กินทุกอย่างที่เราปลูก ปลูกทุกอย่างที่เรากิน

ต่อจากความเดิมตอนที่แล้ว...^_^

           และแล้วก็ได้เวลาแห่งการแนะนำตัว โดยอาจารย์ jj ให้แนะนำตัวคนทางด้านซ้ายมือของตนเอง...อ่า งานเข้าแล้วหล่ะที่นี้...หุหุหุ 

          เห็นลีลาการแนะนำตัวของแต่ละท่านแล้ว...เรียกเสียงกรี๊ดได้มากพอสมควร บรรยากาศความเป็นกันเอง บรรยากาศแห่งมวลมิตรที่ได้ชิดใกล้เริ่มอบอวลเสียนี่กระไร ฉันเองก็ตื่นเต้นมากๆจึงพูดน้อยมาก...

          ช่วงเวลาถัดมาจากนี้ไปคือ การเรียนรู้กับปราชญ์ชาวบ้าน กับผู้ใหญ่บ้านแหนบทองคำ อย่างเช่นพ่อพิกุล คนอำเภอวาปีปทุม  จังหวัดมหาสารคาม แหะๆฉันต้องขอบอกว่าแอบดีใจมากๆที่คนบ้านเดียวกัน ได้มาให้ความรู้และแลกเปลี่ยนเรียนร่วมกัน  ในช่วงที่ตอบคำถาม  ฉันได้เป็นคนหนึ่งที่ได้ถามคำถามพ่อผู้ใหญ่ แบบขออนุญาติใช้เสียงในฟิล์ม (พูดภาษาอีสานพื้นบ้านภาษาถิ่น ด้วยความภูมิใจ แบบว่าลาวแท้ๆจ้า ^_^) ขณะที่ถามพยายามไม่ตื่นเต้น แต่ก็ตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด คือปรากฏการณ์เส้นเสียงสั่น 555 ไม่เคยเลยจริงๆนะคะที่นำเสนอแล้วจะไม่ตื่นเต้น)  "พ่อผุใหญ่จ้า  ซุมื่อนี่น้อจ้า เด็กน้อยวัยรุ่น เยาวชนบ้านเฮา สังเกตเห็นว่าเลิกโรงเรียนมากะขี่รถมอไซต์เซิ่นหั่นเซิ่นนี่ ปัญหาด้านเพศ ด้านยาเสพติด ขโมยขโจร เข้ามาในหมู่บ้าน ยุบ้านพ่อ   ผุใหญ่วิธีการหรือแนวทางในการแก้ปัญหาจั่งได๋จ้า  จั่งสิดึงเด็กน้อยเยาวชนเข้ามาร่วมกิจกรรมร่วมเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน เกิดจิตสำนึกเกิดจิตอาสาในหมู่บ้านนะจ้า" พ่อผุใหญ่บอกว่า " กะมีการตั้งกฏกติกาของไทยบ้าน ผุไดเฮ็ดผิดกะสิถูกลงโทษ ปรับเป็นเงินแหน่...จั่งสิหล่ะ" นอกจากฉันยังชอบที่ผุใหญ่พูดถึงเรื่อง รถพุ่มพวง (รถที่มีของขายบรรจุใส่ในถุงพลาสติคห้องตามรถ แล้ววิ่งเข้าไปขายในหมู่บ้านตอนเช้า-เย็น)  ผู้ใหญ่นำชาวบ้านหันหลังให้กับรถพุ่มพวง ทำให้ดู ว่า "การกินทุกอย่างที่เราปลูก ปลูกทุกอย่างที่เรากิน"   เป็นอย่างไรทำได้จริงไหม แล้วจะทำให้ชาวบ้านมีชิวิตอยู่ได้โดยไม่ลำบากต้องพึ่งพาคนอื่นตลอดเวลา ซึ่งฉันเห็นจะจริง

       สมัยเมื่อครั้งฉันยังเป็นเด็กๆตัวเล็กๆวิ่งเล่นตามทุ่งนา เรียนรู้วิถีชีวิตคนบ้านนา พบว่าตามคันนามีพืชผักนานาชนิดปลูกไว้กิน เหลือกินยังได้ขาย...มีทั้งมะละกอ พริก มะกอก มะเขือ หน่อไม้ ฯลฯ  ในท้องร่องน้ำเล็กๆก็มีการนำตาข่ายไปดักปลา ใช้ไซดักปลา หรือใช้แหหว่านหาปลามาทำอาหารกันแบบสดและได้คุณค่าทางอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเรียกว่า  พอถึงหน้านาแทบไม่ต้องซื้อหาอาหารอะไรไปเลย แค่นึ่งข้าวเหนียวใส่กล่องข้าว (กระติ๊บข้าว)ใบโตๆไปก็เพียงพอแล้ว...

      ในปัจจุบันภาพเล่านี้ฉันไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก สมัยก่อนพ่อจะชอบออกไปหากิน(หาอาหารตอนกลางคืน)เป็นประจำ หาปู ปลา กบเขียด หลากหลายอย่างตามแต่จะหาได้ ในท้องไร่ท้องนา คุ้งน้ำ...โดยเฉพาพหน้าฝน ฉันดีใจทุกครั้งที่เห็นพ่อได้ปลาตัวโตๆและได้จำนวนมากมมาฝากฉันทุกครั้ง...(พ่อเป็นคนขยันมากนะคะ) ^_^

      ทุกวันนี้ที่หมู่บ้านของฉันไม่มีแล้วภาพเล่านั้น ไม่มีแล้วภาพรถพุ่มพวง...ติดตามตอนต่อไปนะคะ  ตอนนี้ขอไปทำธุระต่อก่อนค่ะ...^_^