เมื่อน้องมี่เจอคุณปูเดินหลงทางอยู่กลางถนนค่ะ

เช้านี้จอดรถเรียบร้อย...ขณะเดินไปยังอาคารที่ทำงาน...

น้องมี่ เห็นคุณปูตัวใหญ่มาก..กำลังเดินหลงทางอยู่...
ไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน

เป๋ไปเป๋มาอยู่...รู้สึกว่าจะบาดเจ็บที่ขาหน้าด้วยค่ะ

ยืนลุ้นกันอยู่นาน...แล้วก็เดินขึ้นมาที่ห้องทำงาน

พอถึงห้องทำงาน ก็ต่างคนต่างทำงาน  น้องมี่ก็เล่น m ตามปกติ 

สักพักใหญ่ๆ  ทั้งห้องก็ถามหากันว่าน้องมี่หายไปไหน...ตามหากันไม่เจอ..เดาว่าคงไปห้องน้ำหรือ ไปเดินซื้อขนม...แล้วเธอก็เดินกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มค่ะ
ถามว่าไปไหนมาก็ไม่ตอบ..นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว...

มาทราบความจริงก็ตอนที่กลับมาจากไปทานก๋วยเตี๋ยวข้างนอกตอนกลางวันค่ะ

น้องมี่ไปยืนใต้ต้นไม้แล้วบอกว่า  ไม่รู้คุณปู ที่หนูเอามาปล่อยหายไปไหนแล้ว...

สาวน้อยบอกว่าเมื่อเช้า "หนูแอบลงมาเอาถุงพลาสติกไปใส่ปูค่ะ เธอให้คุณปูเดินเข้าไปในถุงพลาสติกเพราะว่าไม่อยากจับ  กลัวปูกัด หรือ กลัวถูกปูหนีบมือเอาค่ะ ปกติน้องมี่ไม่ค่อยกล้าไปไหนคนเดียวค่ะ  แต่คราวนี้ยอมเดินลงมาคนเดียวเพราะว่า กลัวว่ารถคันอื่นจะมาทับคุณปูน่ะค่ะ" 

พอน้องมี่นำคุณปูไปปล่อยไว้ที่คลองใกล้ๆ ที่จอดรถค่ะ ใต้ต้นไม้ร่มรื่น แล้วก็รีบวิ่งกลับห้องไปอย่างอารมณ์ดี

คุณแม่ก็หวังว่าคุณปูคงเดินเล่นใต้ต้นไม้และในคลอง  ไม่น่าจะหลงทางออกมาบนถนนอีกนะคะ

ขอบคุณพระเจ้า  ที่ทำให้น้องมี่เป็นเด็กน่ารักและมีใจเมตตาแบบนี้ค่ะ

ปล. คุณแม่ภูมิใจในตัวน้องมี่มากจ้า.....