ชีวิตก็เฉกเช่น...การเดินทาง....
เส้นทางสู่ ภูหลวง จ.เลย เมื่อเดือนธันวาคม 2551 ....
“สิ่งที่ทำให้เราหมดเรี่ยวหมดแรงนั้น
หาใช่ภูผาที่ตั้งตะหง่านอยู่เบื้องหน้าไม่
หากแต่เป็นทรายเม็ดเล็ก ๆ เม็ดหนึ่ง
...ในรองเท้าของเราเอง”
อี้หมิง.
หากรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง...อย่าลืมก้มลงมอง แล้วค่อยๆ หยิบ "เม็ดทราย" นั้น...ออกไปเสียนะคะ...เป็นกำลังใจให้ทุกท่านที่เจอ "เม็ดทราย" ในชีวิตค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะ
น้องซิลเวียเพิ่งเจอเม็ดทรายในรองเท้า...ว่าทำไมเดินทางลำบากจัง...แค่เอาออกไปก็สิ้นเรื่องใช่ไหมคะ^-^
สวัสดีค่ะคุณMiss Silvia Irfan Befani
ดีใจด้วยค่ะ เจอเม็ดทราย...แล้ว...
อย่ารอช้า...หยิบทิ้งไปเลยค่ะ
(^___^)
ขอบคุณพี่ใหญ่นาง นงนาท สนธิสุวรรณค่ะ
ภาพงดงามมาก ๆ ค่ะ
(^___^)
ถ้าเม็ดทรายมันสาดเข้าตาล่ะคะ
เจ็บแค่ไหน...แต่เราก็คงต้องเดินต่อไป
...ตามทาง...ชีวิต
สวัสดีค่ะคุณครู ป.1
เม็ดทรายในรองเท้าทำให้เดินไม่สะดวก
เม็ดทรายในตา ทำให้มองเห็นไม่ถนัด ...
ต้องเอาเม็ดทรายออกจากทั้งสองที่นั่นแหละค่ะ ... ไม่งั้นไปต่อไปได้...
ขอบคุณภาพสวย ๆ ที่นำมาฝากค่ะ
(^__^)
สวัสดีค่ะคุณบุษรา
ยิ้มเลยค่ะ ถูกใจมากกับคอมเม้นท์นี้....บางครั้งแค่ปัญหาเล็ก ๆ เราอาจมองข้ามไป แต่ใครจะเชื่อว่าแค่เม็ดทราย ทำให้เราพลาดโอกาสดี ๆ ไปได้....
ตอนที่เราเหนื่อย ท้อแท้ ล้าแรง....เราอาจลืมไปว่า...เกิดจากอะไร เพียงหยิบปัญหาเล็ก ๆ ทิ้งไป...เราก็เดินไปข้างหน้าได้แล้ว...
ขอบคุณบทกลอนที่ชื่นชอบเช่นกันค่ะ
"ทรายนับไม่ถ้วนจำนวนทราย
คนมากมายนับไม่ถ้วนในคุณค่า
ทรายจะแกร่งก็เพราะผ่านกาลเวลา
คนจะกล้าก็เพราะผ่านการอดทน"
(^__^)
ชอบจังค่ะบันทึกนี้ เพียงเม็ดทรายเม็ดเดียว
อยู่ที่เราจะนึกถึงและหยิบมันออกไปหรือไม่...
...^__^..
(อ่านแล้วทำให้นึกถึงเพลง เศษทรายในรองเท้า ของหลวงไก่ค่ะ)
สวัสดีค่ะน้องครูตุ๊กแก…ตัวดำๆ…
อยากฟังเพลง เศษทรายในรองเท้า ของหลวงไก่ จังค่ะ ...
มีบันทึกนี้เมื่อไหร่มาตามด้วยนะคะ...
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
แค่เม็ดทราย...เม็ดเล็ก ๆ เม็ดเดียว...ยังให้ข้อคิดสำหรับการเดินทางของชีวิตได้ขนาดนี้...แล้วถ้าเป็นก้อนหิน...จะขนาดไหนนะเนี่ยะ...เก็บมันทิ้งเสียบ้างแหละดี...จะได้ไม่ปวด ไม่ระคาย ไม่รบรำคาญกาย-ใจ...เพราะเส้นทางอีกตั้งยาวไกล...เก็บไว้ให้เป็นอุปสรรคทำไม ก็แค่เม็ดทรายในรองเท้า...
ขอบพระคุณค่ะข้อคิดดี ๆ
สวัสดีครับคุณ คนไม่มีราก" เม็ดทรายในรองเท้า ยังไม่อันตรายเท่าเม็ดกรวดในข้าวที่กำเคี้ยวครับ"
สวัสดีค่ะคุณVij
ดีใจจังค่ะ....มีคนมาช่วยกันเก็บเม็ดทรายเล็ก ๆ ออกไปจากชีวิตกันเยอะเชียว...
ขอบคุณข้อความดี ๆ .... เก็บมันทิ้งเสียบ้างแหละดี...จะได้ไม่ปวด ไม่ระคาย ไม่รบรำคาญกาย-ใจ...เพราะเส้นทางอีกตั้งยาวไกล...เก็บไว้ให้เป็นอุปสรรคทำไม ก็แค่เม็ดทรายในรองเท้า...
(^___^)
สวัสดีค่ะท่านวอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--
คนไม่มีรากว่า...แย่พอ ๆ กันนะคะ...
หากกำลังเคี้ยวข้าวอร่อย ๆ แล้ว เจอกรวดเข้า...หมดอร่อยแน่เลยค่ะ
แต่จะว่าไปแล้ว...ทั้งทราย ทั้งกรวดนี่ก็ดีนะคะ เราจะได้รู้จัก...ระวังให้มากขึ้นในการใช้ชีวิต...น่ะค่ะ
(^___^)
ปูโชคดีหรือโชคร้ายแน่นะพี่หญิงจ๋า แบบไม่ค่อยเจอทั้งเม็ดทรายเม็ดกรวด
เอ หรือเผลอตะลุยทั้งที่มีทรายอยู่ และกลืนกรวดนั่นไปแล้วโดยมิรู้ตัว
ภาพงามมากๆ เลยค่ะพี่หญิง ... จับภาพได้แถวไหนคะเนี่ย .. ชอบจัง
... การเดินทางแม้ยาวไกล ขอเพียงกำลังใจไต่ฝัน ฉันก็หน้าตั้งมิหวั่นไหว (ฮิ้ว) ...
สวัสดีครับพี่หญิง แวะมาเยี่ยมครับ ขอให้มีความสุขเยอะ ๆ นะครับ
สวัสดีค่ะ มาอ่านเรื่องที่มี ข้อคิดดีๆ คำคมของคนคมๆ
แต่เพลงดั่งเม็ดทรายนี่เพราะนะคะ....แถมรอยเบนผืนทรายด้วย
ส่วนผมช่วงนี้สะดุก้อนหิน ล้มหลายครั้งหลายครา เจ็บทัั้งตัว ....
สวัสดีค่ะ...คนไม่มีราก
เวลาหมดเรี่ยวแรง...เพราะเม็ดทรายทำให้การเดินยากขึ้น
อิอิ...ไม่บรรจงหยิบออกแล้วค่ะ..addเทและกวาดออกให้เกลี้ยงเลย
แต่..เม็ดทรายเนี่ยออกยากจริงๆนะคะ..เม็ดเล็กยังคงแอบซ่อนอยู่อีกมากมาย
ดีที่มีกำลังใจในการหยิบเม็ดทรายออกได้เรื่อยๆ
คิดถึงเสมอค่ะ
สวัสดีค่ะ...คนไม่มีราก
เดินทางไปที่ไหนเอ่ย
เจอเม็ดทรายในรองเท้าแม้จะดูเล็กๆ แต่สร้างความรำคาญให้เราได้ไม่น้อยนะคะ
เก็บออกได้เลยค่ะ แล้วจะเดินสบายขึ้น
ช่างคิดนะคะบันทึกคมคมเช่นนี้