ท่ามวิถีความทุกข์ท้นของผู้คนที่เผชิญหน้ากับน้ำท่วมขังนั้น ในหมู่บ้านก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กๆ

น้ำท่วม.. รอยยิ้มและการรับรู้ของเด็ก ๆ
http://gotoknow.org/blog/pandin/213769

 

วันนี้เป็นอีกวันที่ชีวิตยังต้องหอบหิ้วสังขารไปสะสางเรื่องงานให้แล้วเสร็จ  เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา  ผมเดินทางไปราชการบ่อยครั้งเอามากๆ จนแทบไม่ได้ทำงานประจำที่หน่วยงานเลยทีเดียว 

 

เช่นเดียวกับไม่กี่วันข้างหน้านี้  ผมก็ต้องเดินทางไปร่วมการอบรมในหลักสูตรหนึ่งที่จัดขึ้นโดยส่วนกลาง  ซึ่งใช้เวลาเดือนครึ่งเลยทีเดียว  เป็นการไปฝังตัวอบรมเพื่อพัฒนาสมรรถนะด้านการทำงาน  และก็ไม่รู้เลยว่า  จะมีโอกาสได้เข้ามาท่องเล่นในพื้นที่แห่ง “มิตรภาพ” นี้สักกี่มากน้อย 

 

พักนี้  ฝนยังคงโปรดเม็ดสาดสายลงมาอย่างต่อเนื่อง  ก่อนนั้น ผมเฝ้าภาวนาให้ฝนตกลงมาสักทีเถอะ  เพราะเกรงว่าข้าวกล้าในท้องนาจะล้มตายไปเพราะขาดน้ำ 

 

แต่ภาวะนี้  ผมกลับต้องภาวนาใหม่อีกรอบว่า  ขอให้ฝนฟ้าหยุดสักทีเถอะ  เพราะไม่อยากให้บ้านเรือน หรือแม้แต่ข้าวกล้าต้องจมหายไปกับท้องน้ำ...
 

 

 

วันนี้  ก่อนการสัญจรออกไปสู่การงานแห่งชีวิต  ผมพลิกฟื้นความทรงจำกลับไปเยือนตัวเองตามแนวคิด “วันนี้เมื่อปีที่แล้ว”  อีกครั้ง หลังจากหลงลืม หรือละเลยการสำรวจตรวจค้นตัวเองไปพักใหญ่ๆ 

 

วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว  ผมเขียนบันทึกถึงตัวเองในทำนองว่า  ภายหลังจากการเข้ามาสู่เวทีการเรียนรู้ของ G2K นั้น  ผมเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีหลายอย่าง  ซึ่งหมายถึงการมีต้นทุนที่ดีขึ้น ทั้งในด้านส่วนตัวและสังคม...

 

ส่วนวันนี้เมื่อปีที่แล้วนั้น  ผมเขียนบันทึกที่มีชื่อว่า “น้ำท่วม.. รอยยิ้มและการรับรู้ของเด็ก ๆ”  ขึ้นมาจากแรงบันดาลใจของการลงพื้นที่ช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมในหมู่บ้านละแวกมหาวิทยาลัยฯ

 

 

 

ครั้งนั้น  ผมพบเจอฉากชีวิตของเด็กๆ ในหมู่บ้านที่ถูกน้ำท่วมอย่างมีชีวิต  อย่างน้อยก็มองในมุมมองเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาส  ...ท่ามวิถีความทุกข์ท้นของผู้คนที่เผชิญหน้ากับน้ำท่วมขังนั้น  ในหมู่บ้านก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กๆ...

 

ก็แน่ล่ะ  เด็กยังเล็กเกินกว่าที่จะรู้ว่า  ความเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นมันมีผลต่อปากท้องและวิถีชุมชนสักแค่ไหน  เด็กๆ รู้แต่เพียงว่า  มีน้ำท่าให้ลงเล่นอย่างสนุก  ได้หยุดเรียนเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ  ได้นั่งเรือเล่นแบบสุดเหวี่ยง และอื่นๆ อีกมากมาย

 

บางทีความสดใสร่าเริงของเด็กๆ แบบไม่รู้หนาวรู้ร้อนกับความทุกข์ความเดือดร้อนที่กำลังมากับสายน้ำนั้น  คงพอเยียวยาความหม่นเศร้าของผู้ใหญ่ได้บ้างกระมัง  หรืออย่างน้อย  ก็คงพอให้ผู้หลักผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน  มีพลังใจในการที่จะสู้ทนเพื่ออนาคตของลูกหลานของตัวเอง...

ครับ, เราคงต้องเชื่อและศรัทธาว่า "ในเรื่องร้ายๆ ก็มักไม่สิ้นไร้ด้วยเรื่องดีๆ"  ใช่ไหมครับ


น้ำท่วม.. รอยยิ้มและการรับรู้ของเด็ก ๆ
http://gotoknow.org/blog/pandin/213769