เมื่อมันเหลืออด

      Nonono

       ผมนะครับไม่ชอบว่า ด่า ดุ ใครลับหลัง และปกติก็ไม่ชอบว่า ด่า ดุ ด้วย เพราะผมไม่ใช่หัวหน้าใคร ไม่ใช่นายใคร มิกล้าที่จะไปว่าใคร ใครจะทำอะไรก็ทำไป ใครจะไม่ทำก็ไม่ทำไปเถอะ แกอยากได้ดีก็ทำ แกอยากมีคุณค่าก็ทำ ก็คิดทำไป ไม่ว่ากัน ชื่นชมอีกต่างหาก

 

      แต่เมื่อวันหนึ่งมันเกินทน เหลืออดจนเกินไป มันต้องว่า ด่า ประจานกันบ้างแบบจะจะต่อหน้าต่อตา ต่อหน้าเพื่อนฝูง สักขีพยาน

 

      คนที่ผมละไว้ในฐานที่เข้าใจ คนที่คิดว่าซักวันไม่นานนักเขาจะสำนึกต่อหน้าที่ ต่อองค์กรที่ให้เงินประจำเดือนมีใช้ มีจ่าย จะคิดลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่ควรทำ แต่เมื่อเวลาผ่านไป และ ผ่านไป และ ผ่านไป มันก็เหมือนเดิม มันก็ไม่ทำอะไรอย่างที่ทำ

 

      ถึงเวลาความอดทน และ อารมณ์ที่เต็มแก้วแล้ว จึงต้อง ว่ากันให้หนักๆบ้าง เอาแบบว่าถ้ามันไม่เชื่อไม่เข้าใจ และ ไม่ทำ แกพิจารณาตัวเองเลย หาคนใหม่ก็ได้

 

      เอาประเภทว่า ถ้าไม่พอใจชกกันตรงนั้นเลยก็ได้ ชอบ

 

      โอกาสแก้ตัว แก้ไขตนเอง มันมีไม่มากนัก จงเถอะ...ขอร้องน้องรัก จงสร้างคนค่าให้เจ้าของเถอะ สร้างสรรค์พัฒนา ร่วมกู่สร้างสรรค์ ก่อนที่จะไม่มีใครว่าใครดุ เพราะไม่มีงานทำ

 

      เฮ้ยพี่น้องผองพี่ ร่วมกู่สร้างสรรค์ กันเน๊าะ