ลีลาศ ศิลปะแห่งความสง่างาม

ลีลาศ ศิลปะแห่งความสง่างาม

ลีลาศตรงกับภาษาอังกฤษว่า  “Ballroom Dancing”  หมายถึง  การเต้นรำของคู่ชายหญิงตามจังหวะดนตรีที่มีแบบอย่างและลวดลายการเต้นเฉพาะตัว  โดยมีระเบียบของการชุมนุม  ณ  สถานที่อันจัดไว้ในสังคม  ใช้ในงานราตรีสโมสรต่าง ๆ และมิใช่การแสดงเพื่อให้คนดู

ความมุ่งหมายของการลีลาศ 
-เพื่อให้รู้จักหลักเบื้องต้นของลีลาศ เช่น การยืน การเดิน การจับคู่และการลีลาศ 
-ให้สามารถลีลาศในท่าเบื้องต้นได้ ถูกต้องตามแบบและเข้าจังหวะดนตรีได้ 
-เพื่อให้เป็นผู้นำและผู้ตามที่ดีในการลีลาศ 
-เพื่อให้มีมนุษย์สำพันธ์ดี 
-เพื่อให้ความสนุกสนานเพลิดเพลิน 
-เพื่อเป็นการออกกำลังกาย 
-เพื่อให้รู้จักวิธีการต่างๆของลีลาศ 

ประเภทลาตินอเมริกัน (Latin American) เป็นการลีลาศจังหวะค่อนข้างเร็ว ว่องไว ส่วนใหญ่จะใช้ไหล่ เอว สะโพก เข่า ข้อเท้า การก้าวเดินสามารถยอเท้าพ้นพื้นได้มี 12 จังหวะ  

รุมบ้า (Rumba) บีกิน (Boguine)  ช่า ช่า ช่า (Cha Cha Cha)

กัวราช่า (Guarracha)  ร็อค แอนด โรล (Rock and roll) แซมบ้า (Samba)

แมมโบ้ (Mambo)  ออฟบิท (Off-beat)  ตะลุงเทมโป้ (Taloong tempo)

 ทวิสต์ (Twist)  บาซังก้า (Bachanga)  และ โบเรโล่ (Borelo)


ข้าพเจ้ามีโอกาสได้เรียนกีฬาลีลาศ เมื่อตอนศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5  โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ซึ่งแทบจะเป็นครั้งแรกของทุกคนในระดับชั้น ที่ได้เรียนกีฬาประเภทนี้ แต่ในส่วนของข้าพเจ้า ได้เคยเรียนรู้พื้นฐานของการเต้นลีลาศมาบ้างในสมัยประถม ซึ่งการเรียนรู้ของพวกเราเริ่มต้นด้วย การฝึกจังหวะเท้า การจับจังหวะจากเสียงดนตรี  แล้วจากนั้น จึงเริ่มต้นการเรียนเกี่ยวกับท่าเต้นมาตรฐานในรูปแบบต่างๆเรื่อยมา

ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งที่มีความชื่นชอบในกีฬาประเภทนี้ เพราะเป็นกีฬาที่มีความสนุกสนาน ได้ออกกำลังกาย และที่สำคัญ ยังช่วยพัฒนาบุคลิกภาพของเราด้วย นอกจากนี้ กีฬาลีลาศ ยังเป็นกีฬาที่มีความแพร่หลาย ทั้งในสังคมไทย และสังคมต่างชาติ ซึ่งหากเรามีความสามารถในการเต้นท่าพื้นฐาน เราก็สามารถใช้ประโยชน์ในการเข้าสังคมได้

ข้าพเจ้ามีความสามารถในการเต้นลีลาศ ในจังหวะ บีกิน  ไจวฟ์  และ ช่า ช่า ช่า ซึ่งในครั้งที่เรียน อาจารย์ผู้สอนได้ให้รุ่นน้องที่เป็นนักกีฬาลีลาศทีมชาติ มาชมการเรียนการสอน ซึ่งตอนนั้นมีการจัดการแข่งขันกีฬาเยาวชน ของสมาคมลีลาศจังหวัดขอนแก่น เพื่อคัดตัวนักกีฬา ข้าพเจ้าจึงมีโอกาสได้เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ โดยเข้าคู่กับรุ่นน้องคนดังกล่าว

ในครั้งแรกข้าพเจ้าแทบจะปฏิเสธโอกาสครั้งนี้ไป เพราะข้าพเจ้าไม่ได้มีความสามารถทางด้านนี้ ถึงขั้นที่จะแข่งขัน หรือเป็นนักกีฬาได้ เพราะมีความรู้เกี่ยวกับด้านนี้ เท่าๆกับคนอื่นที่เพิ่งจะได้เรียน แต่อาจารย์ผู้สอนก็ได้แนะนำให้ลองหาประสบการณ์ใหม่ๆ เพื่อนพัฒนาศักยภาพของตัวเราเอง ซึ่งข้าพเจ้าก็ให้ด้วยและตกลงในการลงแข่งขันครั้งนี้

ข้าพเจ้าและคู่เต้น ได้รับการฝึกจังหวะ ท่าทาง ต่างๆที่จำเป็นต้องใช้ในการแข่งขันครั้งนี้ จากอาจารย์ผู้สอบ อย่างเข้มข้น เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ก่อนที่จะมีการแข่งขัน ซึ่งเป็นการฝึกฝนที่หนักมากพอสมควร จนกระทั่งถึงวันแข่งขัน การแข่งขันในวันนั้น มีนักกีฬาลีลาศที่เข้าร่วมมากมาย มาจากแทบทุกภาคของประเทศไทย ซึ่งทุกคนต่างเป็นนักกีฬาที่มีความสามารถ จนทำให้ข้าพเจ้ามีความประหม่า

การแข่งขันเริ่มขึ้น ข้าพเจ้าลงแข่งขันในประเภท Junior Class A ในจังหวะ Cha Cha Cha การแข่งขันดำเนินไปได้อย่างราบรื่น ไม่มีอุปสรรค์ใดๆ ซึ่งในตอนนั้นข้าพเจ้าไม่ได้หวังว่าจะได้รางวัลใดๆเลยแม้แต่น้อย เพราะคิดเพียงว่า จะมาหาประสบการณ์ใหม่ๆเท่านั้น เมื่อผลการแข่งขันออกมา ปรากฏว่า คู่ของข้าพเจ้าได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง ในการแข่งขันรุ่นนั้น ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของข้าพเจ้าอย่างยิ่ง

การเรียนรู้และฝึกฝนในครั้งนี้ เป็นความสำเร็จ และเป็นประโยชน์ต่อข้าพเจ้าอย่างยิ่ง เพราะได้นำความรู้ไปต่อยอดในการเรียนในระดับอุดมศึกษา และใช้ในชีวิตประจำวันได้เป็นอย่างดี