ท่านเลยแน่นำให้รักษาจิตให้ดีด้วยการฝึกตนให้เป็นคนมีสติเหมือนกับเอาตัวสตินี้ละไปบังคับจิตใจตนเองให้ได้

หยาดฝนหยดลงมาอีกคราแล้วละวันนี้บรรดาต้นไม้ใหญ่น้อยต่างสดชื่นแจ่มใส  ขณะบางสิ่งวิ่งหลบสายฝนไม่ชอบสายฝนตกลงมาทำไมวะ  จะไปไหนก็ไม่ได้ไป  ต้องติดแงกอยู่กับที่รอคอยฝนซาฟ้าสางโดยไม่รู้ว่าฝนมันจะหยุดตกตอนไหนเมื่อใด 

 

 ถ้าคิดอีกทีโลกของคนนี้ประหลาดอะไรที่ตนเองไม่ชอบก็ชัง  แล้วคนเราก็มีหลากอารมณ์คิดมาก ๆ ก็จะกลายเป็นบ้าเป็นประสาทกินกระบาล 

 

 ช่วงเช้าฟังการบรรยายธรรมจากท่านพุทธทาสที่สะกิดเตือนชาวโลกทำนองว่า...เกี่ยวกับคนเรานี้ชอบเข้าไปยุ่งเรื่องนั้นเรื่องนี้  เป็นการสร้างปัญหาขึ้นมาอย่างรู้เท่าไม่ถึงกาล

 ท่านเลยแน่นำให้รักษาจิตให้ดีด้วยการฝึกตนให้เป็นคนมีสติเหมือนกับเอาตัวสตินี้ละไปบังคับจิตใจตนเองให้ได้...

 

 เออ...คนโบราณจึงสอนคนเราให้นับหนึ่งถึงสิบเวลาจิตใจวอกแวกไม่สบอารมณ์คืออย่าพยายามสร้างจิตใจให้เร่าร้อนควรทำจิตใจให้เย็นเหมือนหยาดน้ำฝนที่หยดลงมาถูกกระบาลเมื่อกี่นี้นั่น...

 

เออ...เจ้าฝนนี่หยาดหยดลงมาไม่ดูตาม้าตาหมากรุกเลยนะ...เอ๊ะ เอ๊ะ เย็นไว้นะโยม...นั้นแล.