ยิ่งหมดแรง หมดกำลังใจเท่าไร เพื่อนก็ยิ่งซ้ำเติม
จากความน้อยเนื้อต่ำใจบวกกับความแค้นเคืองสะสมมาตั้งแต่ปีที่แล้ว กับการลำเอียงของใครสักคนที่คิดว่าปกป้องเราได้ แต่เอาเข้าจริงๆ กลับไปยืนเคียงข้างคนที่ประจบสอพลอ เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ผิดกับเราตำแหน่งก็น้อย การเงินก็ไม่คล่อง ฐานะก็ไม่อยู่ในที่จะนำเงินมาปรนเปรอใครได้ นี้หรือ! คือการตัดสินใจของใครบางคนว่าคนนั้นดี เลว เก่ง งั้นหรือ?
 
ทำดีเพื่อนก็อิจฉา ริษยา ทั้งๆ ที่ไม่น่าเลย นั้นคือหน้าที่ที่เราเองต้องรับผิดชอบเมื่อเด่นดัง ไปที่ไหนเพื่อนก็กล่าว ยินดี ยกย่อง สรรเสริญ แต่นั้นล่ะในหมู่คนเหล่านี้ ก็ต้องมีคนอิจฉาจากใครบางคนปะปนเข้ามา ทั้งๆ ที่เค้าเองเหนือกว่าเราทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องการเงิน ฐานะ ตำแหน่งหน้าที่การงาน อนาคต แต่มาปิดกลั้นด้วยคำว่าอิจฉา เข้าใจ! ว่าผู้หญิงปกติในส่วนลึกจิตใต้สำนึกมีกันทุกคน  ตัวเองพยายามนิ่งให้ถึงที่สุด มาถึงตอนนี้จะเล่าอะไรให้ใครฟังก็คงไม่เป็นผล  ปีนี้เลยนิ่งไม่ทำอะไรทั้งนั้น เพราะรังแต่จะให้ตัวเองเจ็บตัวไปเปล่าๆ แทนที่ว่าทำดีเพื่อนก็ยกย่อง สรรเสริญ แต่คนในบ้านเดียวกันกลับอิจฉา ริษยา ดูถูกเราว่าไม่เป็นข้าราชการเจ้าหน้าที่ในสำนักงานฯ ไม่มีสิทธิกระทำการอะไรในสำนักงานฯ ทั้งนั้น  แค่ดูถูกตำแหน่ง หน้าที่ก็ไม่น่านับถือแล้ว ก็ขอให้เจริญๆ ยิ่งๆ ขึ้นไปน่ะ
 
ปีนี้ตัวเองร่างกายก็ไม่แข็งแรงเหมือนปีเก่าๆ หลายเดือนแล้วที่ตัวเองต้องป่วย แค่ซักคำก็ไม่ถาม ไม่มีอะไรหลุดจากปากใครคนนั้นเลย คนที่อยู่หน่วยงานอื่น เค้ายังรู้ดีกว่า ยิ่งหมดแรง หมดกำลังใจเท่าไร เพื่อนก็ยิ่งซ้ำเติม