ของขวัญอันล้ำค่าสำหรับความเป็นครู คือ การได้สร้างคนดีให้กับสังคม

หลังสำเร็จการศึกษาเมื่อปี 2529 ดิฉันก็ไปเป็นอาจารย์สอนบัญชีที่โรงเรียนกรุงเทพการบัญชีวิทยาลัย  หลังจากสอนได้ 4 ปี  ก็ย้ายไปเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยหอการค้าไทยจนถึงปัจจุบัน   เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2552  ดิฉันได้รับอีเมล์จากศิษย์รุ่นแรกที่สอนเมื่อปี 2529  เขาใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีโดยการค้นหาชื่อ "อาจารย์อรพิน" จากอินเทอร์เน็ต  ซึ่งทำให้เขาได้ทราบข่าวสารต่าง ๆ เกี่ยวกับดิฉันและสามารถติดต่อดิฉันได้  สิ่งที่ดิฉันภาคภูมิใจ คือ คำพูดของศิษย์ที่ว่า "ถ้าไม่มีอาจาร์ยที่ทุ่มเทการสอนให้พวกเราในวันนั้น ก็จะไม่มีนักบัญชีที่มีหลักการและพื้นฐานที่ถูกต้องแบบหนูในวันนี้"  หลังจากนั้นเราได้โทรศัพท์คุยกันได้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า  ปัจจุบันเขาเป็นนักบัญชีที่ดีตามคำสอนของดิฉัน  โดยเราได้นัดหมายที่จะพบกับกัน ในวันอาทิตย์ที่ 11 ตุลาคม 2552 ซึ่งดิฉันเฝ้ารอให้ถึงวันนั้นเพื่อจะได้พบลูกศิษย์และได้รับฟังความเป็นไปตลอดระยะเวลา 23 ปีที่ไม่เคยพบกัน    ปัจจุบันบางครั้งดิฉันรู้สึกท้อแท้ที่เราพยายามสอนทฤษฎีและปฏิบัติ รวมทั้งประสบการณ์ในชีวิตจริงที่นักศึกษาต้องออกไปเผชิญ     การทำงานที่จะให้ประสบความสำเร็จ   การใช้เศรษฐกิจพอเพียงในชีวิตประจำวัน  เพื่อให้นักศึกษารู้จักการแบ่งปัน   ซึ่งจะทำให้สังคมดีขึ้น  ดิฉันได้นำรูปแบบการสอนหลากหลายโดยใช้คะแนนเป็นการจูงใจ  แต่นักศึกษากลับต้องการเพียงคะแนนและแนวข้อสอบ   หลายครั้งอยากจะเลิกเป็นอาจารย์   เพราะคิดว่าถ้าเราไม่สามารถทำหน้าที่ของเราให้ดีได้  เราก็ควรไปทำงานอื่นที่จะเป็นประโยชน์มากกว่า    หลังจากที่ได้พูดคุยกับหลาย ๆ คนก็ทำให้ได้คิดว่า "เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกคนได้"  รวมทั้งข้อความในอีเมล์จากศิษย์รุ่นแรก   ทำให้มีกำลังใจว่าอย่างน้อยที่สุดสิ่งที่เราทำก็เป็นประโยชน์กับหลายคน   ตอนนี้ก็เลยตั้งใจจะทำหน้าที่ต่อไปให้ดีที่สุดค่ะ