พลบค่ำ เรี่ยวแรง

"นี่ไม่ใช่การผัดวันประกันพรุ่งนะ...แต่เป็นการทำความเข้าใจกับตัวเอง ให้รู้สึกผิดน้อยลงต่างหาก ว่าในฐานะคนเขียนหนังสือ ทำไมเขียนไม่ออก"

ความจริงแล้ว มันก็มีเหตุผลที่พอจะเงยหน้าเล่าให้ฟังได้นะ...เรื่องของเรื่อง มีอยู่ว่า...

 ดิฉัน ปาณาลี เพิ่งสมัครเป็นสมาชิกใหม่เมื่อวาน ด้วยความงุนงงกับ "การทำตัวเป็นสมาชิกใหม่" ทำให้ใช้เวลาไปนานมาก และขอสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่า ดิฉันไม่เคยรู้จัก เวบไซค์ นี้เลย หากสายตา(สั้นและเอียงมาก)ไม่เหลือบไปเห็น บรรทัดล่างสุดของ forword อีเมล์ที่เพื่อนส่งมาให้แล้วมือสั้น ๆ ซน ๆ จัดการ คลิกเข้าไปดูทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อพบว่าเป็นเวบที่ น่าสนใจ ดิฉันเลย ทำการ สมัครทันที และด้วยฉันเป็นคนเข้าใจขั้นตอนเรื่องราวในคอมพิวเตอร์ยากมาก ดังนั้น กว่าจะผ่านขั้นตอนต่าง ๆ ก็พาเพื่อนเดือดร้อน รับโทรศัพท์แล้วอธิบายให้ฟังตั้งสองครั้ง

ดังนั้น กว่าดิฉันสมัครเสร็จ ก็ได้เวลาต้องทำงานเสียแล้ว

แล้วทำไมต้องเป็นพลบค่ำของวันนี้

คำตอบคือ...เพราะวันนี้ ฉันมีกิจกรรมที่ทั้งเป็นงานและเป็นเที่ยว (วัด) ถ้าฝนไม่ตก  ฉันจึงคิดว่า คงมีอะไร ๆ มาเล่า แลกเปลี่ยนสู่เพื่อน ๆ หลังจาก กิจกรรมทั้งหลายเสร็จสิ้น และ ดิฉันไม่เหนื่อยจน สลบหมดแรงไปก่อน

เช้าแล้ว ...ขอลาไปนอนก่อนล่ะค่ะ