ไปบ้านนอก...บอกอะไรมากมาย

โดยบทบาหน้าที่ก็ทำงานที่ฝ่ายยุทธศาสตร์ฯ แต่ก็ได้ทำงานในส่วนที่เป็นวิชาชีพของตนเองด้วยเช่นงาน สุขศึกษา งานคลินิกพิเศษ งาน Home health care เมื่อปลายเดือนมิ.ย.52 ในงานคลินิก DM วันหนึ่งได้พบผู้ป่วย DM ที่ตัดขาด้านซ้าย(ครึ่งแข้ง) เขาก็สวมขาปลอมเรียบร้อย แต่รองเท้าเป็นร้องเท้าเก่า ร้องเท้าหน้งข้า ผ้าใบข้าง ขาปลอมก็ชำรุด หน้าตามีเกลื้อนขึ้นเต็มหน้า เสื้อผ้าก็เก่าสีซีด ๆ เห็นครั้งแรกก็คิดว่าน่าจะฐานะไม่ดี ไม่ค่อยมีผู้ดูแล ก็เลยให้เขาถอดขาเทียมดูว่าถูกตัดขาตรงไหน อยากรู้แค่นั้นเอง แต่พอถอดขาพบว่ามีแผลที่ปลายขาที่ถูกตัด เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 ซม. มีกลิ่นเหม็นด้วย เล่นยังมีแผลที่ตาตุ่มที่เท้าขวาขนาดพอกัน ทั้งสองแผลไม่มีผ้าก๊อสปิดแผล ก็ซักประวัติได้ว่าไม่ค่อยได้ทำแผล มาแต่ละครั้งก็ไม่ค่อยได้บอกว่ามีแผล "คุณหมอผมโดยแล้ว" เป็นภาษาอีสานหมายความว่ายอมแพ้แล้วแผลเป็นๆหายไม่หายขาดสักที่ เราก็ว่ามันหายได้ถ้าดูแลแผลให้ดี จึงส่งล้างแผลและให้คำแนะนำไปทำแผลที่ PCU บริจาครองเท้าให้ 2 คู่ ซ่อมขาปลอมที่ชำรุดให้ และนัดเพื่อไปเยี่ยมที่บ้านหลังจากนั้น 1 เดือน ซึ่งบ้านไกลจากอำเภอพอสมควร ประมาณ 30 กม. ห่าง PCU 10 กม. พบว่าสิ่งที่เราพบไม่เหมือนที่เราคิดไว้ เพราะฐานะทางบ้านไม่ยากจน มีบุตรที่ไปทำงานที่อื่นและส่งเงินมาให้ใช้ประจำไม่ขาดมือ อยู่กับภรรยาและหลาน ๆ ซึ่งภรรยายินดีให้การดูแลช่วยเหลือ แต่ผู้ป่วยเองไม่ยอมรับ สอบถามสาเหตุจากครอบครัวพี่สาวที่บ้านอยู่ติดกันจึงทราบว่าผู้ป่วยชอบและการพนันเล่นแทบทุกวัน รับประทานยาและอาหารไม่ตรงเวลา และไม่ค่อยได้ดูแลแผล รวมทั้งความสะอาดทั่วไปของร่างกายและสิ่งแวดล้อม จึงทำให้เรารู้ว่า "ไปบ้านนอก.....บอกอะไรมากมาย" รู้รากเหง้าของปัญหาที่แท้จริง แต่ก็ดีใจที่แผลที่ตาตุ่มเท้าขวาหายแล้ว และเราก็ได้ให้คำแนะนำทั้งครอบครัว รวมทั้งพี่น้องที่อยูข้างเคียง ขากลับก็แวะแจ้งให้ PCU เยี่ยมให้การดูแลต่อ เมื่อครบนัด 2 เดือน ผู้ป่วยได้มาพบเราที่ รพ. พบว่าสภาพทั่วไปเปลี่ยนไป หน้าที่มีเกลื่อนจางหายไป ใส่รองเท้าคู่ที่เราบริจาคให้ในวันแรก แผลที่ตาตุ่มเท้าขวาหายสนิท แผลที่ขาซ้ายยังไม่หายแต่เส้นผ่าศูนย์กลางเหลือ 1 ซม. ผมยังไม่ตัดบอกว่ายังไม่ได้วันที่เหมาะสม(ค่อยข้างเชื่อเรื่องโชคลาง) แต่ปัญหาที่ยังคงอยู่คือ ผู้ป่วยยังไปเล่นการพนันอยู่ และที่สำคัญเจ้าหน้าที่ PCU ยังไม่ไปเยี่ยมเลย ซึ่งคงเป็นหน้าที่ของเราที่จะไปบอกให้เขาออกไปบ้านนอกบ้าง จะได้รู้อะไรอีกมากมาย