ปริญญาใบสุดท้าย

อึ่งอ่างก็เป็นสัตว์น่ารัก..น่าเล่น..(สำหรับเด็กๆสมัยก่อน)...ที่น่าสนใจคือ ถ้าเอาไม้ไปจี้มันจะพองตัว(ทำไมไม่รู้..ไม่ได้เรียนมา..สมัยก่อนคุณครูบุญยลสอนวิทยาศาตร์ให้เราผ่ากบ..ชอบจี้อึ่งอ่างให้พองเล่น..เลยลืมถามครูไปว่าทำไมมันพอง...รู้แต่ว่าหากถูกชม..ยิ้มแก้มปริ..แม่จะบอกว่า..แหมพองเป็นอึ่งอ่างเชียวนะ...และถ้าไปถามแม่เรื่องที่เล่าเรียนมาแม่ตอบไม่ได้..แม่ก็จะพูดว่า..ฉันน่ะมีความรู้แค่หางอึ่ง..จะไปช่วยแกได้อย่างไร..ไปถามน้าโน่นเขาเรียนวิศว..ที่เป็นน้ำหูน้ำตาคือคณิตศาตร์ป่านนี้ก็ยังคำนวนไม่เป็นเรื่อง..เวลากับกระแสร์น้ำ..เหอๆ)...มาคิดถึงหางอึ่งที่เขาเทียบกับความรู้...อึ่งพอมันโตขึ้น..หางมันจะหดหายไป(เดาเอาว่ามันคงจะเหมือนกบ..ตอนเป็นลูกอ้อด..เพราะชอบไปช้อนมาเล่นเหมือนกัน..เรียนแบบธรรมชาติ..อิอิ)...ความรู้จึงเป็นเหมือนหางอึ่งโบราณว่า(คนสมัยใหม่คิดอย่างไร)...มาคิดถึงธรรมชาติ..เกิดแก่เจ็บตาย..เป็นสัจจธรรมของสัตว์โลกทุกรูปทุกนาม..ที่หนีไม่พ้น..เรียนตั้งแต่เกิด...จน...ตาย....ปริญญาใบสุดท้ายที่ติดตัวไปไม่ได้และเป็นความรู้แค่หางอึ่ง...(จริงหรือเปล่าใครรู้ช่วยวิจัยหน่อย..ยายธีอยากจะฉลาดกับเขาบ้าง)