เป็นบทกลอนที่เพื่อนส่งต่อมาให้ไม่ทราบผู้ประพันธ์แต่เนื้อหากินใจจริงๆขอขอบคุณที่ได้เตือนสติการฉลองที่ไม่ก่อให้เกิดปัญญาใดๆ
สำนึกถึง**-วันเกิด-**
**1.งานวันเกิด ยิ่งใหญ่ ใครคนนั้น
ฉลองกัน ในกลุ่ม ผู้ลุ่มหลง
หลงลาภยศ สรรเสริญ เพลินทะนง
วันเกิดส่ง ชีพสั้น เร่งวันตาย
**2.อีกมุมหนึ่ง ซึ่งเหงา น่าเศร้าแท้
หญิงแก่ๆ นั่งหงอย และคอยหาย
โอ้..วันนั้น เป็นวัน อันตราย
แม่คลอด โลหิต แทบปลิดชนม์
**3.วันเกิดลูก เกือบคล้าย วันตายแม่
เจ็บท้องแท้ เท่าไหร่ มิได้บ่น
กว่าอุ้มท้อง กว่าจะคลอด รอดเป็นคน
เติบโตจน บัดนี้ นี่เพราะใคร
**4.แม่เจ็บเจียน ขาดใจ ในวันนั้น
กลับเป็นวัน ลูกฉลอง กับผ่องใส
ได้ชีวิต แล้วก็หลง ระเริงใจ
ลืมผู้ให้ ชีวิต อนิจจา!
**5.ไฉนจึง เรียกกัน ว่า"วันเกิด"
วันผู้ให้ กำเนิด จะถูกกว่า
คำอวยพร ที่เขียน ควรเปลี่ยนมา
ให้มารดา คุณเป็นสุข จึงถูกแท้
**6.เลิกจัดงาน วันเกิด กันเถิดน่ะ
ควรที่จะ คุกเข่า กราบเท้าแม่
ระลึกถึง พระคุณ อบอุ่นแด่
อย่ามัวแต่ จัดงาน ประจานตัว.****
ต่อครับ กตัญญูกตเวทีเเสนดีเลิศ เป็นเครื่องเชิดชูสง่าเพิ่มราศี
เป็นรากเเก้วชวัญตัวของคนดี เป็นศักดิ์ศรีชี้ให้เห็นว่าเป็นคน