ผมเป็นครูสอนคน ไม่ใช่สอนหนังสือ

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่มีกลิ่นไอของวัฒนธรรมท้องถิ่นคือมีเสียงกลองเป็นตัวเอกนำขบวนชักลากพระเนื่องในวันออกพรรษาทางปักษ์ใต้ตามท้องถนนมักจะมีรถเรือพระจอดแสดงความสวยงามทางศิลป์  เมื่อเรือพระผ่านมาตรงที่มีผู้คนเยอะ ๆ ก็จอดมีคนเข้าไปทำบุญตามประเพณีนี้ 

 ช่วงเช้าวันนี้ผมทำหน้าที่คุมสอบถึงเที่ยงวันก่อนเข้าห้องสอบแวะรับเอกสารแผ่นเป็นของวิทยาลัย U-MDC  ของ ม. ทักษิณ  บันทึกว่าปีที่ 2 ฉบับที่ 25 ต.ค. 2552

 เลยเอามาเปิดอ่านเห็นข้อความเต๊ะตา ที่ ดร. จริน  ศิริ  ผอ. วิทยาลัยนี้เขียนทำนองว่า...สามัคคีเท่านั้นละคือพลัง...ความมุ่งมั่นในการทำงานแบบซามูไรมี 4 ข้อคือ...ไม่กลัว  ไม่แปลกใจ  ไม่สงสัย  และไม่ลังเล...เพราะทุกสิ่งทุกอย่างแก้ปัญหาได้ด้วยวิธีคิด...

และเจอข้อคิดของคุณเฉลียว  อยู่สีมารักษ์  เลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ( กอศ )กล่าวทำนองว่า...เมื่อเข้าทำงานใหม่ ๆ ผมเปลี่ยนลายเซ็นเป็นตัวบรรจงให้เขารู้เลยว่ารายงานดี ๆ อย่างนี้ใครเป็นคนทำ

...ผมเป็นครูสอนคน  ไม่ใช่สอนหนังสือ  การสอนคนไม่มีวันจบ...แค้นนี้ไม่ต้องชำระจะทำให้เราทำงานได้อย่างมีความสุข...เพื่อน ๆ อ่านแล้วคิดเห็นเป็นไงบ้าง...อิ อิ อิ.