ขวบปีแรกของแพลนครับ

 

เมื่อวานได้ลองผิดลองถูกกับการทำบล็อคครั้งแรกในชีวิตไปเรียบร้อยแล้ว  ขอขอบพระคุณพี่ ๆ หลายท่านที่แวะมาให้กำลังใจ  แวะทักทาย  โดยเฉพาะพี่แอ๊ด ขจิต ที่ช่วยแนะนำ ให้ทำตามขั้นตอนจนทำสำเร็จ แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ยังทำไม่เป็น 

 

คงต้องขอออกตัวก่อนว่า  บล็อคของแหม่มคงไม่ได้เป็นบล็อคที่จะแนะนำเรื่องการเลี้ยงดูเด็กเล็กให้กับใครได้  เพราะแหม่มเองก็ไม่เคยมีลูก  และก็เพิ่งจะมี ทุกวันนี้อาศัยลูกเป็นเครื่องมือในการลองผิดลองถูก ( ไม่รู้ว่าลูกจะรู้บ้างรึเปล่า 555+ )  จริง ๆ แล้ว  อยากให้เป็นบล็อคที่ได้รับคำแนะนำจากพี่ ๆ เพื่อน ๆ ในการเลี้ยงดูลูก เลี้ยงดูเด็กคนนึงให้เจริญเติบโตไปด้วยแนวความคิดที่ดีมากกว่าค่ะ  เพื่อส่งเสริมให้เขามีปัญญาในการเรียนรู้ดูแลตัวเองได้ในอนาคต และอย่างน้อยก็จะได้ไม่เป็นปัญหาสังคม หรืออาจจะพัฒนาไปได้อีกหน่อย ในแนวสร้างสรรค์สังคมให้น่าดูและน่าอยู่มากขึ้น   เพราะดูจากประวัติการทำงานของหลาย ๆ ท่านส่วนใหญ่จะเป็นอาจารย์ เป็นครู เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคม  ยังไงแล้วก็ขอน้อมรับคำแนะนำไปเรื่อย ๆ นะคะ

 

วันนี้มาทำความรู้จักเด็กน้อยคนนึงค่ะ  ชื่อน้องแพลน  ตอนนี้อายุห้าขวบ กับอีกสิบกว่าวัน  ปัจจุบันเรียนอยู่ชั้น KG 3/1  โรงเรียนสารสาสน์วิเทศเชียงใหม่  สิ่งที่ขาดหายไม่ได้คือแม่ และพี่กระต่าย (เน่า) เน่ายังไงวันหลังจะถ่ายภาพมาให้ดูค่ะ  ไส้แตกไปแล้วยังเอามาต่อได้อีก  Y_Y 

 

ไม่รู้ว่าจะเริ่มเขียนอะไรลงบล็อค พี่แอ๊ด (อ.ขจิต) ได้กรุณาแนะนำให้เขียนถึงเรื่องการเรียนของแพลน  แหม่มเลยคิดว่างั้นขอตั้งหลักเริ่มไปที่ตอนเด็ก ๆ ของแพลนก่อนเลยนะคะ  แล้วค่อยมาคุยกันเรื่องเรียน ณ ช่วงเวลาปัจจุบัน  คงต้องได้ถามกันเรื่องเรียนอีกเยอะเลยค่ะ  :)

......................................

ให้แพลนแนะนำตัวเองเลยละกันนะคะ

ผมชื่อแพลนครับ  เกิดที่โรงพยาบาล พญาไท 1  วันที่ 19 สิงหาคม 2547   ตอนเวลาเจ็ดโมงเช้า

( เรื่องคลอดของแม่ผมยาวมากครับไว้ให้แม่เล่าเอง แต่ที่รู้ ๆ แม่เจ็บท้องมาราธอน สิบกว่าชั่วโมง )

คุณยายแก่ ๆ ที่อุ้มผม ท่านเป็นอาจารย์หมอผู้ทำคลอดครับ เก่งมาก ๆ เลย แม่ผมผ่าคลอดพอฟื้นจากสลบ

ตื่นมาปั๊บคุณยายหมอ ( แม่เรียกป้าหมอ ผมคงต้องเรียกคุณยายแล้วล่ะครับ ) คุณยายหมอก็ให้แม่ผม

พลิกตัวทันทีเลยครับ ให้พลิกไปพลิกมา ๆๆๆ  พอได้หนึ่งวันผ่านไป บังคับให้แม่ผมเดินไปหาผมที่ห้องดูแลเด็กแรกคลอดเองเลยครับ  ท่านบอกว่าแผลจะได้ไม่เป็นคีรอยส์ ให้เดินบ่อย ๆ อย่านอนมาก อย่าอยู่นิ่ง ๆ แล้วแม่ผมก็ไม่เป็นจริง ๆ ซะด้วย

 

เท้าน้อย ๆ เมื่อได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์ แม่บอกว่าจริง ๆ แล้วกำหนดผมต้องคลอดตอนกันยายน

แต่แม่บอกว่า อั้นไม่ไหว  ไปเจอหน้ากันเลยดีกว่า

 

หนึ่งเดือนผ่านไป อาม่า โกนผมไฟให้ผม โดยที่ไม่ถามความสมัครใจของผมซักคำ  

 

ช่วงนี้ได้ประมาณสองเดือน  หน้าตาผมเริ่มดีขึ้นขึ้นมาหน่อยแล้วใช่มั้ยครับ 

 

ผมยังคงต้องใส่หมวก เพราะเส้นผมไม่มี  ประกอบกับใกล้ฤดูหนาวต้องใส่ไม่ให้หัวเย็น ( อาม่าว่างั้น )

 

อะไรไม่รู้เยอะแยะ แม่ผมเอามาแขวน   เพลงอะไรดังกุ๊งกิ๊ง ๆ  ก็ไม่รู้ผมก็ไม่รู้จัก  ก็ไม่เห็นถามความสมัครใจของผมอีกนั่นแหละ ว่าผมอยากฟังบ้างรึเปล่า ให้ฟังผมก็ฟัง ให้ดูผมก็ดู  พอผมร้องแม่ก็บ่น  Y_Y

 

พอถึงฤดูหนาว ก็ต้องใส่ชุดกันประมาณนี้เลย  แม่ผมคงนึกว่าอยู่แถวแอตแลนติค

 

แล้วแม่ก็ไม่เหลียวแลผมอีก  ปล่อยให้ผมนอนจ้องหน้าพี่ตุ๊กตา พอจะคว้าก็คว้าไม่ถึง ทำไมทำกันแบบนี้

จ้องกันแบบนี้ลงมาต่อยกันเลยดีกว่าพี่ !

 

แล้วแม่ก็ปล่อยให้ผมนอนตามลำพังอีกแหละ  เตียงนอนผมก็มีไม่ให้นอน  เตียงนอนแม่ก็มีก็ไม่ให้นอนอีก

 

ไม่สะใจยังเอาผมไปไว้ในรถเข็นตามลำพังได้อีก  แม่นะแม่

 

ช่วงนี้ผมคว่ำได้  นั่งได้แบบเอน ๆ บ้างแล้วแต่ไม่ว่าจะแต่งตัวแบบไหน อาม่าก็ยังให้ผมใส่หมวก

อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน  ดังนั้น พอแม่ใส่ผมก็ถอด  ๆๆๆ  ไม่รู้บ้างเลยว่าผมถอดหมวกแล้วหล่อได้แค่ไหน  ;P

 

 

ไชโย๊ ... แล้วก็นั่งได้ซะทีครับผม 

 

คนนี้ครับ ปาป๊าของผม  ที่แม่อวดนักอวดหนา ว่าลวงหลอกมาแต่งงานได้อย่างสมใจ  555+

 

ผมได้นิสัยแม่มาตั้งแต่เด็ก  คือเป็นคนที่อ่านหนังสือได้แป๊บเดียว  เดี๋ยวก็ง่วงนอน

ไม่แค่ง่วงอย่างเดียว  นอนหลับไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด ( แต่ผมว่าป๊าอ่านนิทานไม่สนุกมากว่า  อิอิ ๆ )

 

แม่ผมเช็ดฟันผมเช้ากลางวันเย็น ๆ นี่ขนาดแค่ 4 ซี่ ยังขนาดนี้  ถ้าผมฟันเต็มปากหวังว่าแม่คงไม่ให้

ผมแปรงฟันทุก ๆ ชั่วโมงหรอกนะครับ

 

ไปเที่ยวกับผมมั้ยครับ  ( นี่กะว่าจะไม่ให้ผมขยับตัวเลยรึยังไงนะแม่  )

 

ขวบปีแรกของผมก็มีประมาณนี้แหละครับคุณน้าคุณอาคุณลุงคุณป้า

มีอะไรแนะนำแม่ผมได้นะครับ  ..  แม่ผมน่ะมือใหม่  แต่ผมไม่ยอมให้เป็นมือเก่าหรอก  เพราะยังไงแม่ก็สัญญากับผมไว้แล้ว  ว่าแม่จะมีผมคนเดียว  แล้วเจอกันอีกครั้งช่วงขวบปีที่สองนะครับ

^^

ขอบคุณและสวัสดีครับ  : Plan