลยครับ เป็นอย่างนั้นจริงๆ
ขอบคุณมากครับ
หัวร่อมิได้ ร่ำไห้มิออก ครับ
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีค่ะ... เห็นด้วยค่ะ..."การทำงานควรจะต้องเริ่มที่ "ใจ" ไม่ใช่เริ่มที่วัตถุอื่นใด"...เมื่อใจรักที่จะทำ...งานย่อมพัฒนาตามก็เพราะเรามีความเต็มใจที่จะทำและมีความสุขกับการทำงาน...เป็นกำลังใจให้ท่านรองฯ ค่ะ
ขอบคุณมากครับสำหรับกำลังใจและกุหลาบขาวที่งดงามครับ
"การทำงานควรจะต้องเริ่มที่ "ใจ" ก่อน ไม่ใช่เริ่มที่วัตถุ" ชอบประโยคนี้จังเลย การทำงานต้องเริ่มที่ใจซึ่งเนื้อที่อ่อนๆ เต้นเป็นจังหวะ แถมมีเลือดเนื้อมีชีวิตไม่ใช่หุ่นยนต์ ชื่นชมนะคะนี่แหละคือหลักการบริหารงานยุคใหม่ คุณ smallman เข้าใจการเปลี่ยนแปลงว่าต้องค่อยๆเปลี่ยนโดยไม่จู่โจม ให้ค่อยเป็นค่อยไป ผสมผสานอย่างไม่รู้ตัว จนกลายเป็นรูปแบบใหม่ที่เคยชิน เข้าใจค่ะเสียงสะท้อนจากประสบการณ์ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชา ชอบจริงๆถ้าหัวหน้าใช้ใจซื้อลูกน้อง ร้อยทั้งร้อยรักหัวหน้างาน แถมทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ข้อคิดดีๆนี้น่าจดจำมากๆ ขอบคุณค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ
ขอบคุณมากครับที่เข้ามาเสริมเติมเต็ม ผมเองก็ชอบทำงานที่เริ่มจาก "ใจ" ครับ ถ้าได้ "ใจ" ละก็ โอเคครับ ถ้าไม่ได้ใจก็ทำไปแกร็นๆ
สรุปงานเสวนา ๙ วิธีฟื้นฟูชาติ ตามแนวพระราชนิพนธ์เรื่อง"พระมหาชนก"ที่ผ่านมาครับ
http://gotoknow.org/blog/plays-learns/307280
สวัสดีค่ะ
>>> ชีวิตการทำงาน...เหมือนก้อนหิน...ต้องหนักแน่นและอดทน...สิ่งสุดท้ายคือความงามของชีวิต....>>>>
ขอบคุณมากครับที่นำสิ่งที่ดีๆมาบอกกล่าว
ขอบคุณครับที่มาให้กำลังใจ และ ข้อคิดที่เป็นประโยชน์
ชีวิตการทำงาน...เหมือนก้อนหิน...ต้องหนักแน่นและอดทน...สิ่งสุดท้ายคือความงามของชีวิต..
จะนำไปใช้ครับ
เป็นจริงอย่างที่ว่ามาหมดเลยครับ
ขอบคุณมากครับ ทำให้ผมเข้าใจเรื่อง "คนทำงาน" ตามกรอบ ขึ้นอีกมาก คงต้องทำใจจริงๆนะครับ เพราะอธิบายไปก็ไม่เข้าใจ