แต่งเอ๋ยแต่งดอกสร้อย แต่งได้นับ ร้อยบท ไม่หมดหวัง แม้จะมี คนสนใจ น้อยเสียจัง แต่ใจตั้ง เด็กอ่านได้ เตือนใจตน ขอเพียงได้ มีส่วน ปลุกสำนึก มีส่วนฝึก ให้รู้คิด จิตฝึกฝน ขอให้มี ส่วนช่วย เยาวชน หนึ่งเสียงบ่น หนึ่งเสียงทัก เพราะรักเอย