เมื่อวันที่ 22-29 สิงหาคมที่ผ่านมา ฝ้ายและนก อาสาสมัครเจ้าประจำ ได้ไปค่ายรวมใจ ไทย-ญี่ปุ่น ที่โรงเรียนบ้านไทยสามัคคี อ.ตาพระยา จ.สระแก้ว กับพูนพลังมาค่ะ สองสาวช่วยกันบันทึกค่ายอย่างสนุกสนาน เลขาฯจะทยอยเอามาลงนะคะ

 (บันทึกตอนที่ 1    2    3    4    5    6    7    8    9    10  )

การเดินทางที่แสนพิเศษ

เรื่องและภาพโดย...น.ส นฤมล  ธงทอง และ น.ส.นิภาวรรณ  ขาวสังข์

การเดินทางครั้งนี้มีอะไรที่น่าค้นหาหลายอย่างแต่จะหาเจอหรือไม่ก้อไม่รู้เหมือนกัน  แต่การไปค่ายในครั้งนี้อาจจะมีผู้ร่วมค่ายไม่มากนัก แต่ความสุขและสนุกสนานอาจจะมีมากกว่าคนร่วมค่ายหลายคนก็ได้นะจ๊ะ

วันนี้เป็นวันแรกของการไปค่ายอาสาซึ่งจะต้องไปรับชาวญี่ปุ่นที่จะมาร่วมค่ายที่สนามบินก่อน  ก็มากันทั้งหมด 7คน  มีชื่อ  ครูโทโมโกะ  คุณลุงทาคูมิ  คุณลุงยาซึ  คุณลุงอิจิโนะ  คุณลุงเคอิจิ  ยูกะ และมายุ 

 

วันที่ 22 สิงหาคม  2552 

แม้! วันนี้เป็นวันแรกที่มารับญี่ปุ่น และเป็นครั้งแรกที่เคยมาสุวรรณภูมิด้วย โห! ตื่นเต้นได้ใจมาก ที่สุวรรณภูมิใหญ่มากและกว้างมาก ( บ่งบอกว่าเรานี่บ้านนอกซะจริงเล้ย……) ไม่น่าเชื่อว่าจะมาถูกได้ก่อนมาก็กลัวเหมือนกันว่าจะมาถูกหรือเปล่า แต่สุดท้ายท้ายที่สุดก็มาถูกจนได้ ( ก็คนมันเก่ง….) แต่มาถึงแล้วก็ไม่พ้นจากคำว่าหลงทางจนได้  แต่ก็นะคนมันเก่งยังไงก็ต้องมาถูกอยู่แล้ว พอมาถึงได้ประมาณ  45-50 นาที  พี่มุก็มาถึงสนามบิน ก็นั่งเมาส์กันได้พักนึง  ชาวญี่ปุ่นก็มาถึง ขอบอก!!! ว่าคนที่มานี่เป็นคนน่ารักและมีอัธยาศัยที่ดีมากเลย (คือมองจากภายในมาสู่ภายนอก) ต่างก็สวัสดีทักทายกันทั้งภาษาไทยและญี่ปุ่น ( เฮอะ ๆๆๆๆ  ก็ยังมีคนอยากรู้จักอีกนะ….. โอ้ย…ดีใจแบบนี้ต้องปิดซอยเลี้ยงกันไปเลย)    

 

แต่!!!  ก็ต้องมีเหตุที่ไม่น่าเกิดขึ้น คือคุณลุงที่มาจากญี่ปุ่น  (คุณลุงอิจิโนะั)  ทำกระเป๋าสตางค์หายบนเครื่องบินจึงต้องช่วยกันติดต่อทางสนามบิน  พี่มุก็พาลุงไปติดต่อทางเจ้าหน้าที่ ส่วนคนที่รอก็พากัน เมาส์ รอเวลาก็เพื่อไม่ให้เสียเวลา พอเวลาผ่านไปได้ไม่นานคุณลุงก็ได้กระเป๋าตังค์คืนแล้ว( อ้าว!!  ช่วยกันปรบมือหน่อยได้กระเป๋าคืนแล้ว  เย้ๆๆๆๆๆๆๆ) 

 

ตอนนี้ก็ได้เวลาเดินทางออกจากสนามบินแล้ว แม้จะรอรถทัวร์นานไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าไม่ได้ไปนะจ๊ะ  ตอนนี้กำลังเดินทางไปที่จังหวัด “สระแก้ว”  ในช่วงเดินทางไปสระแก้วมีฝนตกระหว่างทางด้วย  ไม่นานก็ถึงที่พักอย่างทุลักทุเลมากเพราะฝนยังตกอยู่บ้าง เมื่อถึงแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อในวันพรุ่งนี้จะต้องทำภารกิจอีกมากมาย  ( แหม! ทำเหมือนว่าเป็นนักธุรกิจงั้นน่ะ งานเยอะ)  งั้นตอนนี้ก็ราตรีสวัสดิ์ก็แล้วกันนะคะทุกท่าน