สองสามเดือนที่ผ่านมา ชีวิตมีกิจวัตรใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือการแวะไปบ้านที่เพิ่งซื้อไว้ ไปรดน้ำต้นไม้ ปลูกต้นไม้ ออกกำลังกายด้วยการขุดดิน โกยดินทุกเย็น ปลูกต้นไม้ไปแล้วก็หลายต้น มีทั้งที่ดูเติบโตให้ดีใจ แล้วก็หดเหี่ยวให้ลุ้น สลบไสลไม่ยอมฟื้น ได้รู้จริงๆแล้วว่าการปลูกต้นไม้ไม่ใช่เรื่องยากเหมือนที่เคยคิด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครๆก็จะทำได้ ต้องมีความช่างสังเกต ละเอียดอ่อน รู้จักคิด รู้จักมองว่าตอนไหนควรจะช่วยเขายังไง เพิ่งจะรู้จักความคิดตัวเองลึกๆในเรื่องการปลูกต้นไม้ด้วยว่า ไม่ชอบปลูกต้นไม้ในกระถาง รู้สึกว่าไม่อยากกักบริเวณเขา เหมือนกับที่ไม่ชอบเลี้ยงปลาในตู้ อยากเห็นเขาอยู่ในแม่น้ำลำธารมากกว่า
ต้องบอกว่าคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้คิดปลูกต้นไม้ และเป็นคนให้ต้นไม้ที่เรายังปลูกแล้วขยายพันธุ์เขาได้จนถึงทุกวันนี้ ที่ถือเป็นความภูมิใจที่สุด ก็คือ ต้นฟ้าทลายโจรนั้นคือคนใกล้ตัวในห้องแล็บเรานี่เองค่ะ พี่ประจิมเป็นคนที่เชี่ยวชาญในการปลูกต้นไม้จริงๆ ได้เห็นผลงานของพี่ประจิมอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะดอกหน้าวัวที่งามจนเหมือนของปลอม พี่ประจิมขยายพันธุ์ได้เยอะมาก และปลูกได้ดอกงามเหลือเกิน
วันนี้ได้ฤกษ์ไปเอาต้นไม้ที่บ้านพี่ประจิม หลังจากที่พี่ประจิมบอกไว้นานแล้วว่า เตรียมไว้ให้หลายชนิดเพื่อให้เราเอาไปลงที่บ้าน ครั้งหลังสุดที่ไปนั้น เราเองยังไม่ได้ลงมือปลูกอะไร เห็นต้นไม้ดอกไม้พี่ประจิมแล้วก็คิดถึงคุณแม่ตัวเองที่ท่านก็เป็นคน"มือขึ้น"ปลูกไม้ดอกไม้ประดับอะไรก็งามเสมอ ก็ชื่นชมและคิดแบบเดิมๆว่า เราคงทำไม่ได้หรอก แต่มาวันนี้ไปแบบคนที่ลงมือปลูกลงดินด้วยตัวเองมาแล้วหลายต้น ทำให้มองดงต้นไม้ ดอกไม้ของพี่ประจิมอีกแบบ เห็นได้ชัดเลยว่าคนจะปลูกต้นไม้ ขยายพันธุ์เขาได้งอกงามนั้นต้องเป็นคนช่างสังเกต ละเอียดละออ เพราะแต่ละชนิดเขามีนิสัย ลักษณะที่ไม่เหมือนกัน พี่ประจิมช่างจำได้ไปเสียหมดว่า ต้นนี้เขาต้องแบบนี้ๆ ต้นไหนชอบน้ำ ต้นไหนชอบแบบไหน ได้เห็นต้นไม้แต่ละชนิดที่พี่ประจิมแยกออกมาได้จาก 1 ต้นเป็นหลายๆต้นแล้วน่าทึ่งจริงๆค่ะ ฟังพี่เขาอธิบายวิธีการแล้ว บอกได้อย่างหนึ่งว่า เมื่อเราเชี่ยวชาญอะไรแล้ว เรื่องนั้นก็จะเป็นเรื่องที่เราสามารถอธิบายบอกเล่าให้คนอื่นรู้สึกว่า "ง่าย"ได้จริงๆ สร้างแรงบันดาลใจให้เราคิดว่า...การปลูกต้นไม้ให้เติบโตนั้น...เราต้องทำได้
