เจ้า "ความอยาก" นี่นะ ถ้าใช้ให้เป็นแล้วมันมี "ประโยชน์" มาก
เพราะมนุษย์ "ปุถุชน" อย่างเรา ๆ นั้น ยังให้จิตเป็นอารมณ์ ใช้อารมณ์เป็นจิตอยู่
ปัจจัยตั้งต้น หรือ "เหตุ" ในการที่จะทำอะไรหรือไม่ทำอะไรนั้น "เรา (ปุถุชน)" ต้องใช้ "อารมณ์" เป็นตัวตั้งต้น (หัวเชื้อ) ในการกระทำ

ในสังคมทุกวันนี้มีสิ่งกระตุ้น "อารมณ์" เยอะแยะมาก
โดยเฉพาะเมื่อเทียบอัตราส่วนนั้น 99 ส่วน จากร้อยส่วนเป็นการกระตุ้น "อารมณ์เลว"

อารมณ์โลภ อารมณ์โกรธ อารมณ์หลง ล้วนแล้วแต่เป็นอารมณ์ "เลว" ทั้งนั้น
อารมณ์เลว ๆ นี้ถึงส่งผ่าน "สื่อ" ทั้งทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ

โทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์ นิตยสาร ป้ายโฆษณา โทรศัพท์มือถือ ฯลฯ ล้วนแล้วแต่เจาะ "พฤติกรรม" ของผู้บริโภค (Customer Behavior) ของแต่ละคนไม่ให้ดิ้นหลุดไปได้จากวังวน "อารมณ์เลว"

เจ้าอารมณ์ดี ๆ นี้ต้องฝากเป็น "โจทย์" ให้ทีมงานนั้นขบคิด
ทีมงาน G2K ในวันนี้มีหน้าที่เป็นผู้ "กระตุ้นอารมณ์" อันเป็น "อารมณ์ดี..."

กระตุ้นให้ "อยากดี"
อยากคิด อยากเขียน อยากถ่ายทอด อยาก "เสียสละ" อยาก "ทำความดี..."

ความมีเสน่ห์ ที่ท่านกะปุ๋มฝากไว้เป็นข้อที่น่าขบ น่าคิด
เสน่ห์ของ G2K เมื่อก่อนก็คือ "ง่าย"
คนอายุมาก ๆ อย่างเราจะไปเรียนรู้เทคโนโลยีจากที่ไหนได้มากมาย ทีมงาน G2K ทั้งหลายจึง "ง่ายสำหรับเรา..."

เดี๋ยวนี้ไม่ง่ายเหรอ...?
ง่ายนะแต่ "ยากขึ้น"
คือแบบว่า "งง ๆ" หรือบางครั้งก็ "เซ็ง ๆ"

อันนี้ต้องย้อนกลับไปพูดถึงของ Tacit Knowledge (ความรู้ฝังลึก) กันให้ชัดอีกครั้งหนึ่ง

เจ้า Tacit Knowledge นี้ คือ ความรู้ที่ผุดขึ้นมา ณ ช่วงเวลาใด เวลาหนึ่ง
ความรู้นี้ไม่ได้คิดเอาเองแล้วจะได้นะ
ความรู้ฝังลึกนี้อยู่ดี ๆ มันก็ผุดขึ้นมาเอง

ผุดขึ้นมาปุ๊บก็เขียนปั๊บ ต้องจับ ต้องเขียน
ถ้าเวลานั้นผ่านไป ความรู้ที่นึกได้ ไม่ใช่ Tacit Knowledge

แต่ทว่า... เดี๋ยวนี้ความรู้ที่ผุดขึ้นมามันมี "ตัวแปร" สำคัญคือ "ความไม่อยาก" เข้ามาเกี่ยวข้อง
คือคิดปุ๊บ อยากเขียน (เมื่อก่อน) แต่เดี๋ยวนี้ เฮ้อ...ไม่อยากเขียนเลย
อารมณ์แบบเนี๊ยะ ถ้าพูดแบบภาษาชาวบ้านนั้นเรียกว่า "โครตน่าเสียดายเลย"

บางครั้งความคิด "เจ๋ง ๆ" ผุดขึ้นมา โอ้โห คิดได้ไง แต่ทว่า เฮ้อ ปล่อยมันไป ปล่อยมันไป อนิจจา...

คนที่เขียนจากความคิด จินตนาการนั้นก็อย่างหนึ่ง
คนที่เขียนจากความรู้สึกที่ผ่องถ่ายออกมาเป็น "ความรู้ฝังลึก" นั้นก็อีกอย่างหนึ่ง

ดังนั้น ทีมงานอาจจะเรียกเราว่าเป็นพวก "ศิลปิน" ก็ได้
ศิลปินในที่นี้หมายถึง คนที่ชอบทำอะไรตามใจ "ตามอารมณ์"

คือ อารมณ์ดีก็ทำ อารมณ์ไม่ดีก็ไม่ทำ

แต่ทว่า ถ้ามองอีกด้านหนึ่งก็เป็นโจทย์ที่ดียิ่งในการ "ภาวนา"
ถ้าหากเราสามารถก้าวผ่าน "อุปสรรคแห่งอารมณ์" นี้ไปได้ เราก็สามารถทำอะไรอะไร "ตามหน้าที่"

ถ้าหากเราตระหนักในหน้าที่ว่าหน้าที่ของเราคือ "เขียน" เขียน เขียน แล้วก็เขียน
มีหน้าที่เขียนก็เขียนไป หน้าตา G2K จะเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญ ถ้าเป็นอย่างนี้ได้ท่านเรียกว่าเราไม่นำสิ่งภายนอกมาเป็น "อารมณ์"

สิ่งภายนอกทำให้เราไม่หวั่นไหว
เราจะเข้มแข็ง มั่นคง ไม่ปลดปลงไปกับ "โลกธรรม..."

หรือในอีกทางหนึ่งก็เป็นทางพัฒนา "ปัญญา"
เราจะต้องหาวิธีการใหม่ ๆ
เช่น ไปเขียนในโปรแกรมอื่นก่อน พอเขียนได้แล้วก็ค่อยนำมาลง
หรือว่าเขียนไว้ แล้ว copy ให้คนอื่นเอามาลง
หรืออย่างไรก็ได้ แต่ทั้งหมดนี้ถ้ามองให้ดีก็เป็นการ "หนีปัญหา"

เขียนมาตั้งนานก็พอที่สรุปได้ว่า มีหน้าที่เขียนก็เขียนไป สิ่งต่าง ๆ ภายนอกจะเป็นอย่างไร สิ่งภายในจะต้องไม่เปลี่ยนตาม...

 

เหตุจากบันทึก... ไม่อยากเขียน ตั้งแต่เปลี่ยน G2K...