ทันสมัยทันเหตุการณ์ สัปดาห์นี้มีข่าวที่เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตหลายเรื่อง เริ่มด้วยข่าวที่สะเทือนใจพวกเรามากๆก็คือเรื่องของ การดูแลครูจูหลิง ที่ พี่จุด ได้เล่าเรื่องให้เราได้อ่านกัน และยังมีข่าวที่สร้างความงุนงงเล็กๆกับเรื่องรักษาการณ์นายก ขอยกเลิกการลาพักผ่อน กลับมาปฏิบัติงานตามปกติแล้ว.....
อีกข่าวหนึ่งก็คือข่าวน้ำท่วม จ.อุตรดิตถ์ ที่ก่อให้เกิดความเสียหายมากที่สุด  ตั้งแต่พี่เม่ยได้เกิดมาเป็นลูกพระยาพิชัย จนถึงบัดนี้  ....ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสถึงความสูญเสีย...มากมายของภูมิลำเนาเดิมของตนเอง......"จ. อุตรดิตถ์"
เช้าวานนี้ พี่ชายโทรศัพท์มาด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น เพราะสัญญาณไม่ค่อยมี ว่า น้ำท่วมอุตรดิตถ์ทั้งเมืองแล้ว ในช่วงเวลาสองชั่วโมงน้ำขึ้นเร็วมากเกือบสองเมตร มีคนเสียชีวิตไปแล้วก็หลายสิบ.... พี่เม่ยตกใจสอบถามความเสียหายของที่บ้าน พบว่าบ้านหลังที่อยู่ใกล้โลตัสน้ำเข้าเต็มแล้ว แต่พี่ชายได้อพยพคน และสิ่งของมีค่าออกมาได้ โดยใช้รถสิบล้อเข้าไปรับ....
อีกบ้านหนึ่ง (ซึ่งเป็นตึกแถวที่พี่เม่ยอาศัยเติบโตมา...) น้ำไม่ท่วมค่ะ เกือบจะเป็นถนนสายเดียวในเขตเทศบาลที่น้ำท่วมไม่ถึง  พี่สะใภ้บอกว่ามองไปข้างหน้าก็เห็นน้ำถึงเข่า ด้านหลังก็เริ่มมีน้ำขึ้นจากแม่น้ำน่าน....แต่ก็คงไม่ท่วมบ้านเรา....
โล่งใจ....พี่เม่ยค่อยยิ้มออกหน่อย หลังจากได้ส่งกำลังใจไปให้เพื่อนฝูงญาติพี่น้องเรียบร้อยแล้ว จึงพอมีเวลานั่งทบทวนว่า ทำไมบ้านเราจึงได้โชคดี อย่างนี้หนอ...
นึกย้อนไปเมื่อเกือบสามสิบปีที่แล้ว ตอนที่พ่อจะซื้อตึกแถวนี้ พ่อพาแม่และพวกเรามาดูพร้อมบรรยายสรรพคุณว่า เชื่อเถอะ..ที่นี่แหละดีที่สุด เพราะอยู่ "สูง" แล้วเวลาเปิดหน้าต่างทั้งหน้าบ้านและหลังบ้านเนี่ย ลมจะ "โกรก" เย็นสบายมาก
จำได้ว่า ตอนนั้นแม่ก็ค่อนขอดพ่อ ว่า "...ทำยังกับน้ำจะท่วมยังงั้นแหละ..." พวกเราก็หัวเราะสนุกสนาน เพราะไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะมีวันนี้....
และคำว่า บ้านเราอยู่ที่สูง กับ ลมโกรก ก็เป็นประโยคที่พวกเรานำมา "แซว" กันเป็นประจำ ทุกครั้งพ่อก็จะชำเลืองค้อน และใช้ประโยคเด็ดที่กำราบพวกเราได้เสมอค่ะ ว่า "พ่อกินเกลือมามากกว่าลูกกินข้าวเสียอีก".....
ถึงวันนี้ พ่อกับแม่ก็จากพวกเราไป ไม่มีโอกาสเห็นผลการตัดสินใจด้วยประสบการณ์ของพ่อเอง คงเหลืออยู่แต่ลูกทั้งสองที่ได้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า การตัดสินใจในครั้งนั้นของพ่อ ทำให้วันนี้เป็นเพียงแค่.. น้ำเกือบท่วมบ้าน....เท่านั้น
เหตุการณ์ในครั้งนี้ คงช่วยกระตุ้นเตือนให้พี่เม่ยไม่ลืมที่จะรับฟังความเห็นจากผู้ที่มีประสบการณ์  ผู้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย ...ดังเช่นพ่อ ที่มองไกล...ได้ถึงวันนี้