เมื่อคืนน้องโทรมา อยากเห็นภาพที่เก็บมาจากการเดินทางไปร่วมกุศลกัน
ได้รับปากไว้แล้ว คำพูดนี่สำคัญนะ คำที่ยืนยัน นั่งยันได้ยินบ่อย
เชื่อซิคำไหนคำนั้น คนนี้ เฮ้ย
ทำไมต้องมายึดเป็นสรณะด้วยหว่า..
มันเหมือนกดดันนะ
แต่ก็ไม่เห็นมันกดมันดันสักที่ทำได้ก็บอกทำไม่ได้ก็บอก
ช้าเร็วก็บอก อิอิ
แต่บางทีก็ลืมเหมือนกัน
ลืมเพราะภาระมันเยอะ
เอามาแบกไว้ทำไมไม่รู้
นี่เขาว่าไว้ ใครว่าหละ
..ว่าไว้ว่า อย่าเอาทุกข์มาแบก
ก็นึกขำนะ แล้วแอบเยงในใจ
ว่าถ้ารู้ว่าทุกข์จะแบกไหม
แล้วเถียงต่อว่า
แต่บางทีรู้นะว่าทุกข์ก็ยังอยากแบก
ตกลงจะเอายังไง
ก็ไม่เอายังไงหรอกช่วยได้ทำได้ก็ทำ
มีเวลานี่ ทำอะไรให้มันมีประโยชน์บ้างก็ดี
สบายนักโรคมักถามหา
เสียงเตือนมากลับเข้าบ้านตัวเองเถอะ
ยังจัดการบ้านตัวเองไม่เรียบร้อยเลย
เรียบร้อยก่อน ค่อยไปช่วยบ้านอื่นเค้า
เออ นี่ก็อีกความคิดหนึ่งนะ
ไม่ผิด แต่ไม่ถูก บางอย่างทำได้ แต่ทำไม่ได้ เข้าใจไหม
แบบนี้ทำได้ก็ทำ จะเสียเวลาอะไร
ดูๆไปก็สุขทั้งนั้น สุขที่เห็นเขาทำความดีกัน
แล้วก็สุขที่เห็นหลานมุก
หัดดูธรรมชาติบ้างไม่ใช่เล่นแต่เกม
โลกมันจะเป็นแต่เกม
คนวิจัยเรื่องเกมเค้าบอกว่ามันได้ทั้งประโยชน์และโทษนา
แต่ถ้าไม่รู้จักเล่นก็อันตราย
เด็กมันจะรู้จักแยกแยะไหม
..คนทำเกม ก็แค่อยากโชว์ความสามารถรึเปล่า
รึทำเพราะแลกกับปากท้อง
รึมันในอารมณ์......ไม่อยากคิด
แต่เด็กน้อยนี่ใครรับผิดชอบ
ช่วยกันปั้นให้เป็นคนดีมีคุณภาพในอนาคต
ทีพูดถึงเพราะห่วงใย
เดี๋ยววันหน้าจะพูดได้ว่าผู้ใหญ่รู้แล้วว่าไม่ดี..ทำไมไม่สอน
เออจริงซิ...มีโอกาสก็สอนสั่งไป
ว่าแต่ต้องมีเชิงหน่อย
เด็กบางคนไม่ชอบให้สอนนะ
ชอบให้เป็นเพื่อนกัน
คนเป็นแม่ก็แม่ชอบสอน
ที่สอนนี่ก็เพราะเป็นห่วงไง
รักไง รักมาก ห่วงมากก็เห็นอะไรก็อยากสอนไปหมด
เจอเด็กสมัยโลกพัฒนาแบบไม่ลืมหูลืมตาก็ล้มเหลวเรื่องการสอนได้
คนเป็นป้าอย่างฉันดูๆแม่ลูกคู่นี้ก็ทั้งสุขใจ และหนักใจ นี่แหละแบกทุกข์อีกแล้ว
