ควันหลงเรื่องเล่าจากตลาดนัดความรู้ฯ ภาคใต้ (5) : ไม่รู้ว่าทำเองได้จนกว่าจะเข้าใจอย่างแท้จริง

สินค้าชิ้นแรกของร.พ.หาดใหญ่ชวนสนใจไม่น้อย ใช่ไหมค่ะ คราวนี้ขอชวนมาชมสินค้าอีกชิ้นของที่นี่ซึ่งคุณมยุรี พยาบาลชำนาญการ อีกคนนำมาโชว์ให้รู้จักค่ะ (ไม่แน่ใจตัวเองว่าจะอ่านนามสกุลของคุณมยุรีได้ถูกต้องก็เลยขออนุญาตไม่ระบุนะคะ)

"ฉันทำงานอยู่ที่คลินิคเบาหวานของร.พ.หาดใหญ่ มีคนไข้ทั้งไทยและมุสลิมมาใช้บริการเสมอ รู้สึกเอะใจกับป้าชาวมุสลิมสูงอายุคนหนึ่ง เธอขาดนัดและคุมน้ำตาลในเลือดไม่ได้อยู่เสมอ จึงตามไปดูว่าชีวิตที่บ้านของป้าเป็นยังไง

ไปถึงบ้าน อึ้งกับคำเรียกขานเราของป้า ป้าเรียกเราว่า "ลูก" ทุกคำเลยนะ อยู่ที่บ้านป้าทำอะไรเองได้ ช่วยตัวเองได้ ป้าบอกว่า ที่ขาดนัดเป็นด้วยลูกชายทำงานไม่ว่างพาป้าไปร.พ. ไม่มีใครอีกแล้วที่จะพาป้าไปร.พ.แทนได้

ไปเยี่ยมแล้ว ได้รู้จากป้าว่า ป้าไม่สบายใจแล้วนึกถึงเราเสมอ มันสะท้อนว่า ป้านั้นต้องที่พึ่งอยู่นะ การไปเยี่ยมทำให้ได้รู้สาเหตุอีกเรื่องหนึ่งมา ที่เป็นเหตุให้ป้าคุมน้ำตาลในเลือดไม่ลง นั่นก็คือ ป้าลืมกินยาทำให้กินยาไม่สม่ำเสมอ ถือศีลอดป้าก็ปรับยากินไม่เป็น

ไปเยี่ยมบ่อย ด้วยเห็นว่า ป้าต้องการที่พึ่ง ที่ปรึกษา ไปแล้วป้าดีขึ้นๆในเรื่องการคุมน้ำตาลในเลือด และยังมาหาหมอตามที่คลินิคเบาหวานนัดโดยไม่ขาดนัดอีกแล้ว

มาสะท้อนกับตัวเองแล้ว เอ๊ะว่าเราไปทำอะไรกับป้ามาหรือ นึกขึ้นได้ เราไปคุยกับป้าไว้ว่า เราเห็นว่า ป้าดูแลตัวเองได้ ทำอะไรเองได้ เหตุไฉนการมาร.พ.จึงจะต้องพึ่งพาลูกชายด้วยเล่า ป้ามาเองได้ ทำได้อยู่แล้วนี่นะป้านะ

ลืมบอกไป เรื่องที่ป้าลืมกินยา แนะนำอย่างไร เราแนะให้ป้าวางยาไว้ที่กลางโต๊ะกินข้าว ด้วยหวังว่า ป้าจะได้มองเห็นก่อนลงมือกินอาหาร ซึ่งได้ผลอย่างใจที่เราและป้าต้องการ ป้ากินยาโดยมีลืมลดลงๆ เรื่อยมาแล้วหละ...."

เป็นไงค่ะ สินค้าชิ้นนี้ที่นำมาให้ได้พิศชมกัน ถอดบทเรียนกันเอาไว้ใช้อย่างเคยตามถนัดของท่านนะค่ะ

ขอบคุณน้องมยุรีที่นำเทคนิคการบริหารยาสำหรับคนป่วยที่บ้านมาบอกกันนะคะ ช่วยกันจำไปใช้ต่อ-บอกต่อกันนะคะ ปรับเพียงแค่นี้ก็คุมเบาหวานได้ดีขึ้นกว่าเดิมได้แล้วระดับหนึ่งค่ะ

ขอบคุณน้องที่ทำให้คนแก่อย่างฉันชื่นใจกับความดีงามที่ได้ทำให้กับสังคมการแพทย์และสาธารณสุขของประเทศไทย

ขอบคุณน้องมยุรีที่ก้าวย่างในเส้นทางใหม่ของระบบบริการทางการแพทย์และเป็นแบบอย่างที่งดงามให้กับผู้ที่กำลังย่างเท้าเดินทางตามหลังมาค่ะ

ปรบมือให้กับความตั้งใจ รวมทั้งบทเรียนที่สอนให้ใช้เรื่องง่ายๆของความสัมพันธ์ทางสังคมมาเป็นเครื่องมือจนช่วยเหลือผู้คนสำเร็จค่ะ

ไม่น่าเชื่อว่า แค่พยาบาลที่ไม่ใช่ลูก ทำตัวให้คนป่วยรู้สึกเหมือนเป็นลูก จะทำให้คนป่วยเกิดพลังใจในการดูแลตัวเองต่อจนเกิดความงดงามของคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าเดิม

ขอบคุณผู้เล่าที่ให้บทเรียนของชีวิตอีกบท ของการร่วมสร้างสังคมดีๆ และวิธีสร้างความสุขให้ผู้คนค่ะ

19 กันยายน 2552