จงหมั่นมั่นหมายใจอย่าได้คร้านการวิชา...

ยามเช้าวันนี้มีเวลาเหลือน้อยในการเตรียมตัวให้เจ้าตัวเล็ก ๆ ที่นอนเพลินบิดขี้เกียจไปทางซ้ายย้ายมาทางขวากว่าจะลุกจากที่นอนได้เล่นเอาคุณพ่อคุณแม่เสียงแหบแห้งคือเล่นเพลินจนดึกเมื่อค่ำคืนก็นอนตื่นสายเป็นธรรมดา  พอตื่นมาก็งอแงต้องการความช่วยเหลือ...

ถ้าเขารู้ตัวสักนิดว่า...ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตนก็คงจะดี...เขาจะได้ตื่นมาทำธุระส่วนตัวอาบน้ำกินข้าวแต่งตัวไปโรงเรียนเพียรศึกษาขยันหาวิชาความรู้เอาไว้เป็นเพื่อนชีวิต...

ทำให้หวนคิดถึงบทท่องจำสมัยยูมิเรียนอยู่ชั้นประถมขอนำมาเล่าไว้กันลืมที่ว่า...

วิชาเหมือนสินค้าอันมีค่าอยู่เมืองไกล

ต้องยากลำบากไปจึงจะได้สินค้ามา

จงตั้งเอากายเจ้าเป็นสำเภาอันโสภา

ความเพียรเป็นโยธาแขนซ้ายขวาเป็นเสาใบ

นิ้วเป็นสายระยางสองเท้าต่างสมอใหญ่

ปากเป็นนายงานไปอัชฌาสัยเป็นเสบียง

สติเป็นหางเสือถือท้ายเรือไว้ให้เที่ยง

ถือไว้อย่าให้เอียงตัดแล่นเลี่ยงข้ามคงคา

ปัญญาเป็นกล้องแก้วส่องดูแถวแนวหินผา

เจ้าจงเอาหูตาเป็นล้าต้าฟังดูลม

ขี้เกียจคือปลาร้ายจะทำลายให้เรือจม

เอาใจเป็นปืนคมยิงระดมให้จมไป

จึงจะได้สินค้ามาคือวิชาอันพิสมัย

จงหมั่นมั่นหมายใจอย่าได้คร้านการวิชา...