วันนั้นต้องเดินทางจากกรุงเทพฯกลับขอนแก่นโดยรถตู้ มากัน 7 คน ผมเลือกที่จะนั่งข้างหน้า เพราะอยากจะดูบ้านเมืองเต็มๆตาซะหน่อย บ่อยครั้งที่เป็นคนขับเองจึงไม่ได้ดูบ้านเมือง

 

ตาก็ดูบ้านเมืองมือก็ถือกล้องตัวโปรดเพื่อจะหาเรื่องราวบ้านเมืองเก็บไว้ในบันทึก ตามนิสัย กว่าจะหลุดจากกรุงเทพได้ก็นั่งแช่เป็นชั่วโมงเพราะเป็นช่วงวันศุกร์และเลิกงานพอดี เฮ่อ แม้ขึ้นทางด่วนวงแหวนตะวันตก รถราก็ยังหนาตา

 

เราแวะเติมพลังงานลงพุงกะทิที่ปั๊มข้างทาง แล้วก็เดินทางต่อ สมาชิกในรถเริ่มเสียงลดลง จนเงียบไปหมด ผมเอาคอมมาเล่นจนแบตหมด จึงคว้ากล้องออกมาอีกครั้ง

 

ตั้งใจถ่ายไฟท้ายรถวิ่งกลางคืน เพราะเคยถ่ายโดยบังเอิญไฟท้ายรถทัวร์แล้วออกมาสวยแปลกตา ลองไปสองสามช๊อท แล้วเปิดดู พบว่า ไม่สวย ทั้งแสง สีและ Composition เลยลองตั้งใหม่ที่ Auto ที่ ป้องกันสั่น ที่ P ที่ S ที่ A และ ฯ ในที่สุดพบว่าที่ A

 

เราได้รูปที่ดีที่สุด

เมื่อเราได้การตั้งกล้องถ่ายรูปแบบนี้ดีที่สุดแล้วก็ลองใช้เทคนิคต่างๆบ้างเช่น สั่นกล้องไปตามจินตนาการ ซ้ายบ้าง ขวาบ้าง บนลงล่าง ล่างขึ้นบนบ้าง สารพัดจะลอง เลยสนุกใหญ่ได้รูปมามากมาย ทั้งไม่สวยและสวย


บางครั้งลองใช้ธรรมชาติของการเคลื่อนตัวของรถ เป็นตัวบังคับภาพที่ออกมา คือ ถือกล้องแน่นๆติดกับเบาะรถ แล้วรถเคลื่อนตัวไปรถก็จะสั่นตามธรรมชาติของถนนและการขับ ตกหลุมตกร่อง ภาพออกมาสวยไม่น่าเชื่อครับ


เส้นสีแดงทั้งหมดคือไฟท้ายรถคันข้างหน้า เส้นสีแดงใหญ่คือสัญญาณไฟแดงตามสี่แยกที่รถติด เส้นไฟสีขาวคือไฟหน้ารถที่สวนทางมา


เส้นสีน้ำเงินเข้มคือไฟรถด้านหน้าที่ไฟเลี้ยว ที่เดี๋ยวนี้นิยมติดกันมาก จากสระบุรีถึงขอนแก่นผมได้รูปที่ถูกใจมากกว่า 300 ภาพ..

หากคุณมีโอกาสนั่งรถด้านหน้าแล้วมีกล้องก็ลองดูนะครับอาจได้ภาพสวยๆที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนก็ได้  และทุกภาพ มีชิ้นเดียวในโลกนะครับ เพราะถ่ายอีกก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว